Todos os capítulos de ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+]: Capítulo 101 - Capítulo 110

ฝูหลินก้าวเดินมายังสระบัวรัตนชาตินั้น บัวรัตนชาติส่งกลิ่นหอมยิ่งนักฝูหลินจึงเสกน้ำทิพย์ลงพรมทั่วทั้งดอกบัว ทันใดนั้นมีแสงสีทองเรืองรอง แล้วหายไปในไม่ช้า ฝูหลินเหลือบมองเห็นลั่วหยางเฮยม่อหวังก้าวเดินตรงมาทางนี้ด้วยสีหน้าหมองเศร้ายิ่งนัก“ลั่วหยาง ลั่วหยาง” ฝูหลินเรียกลั่วหยาง ลั่วหยางก้าวเดินมาฝูหลิน แล้วเบ๊ะปากเหมือนจะร้องไห้ ฝูหลินเดาได้ทันทีว่าโดนหมิ่นหลันกงจู่ไล่มาแน่นอน“ลั่วหยาง เจ้าเป็นถึงเฮยม่อหวังจะทำกิริยาอ่อนแอไม่ได้” ฝูหลินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ข้าคงสิ้นวาสนากับนางแล้วจริงๆ นางไล่ข้าไม่พอ อีกทั้งหน้าของข้านางไม่มองหน้าข้าด้วยซ้ำ” ลั่วหยางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเศร้าสลดหดหู่ใจยิ่งนัก“ลั่วหยางถ้าเจ้ารักนางจริง อย่าท้อแท้สิ มานั่งนี่ เดี๋ยวข้าจะเล่าอะไรให้เจ้าฟัง” ฝูหลินเอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วจูงมือลั่วหยางขึ้นมาที่ศาลาสระบัว แล้วนั่งบนเก้าอี้หยกขาวข้างๆ กัน“เรื่องเล่ามันมีอยู่ว่า หญิงสาวผู้หนึ่งถูกลักพาตัวไปทั้งที่นางไม่เต็มใจ ให้นางมาอยู่ในวังไม่ให้ออกไปไหน วันแรกที่ถวายตัว นางกลับคว้าปิ่นมาจ่อคอ พวกนางกำนัลก็บอกให้หญิงสาวผู้นั้นสงบลง นางจึงยอมให้นางกำนัลอาบน้ำให้แต่โดยดี หล

“อิ๋งหง เมื่อครั้งเจ้าเพิ่มพลังเซียนก่อนที่จะมาผนึกฮวาเฟยนั้น เจ้านั้นไปเกิดในครรภ์ของมนุษย์ และมีนามว่า เจิ้นเหวินยง ไท่จื่อแห่งแคว้นหยาง เมื่อเจ้าเติบโตขึ้นได้แปดชันษา ข้าเองลงไปบอกภารกิจให้เจ้าผนึกฮวาเฟยในร่างของมนุษย์ การผนึกในร่างของมนุษย์นั้นทำให้นางไม่ออกจากผนึกได้นานถึงสามพันปี แต่ระหว่างนั้นเจ้ารักกับหญิงสาวผู้หนึ่งนามว่า ฝูหลิน”“ฝูหลิน” ไท่จื่อตรัสเบาๆ“ใช่ฝูหลิน เจ้ารักนางมากถึงกับชิงตัวเขามาจากศิษย์พี่ของนาง แล้วขังนางให้อยู่ในแคว้นหยาง หลังจากนั้นนางเห็นความดี และความรักที่มีต่อนาง นางก็รักเจ้าอย่างหมดหัวใจ จนกระทั่งเจ้านำดวงจิตครึ่งหนึ่งผนึกฮวาเฟย นางอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย มันเป็นเหตุการณ์ที่เจ้าสิ้นลมปราณไปต่อหน้าต่อตาของนาง นางเองเสียใจอย่างมากจนสลบไปเป็นเดือน ดีที่หนี่อู่ชุบชีวิตนางฟื้นคืนมา หนี่อู่ให้ข้าดูแลฝูหลิน และยังให้ข้าเป็นเกอเกอของนาง ก่อนที่นางไปเรียนกับซ่างจวิน นางเอาปิ่นของนางเพียงชิ้นเดียวเอาลงจากหัวแล้วกล่าวว่า ขอไว้อาลัยให้กับต้าหวาง พระสวามีผู้ล่วงลับ ที่จากไปไม่มีวันกลับ ข้าฟังที่นางพูดช้าปวดใจความรักของนางจึงเป็นเช่นนี้”“ข้าจำนางไม่ได้เลย และข้าจำ

