All Chapters of ตราบสิ้นแสงดาว : Chapter 101 - Chapter 110

“ทำไมถึงได้ดื้อด้านนักนะ เธอไม่ชอบเงินเหรอ ฉันมีเงินเยอะแยะไม่แหกตาดูซะบ้าง!”“ฉันรู้ไง รู้ว่าคุณมีเงินตั้งเยอะแต่ก็ยังรีดไถกับพ่อแม่ฉัน พอพ่อแม่ฉันไม่มีคุณก็ทำตัวเหมือนพวกตาแก่หัวโบราณที่เอาผู้หญิงมาขัดดอกใช้หนี้ ถามเหรอ ว่าทำไมฉันไม่ยอมไปจดทะเบียนบ้าบอนั่น เพราะฉันไม่ต้องการเงินของคุณไง ฉันแค่มาใช้หนี้ให้พ่อแม่ และในสัญญาของเราก็ระบุไว้ชัดเจนว่าคุณมีเวลาแค่สองปีเท่านั้นที่จะตักตวงความสุขจากร่างกายฉัน แล้วมันก็ใกล้จะหมดเวลาแล้วด้วย”“เธอมันโง่! ฉันมีเงินให้เธอ เธออยากได้อะไรก็ได้ ทำไมถึงอยากจะติดปีกหนีนัก”“เพราะคุณมันสารเลว!”เผียะ!!ไหมขวัญหน้าหันตามแรงตบ รอยช้ำเดิมยังไม่หาย ได้รอยใหม่อีกแล้วสินะคราวนี้ปากแตกด้วย นาทีต่อไปเธอคงได้ลงไปกองกับพื้นแน่ๆกฤติมองมือใหญ่ของตัวเอง ไม่ได้อยากทำหรอกนะ แต่มือมันไวกว่าความคิดจริงๆ “พรุ่งนี้เตรียมตัวไปจดทะเบียนสมรส มันเป็นสิ่งที่เธอควรทำ”“อยากเห็นฉันตายอยู่นี่เหรอ ถ้าอยู่ต่อละก็ ถ้าไม่ฆ่าตัวตายฉันคงได้ช้ำในตาย”“ไหมขวัญ!”“เอาสิ! ตบฉันอีก เหมือนที่คุณเคยทำไง ตบฉัน เตะฉัน ซ้อมฉันอย่างที่คุณชอบ ฉันไม่มีหัวใจหรอก ฉันเป็นแค่กระสอบทรายมีชีวิต คุณจะ

[21]ฉันไม่ได้รักคุณ******************ณ ผับกึ่งร้านอาหารแห่งหนึ่ง เจ๊หวีรีบวิ่งเข้าในร้านเมื่อเห็นกฤติกาลงจากรถแท็กซี่ ฉับพลันไฟในร้านก็ดับลง เสียงดนตรีที่ขับกล่อมอยู่ก็เงียบลงชั่วขณะกฤติกาไม่สนสิ่งรอบข้าง เธอคลำทางเข้าไปข้างใน ที่ที่ทางเดินจุดเทียนเอาไว้ มันส่องสว่างสวยงามแต่เธอไม่มีอารมณ์จะชื่นชม เธอแลหาเขาท่ามกลางแสงสลัว มีผู้คนยื่นอยู่ตามโต๊ะต่างๆ แลเห็นเป็นเงาตะคุ่ม และเหมือนสปอร์ตไลท์ดวงหนึ่งจะส่องอยู่เบื้องหน้าเธอ เวหายืนอยู่บนเวทีเตี้ยๆ สีหน้ายิ้มแย้มยินดีมีความสุข ช่างต่างกับเธอนักแล้ววินาทีต่อมา เสียงเพลงแว่วหวานก็ถูกบรรเลง เสียงซุบซิบเสียงฮือเบาๆ เริ่มแว่วเข้าหู แต่ช่างมัน เรื่องอื่นช่างมันก่อนเถอะ“มาแล้วเหรอ” เวหาถามพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มีกุหลาบแดงในอ้อมแขน มีกล่องแหวนถือไว้ กฤติกาหันมองรอบกาย ผู้คนมากมายซ่อนอยู่ใต้เงาสลัวของดวงไฟริบหรี่ มีที่ส่องสว่างเพียงเธอและเขาเท่านั้น นี่คือฉากแสนงามที่เธอเฝ้าปรารถนา ฉากที่เธออยากพบเจอในชีวิต และเธอก็ได้เจอมันแล้ว ทว่าช่างไม่ถูกที่ถูกเวลา ทำไมต้องเป็นตอนนี้ ตอนที่หัวใจของเธอเจ็บช้ำเกินเยียวยา“หนูกุ๊ก ขึ้นไปข้างบนสิคะลูก ไปเร็

ในบ้านที่ไม่ได้เปิดไฟ ไหมขวัญคลำทางไปตามแสงสว่างที่ลอดออกมาจากห้องห้องหนึ่ง เธอใจหายเมื่อเห็นร่างที่นอนพาดอยู่บนเตียง ดูเหมือนว่ากฤติกาจะหลับอยู่ สภาพหล่อนช่างน่าสงสารนักไหมขวัญกล้าๆ เกรงๆ แต่สุดท้ายก็ถือวิสาสะจับผ้าห่มมาคลุมร่างกฤติกา ก่อนจะเปิดแอร์ให้ แอร์เย็นๆ ช่วยทำให้หลับสบาย เธอนั่งมองลูก นั่งมองเงียบๆ ไม่ได้พูดจา ปลายนิ้วเลื่อนไปหาดวงตาที่ปิดสนิท แตะลูบเบาๆ ก่อนที่น้ำตาจะหยดไหล ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเสียใจ แต่เป็นน้ำตาแห่งความปลื้มใจที่กฤติกาโตมาอย่างดี กฤติกาเปรียบเหมือนต้นกล้าต้นเล็กๆ ที่เติบโตขึ้นท่ามกลางผืนดินที่แห้งแล้งความรักจากแม่ แต่หล่อนก็เติบโตและผลิดอกออกผล แม้บางคราหล่อนจะไม่ใช่เด็กสาวที่น่ารัก แต่สำหรับเธอ คนที่เป็นแม่ กฤติกาเหมือนนางฟ้าตัวน้อย นางฟ้าที่เธอช่างโง่เง่า ทิ้งเจ้าหล่อนได้ลงคอ“กุ๊กไก่ของแม่ หนูเก่งที่สุด หนูต้องผ่านมันไปให้ได้รู้ไหม” บอกลูกแล้วยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะขยับออกห่างเมื่อกฤติกาขยับเคลื่อนไหว เธอหันมองรอบกาย เหมือนว่านี่ไม่ใช่ห้องของลูก เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดมันออกก็เห็นเสื้อผ้าส่วนหนึ่งอยู่ในนั้น จู่ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง รอยช้ำที่เ

เช้าวันใหม่เสียงกุกกักในครัวมาพร้อมเสียงบ่นของใครสักคน ชายสูงวัยเดินเข้ามาเมียงมองยามได้ยินเสียงนั้น ไฟห้องครัวที่สว่างจ้าผิดกับห้องอื่นๆ ทำให้ท่านประหลาดใจ และยิ่งประหลาดใจเป็นสองเท่าเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าเตา มีของสดมากมายวางอยู่บนโต๊ะกลางห้องครัว เวหาทำกับข้าวงั้นหรือ ตลก!“แกเล่นขายของเหรอ”“โอ๊ยพ่อ! ตกใจหมดเลย”เขาสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงบิดา ท่านเดินมาหา ชะเง้อมองแกงในหม้อที่กำลังเดือดปุดๆ“แกจะทำอะไร ตุ๋นเต้าหู้เหรอ” ถามอย่างคนที่รู้ดี คนเป็นลูกทำหน้าเคือง“ก็จะทำต้มจืดไง”“อา...เหลือเชื่อจริงๆ ทำไมลูกฉันโง่อย่างนี้” ท่านว่าแล้วแย่งทัพพีจากมือเวหาไปตักเอาเต้าหู้ในหม้อขึ้นมา ก่อนที่มันจะเละกว่านี้“โธ่...พ่อก็ ไม่อยากปลุกพ่อนี่นา นี่จะตีห้าแล้ว ยังทำไม่เสร็จเลย”“แกจะทำกับข้าวทำไม”“ทำไปให้ลูกสะใภ้พ่อนั่นแหละ สองคนนั้นจะออกมากินข้าวยังไง เมื่อคืนนี้ข่าวออกว่อนเน็ต ทั้งเฟซทั้งไลน์”“สองคน?”“แม่เธออยู่ด้วย พวกเธออยู่ที่บ้านของกุ๊กครับตอนนี้”“เฮ้อ...ฉันละเบื่อกับเรื่องวุ่นวายของพวกแกจริงๆ จะเอายังไงก็เอาเถอะ แต่ถ้าเกิดเรื่องที่ต้องมีการตัดสินใจขึ้นมาละก็ แกรู้ไว้เลยว่าฉันน่ะ

เธอเดินตามเขาไปเงียบๆ แลเห็นความประหม่าบนบ่าที่ลู่ลงของเวหา เขายังกล้าๆ เกรงๆ แม้ว่ายืนอยู่หน้าห้องของกฤติกาแล้ว เธอหยุดยืนอยู่ห่างๆ ยังได้ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะลบเบอร์ของเวหาออกจากเครื่อง เธอควรทำมันตั้งนานแล้ว และในวันนี้ก่อนที่เขาจะกลับ เธอคงได้บอกเขาใหม่ ว่าอย่าโทรมาหา หากอยากเอาของมาให้กฤติกา ที่เขาต้องทำคือแขวนมันไว้ที่รั้วแล้วกดกริ่ง แล้วเธอ...จะออกไปเอา มันไม่สะดวกเลย ตราบใดที่เขาและเธอยังต้องดูแลกฤติกาอย่างนี้ แต่ว่า หากแลกกับความสบายใจของลูก เธอควรทำกฤติกายังไม่หลับ เธอแค่อยากนอนเงียบๆ ได้ยินเสียงคนเดินอยู่ข้างนอก ผู้หญิงคนนั้นยังไม่ไป ไม่รู้จะอยู่ทำไม เดี๋ยวนักข่าวมาก็คงออกไปไหนไม่ได้ ต้องติดอยู่ที่นี่อีก เธอไม่อยากเจอ ไม่อยากพบใคร เธอเกลียดทุกคนเลยตอนนี้ เกลียดแม้แต่นักข่าวที่มารอทำข่าว บางครั้งเธอก็อยากเป็นคนธรรมดา คนที่ไม่มีชื่อเสียง หรือเธอควรลาขาดจากวงการนี้ดี ลาขาดเลยดีไหม“กุ๊ก...เป็นยังไงบ้าง” เวหาหน้าด้านถามไถ่ รู้ทั้งรู้ว่าก่อนหน้านี้โกรธกันอยู่ แต่เขาทำเป็นลืม คนบนเตียงไม่ตอบ รู้ว่าเขามาแต่หันหน้าหนี เธอยังไม่พร้อมจริงๆ“อาการไม่ดีเหรอ