ไท่จื่อสวมชุดผาวสีขาว และสวมใส่เสื้อตัวนอกสีแดงชาด ที่ดูเล็กจนแนบชิดชุดผาวสีขาวด้านใน ฝูหลินจึงก้าวเข้ามาพร้อมถาดรองถ้วยขนมอี่ที่อยู่บนถาดสองถ้วย (ขนมอี่ มีแป้งข้าวเหนียว มีน้ำสะอาด มีน้ำเชื่อม มีน้ำตาล มีใบเตย หรือ ขิงก็ได้ รูปร่างหน้าตาเหมือนบัวลอยในเชื่อม)“ทำไมพระองค์เอาเสื้อข้ามาใส่” ฝูหลินทูลถามด้วยความสงสัย เพราะพระองค์จะสวมฉองพระองค์ด้วยผ้าสีขาว หรือไม่ก็สีดำเท่านั้น แต่พระองค์กลับเอาเสื้อตัวนอกมาสวมใส่“เสื้อเจ้าหรือเสื้อข้ามันแตกต่างกันตรงไหน” ไท่จื่อตรัสถามด้วยความสงสัย“แต่ท่านเป็นไท่จื่อแห่งสวรรค์เก้าชั้นฟ้า กลับเอาชุดสตรีมาใส่เช่นนี้ ผู้ใดจะยำเกรงท่าน” ฝูหลินทูลถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เจ้าไปทำขนมอี่มาหรือ” ไท่จื่อตรัสถาม แล้วทรงยกถ้วยขนม แล้วสูดดมพระองค์ทรงได้กลิ่นของเตยหอม“ใช่ ข้าพึ่งทำเสร็จเมื่อครู่ ท่านลองชิมก่อน” ฝูหลินทูลบอกแผ่วเบา และไม่โต้เถียงเรื่องเสื้ออีก เมื่อเถียงไปพระองค์ก็หาข้ออ้างอยู่ร่ำไปไท่จื่อทรงใช้ช้อนหยกขาวตัดก้อนแป้งสีชมพู พระองค์นำช้อนมาเข้าใกล้ริมฝีปากนาง ฝูหลินจึงอ้าปากทันที ขนมอี่จึงเข้าปากนาง นางจึงเคี้ยว ฝูหลินมองไท่จื่อที่ทรงอ้าพระโอษฐ์หมายใ

“ฝูหลินกงจู่ เฉินซุนเตรียมห้องบรรทมไว้ให้พระองค์แล้ว ทูลเชิญทางนี้พระเจ้าค่ะ” เฉินซุนเอ่ยบอกอย่างนอบน้อม แล้วนำทางฝูหลินเดินผ่านไปยังห้องบรรทมขนาดใหญ่ตบแต่งสีขาวฉลุลวดลายสีทองดูเป็นที่ห้องบรรทมของไท่จื่ออย่างแท้จริง เมื่อฝูหลินก้าวเข้าห้องบรรทม นางกลับดีใจยิ่งนักที่เห็นสาวใช้ของตน ที่บังคมนางตามธรรมเนียม“ซู่เหยา เจ้ามาได้อย่างไร” ฝูหลินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดีใจ ฝูหลินจับนางยืนตรงมองหน้าซู่เหยา“ทูลกงจู่ ไท่จื่อมีรับสั่งให้เฉินซุน เซียนกวนไปรับหม่อมฉัน” ซู่เหยาเอ่ยบอก“เฉินซุน ข้าขอบใจท่านมากนัก” ฝูหลินเอ่ยขอบคุณเฉินซุน เฉินซุนก้มคำนับบังคมลา ก้าวเดินออกจากตำหนัก“กงจู่จะเสวยเลยหรือสรงน้ำที่บ่อน้ำพุร้อนหลังตำหนักเพคะ” ซู่เหยาเอ่ยถาม“กินก่อนแล้วกัน”“เพคะ”ไท่จื่อเสด็จออกมาจากท้องพระโรงพร้อมกับเหล่าขุนพลและเหล่าขุนนางสวรรค์ เสด็จมาทางประตูบูรพา เพื่อเสด็จกลับตำหนัก ฉีเหวินหวางเย่ทรงเอาพัดสุริยันจันทราตีที่พระอังสาด้านขวา ไท่จื่อทรงหันมาทอดพระเนตรหวางเย่ และถวายบังคมทันที (พระอังสา แปลว่า ไหล่)“อิ๋งหง เจ้าพานางขึ้นมาอยู่ที่ลู่เหวินกงแล้วหรือ” หวางเย่ตรัสถาม“ใช่”“เทียนโฮ่ว นางรู้หรือไม

ไท่จื่อออกตามหาฝูหลิน เพราะนางไม่ได้กลับเข้ามาในลู่เหวินกงจนค่ำมืดดึกดื่นเช่นนี้ ไท่จื่อและเหล่าเซียนกวนได้เดินหารอบตำหนักก็ไม่พบไท่จื่อทอดพระเนตรเห็นฝูหลินที่ศาลาริมทะเลสาบหยวนอวี้ นางนั่งบนเก้าอี้หินอ่อน เหม่อมองไปทางทะเลมรกตใส่สะอาด ไท่จื่อทอดสายพระเนตรจ้องมองนางเนิ่นนานจากตรงต้นกฤษณา แล้วเสด็จขึ้นมาบนสะพานหยกขาวไปยังศาลา ไท่จื่อเสด็จมาประทับนั่งข้างฝูหลิน“ซู่เหยาเจ้ามาแล้วหรือ เมื่อครู่เจ้าไม่ได้ดูข้าเล่นละครบทเป็นนางเอก ในมาดนางร้ายเหมือนในนิทานของโลกมนุษย์ วันนี้มีเซียนสตรีผู้หนึ่งหาเรื่องข้าด้วย นางหาว่าข้าไม่เคารพนางทั้งที่ข้าและนางศักดิ์เสมอกัน นางให้ข้าเคารพนางให้ได้ ถ้านางทำตัวดีไม่ประสงค์ร้ายก็น่าเคารพอยู่ความจริงเมื่อครั้งหนึ่งข้าเป็นสนมกุ้ยเฟยของอิ๋งหงไท่จื่อในโลกมนุษย์ พระองค์มีสนมถึงเจ็ดนาง รวมถึงข้าด้วยเป็นหนึ่งในนั้น มีสนมนางหนึ่ง นางรักไท่จื่อในกายมนุษย์มากทำทุกวิถีทางให้ข้าตาย แต่นางกลับดวงดีไม่ตายเสียเลย ในที่สุดนางล้มเลิกความคิดนั้นเสีย คิดถึงเรื่องนี้สงสารนางอยู่ไม่น้อย แต่ข้าก็ห้ามความคิดของพระองค์ไม่ได้เสียด้วย”ฝูหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะที่มองทะเลสา