Todos os capítulos de ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+]: Capítulo 111 - Capítulo 120

เมื่อเรื่องทราบถึงพระกรรณของเทียนโฮ่วครั้งเหม่ยอวี้ตกลงไปในสระบัวทำให้พระนางทรงพิโรธอย่างมาก ที่เซียนสตรีกึ่งมนุษย์นามว่า ได้ทำร้ายนาง“หญิงผู้นี้กล้าดีอย่างไรทำร้ายของจิ๋วหนี่ของข้า ในเมื่อนางทำร้ายเจ้า ข้าจะให้นานเจอกับอสูรพิธุคา ในเจดีย์แปดเซียน” เทียนโฮ่วตรัสเช่นนั้น ทำให้เหม่ยอวี้เอ่ยขึ้นแผ่วเบา“อสูรพิธุคาตนนี้ เป็นอสูรที่ไท่จื่อทรงปราบลงเมื่อครั้งอสูรตนนี้บุกสวรรค์เมื่อสามหมื่นปีก่อน อีกทั้งอสูรงูตนนี้มีพิษร้ายเท่ากับพิษหนี่โจวของหนี่อู่ซ่างเสิน”เหม่ยอวี้บอกจบแล้วรู้สึกหวาดกลัวภายในใจ ถ้าไท่จื่อทรงทราบเข้าทั้งนางและเทียนโฮ่วอาจมีเรื่องบาดหมางเพราะนาง แต่อย่างไรไท่จื่อทรงกตัญญูต่อเทียนโฮ่ว ไม่ว่าพระนางทำสิ่งใดนั้น พระองค์ก็ไม่ถือโทษให้พระนางขุ่นเคืองพระทัยได้หรอกหลี่เหว่ยเฮยม่อหวัง แห่งเผ่าสมิงขาวขึ้นมาบนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปลงกายเป็นทหารเข้าเวรยาม พอถึงทหารเซียนหน้าประตู ก็ทำเป็นเดินตรวจตราเข้าไปด้านในเปิดประตูเข้าไปถึงห้องโถง กลับเห็นศาสตราทั้งเก้าชิ้นที่นำมาจากโลกมนุษย์ได้รวบรวมไว้ที่นี่หมดสิ้น หลี่เหว่ยปลดข่ายเวทย์อย่างง่ายดาย หยิบเอาหยกสีเลือดมาดูแล้วเผยยิ้มแล้ว แล้วเดินออก

ฝูหลินลืมตาตื่นอีกครั้ง นางมองไปโดยรอบเป็นสระน้ำใสสีเขียวมรกต นางเหลือบมองเห็นในสายธารน้ำใสนั้น ปรากฏภาพเซียนสตรีสวมอาภรณ์ขาวนวล นางจำได้ว่าเป็นชุดอภิเษกของนางเอง อีกทั้งใช้ผ้าปิดคลุมใบหน้าด้วยผ้าสีขาว และชายผู้นั้นนางจำได้ดีว่าเป็นองค์ไท่จื่อ แต่ทว่าหญิงสาวผู้นั้นเป็นใครกันเล่าไม่ช้ามีเซียนสตรีวงพักตร์งดงาม ดำเนินเข้ามาทางหลังของนาง แล้วจึงเอ่ยกล่าว “นั่นคืออิ๋งหงกับเหม่ยอวี้ เขาทั้งสองได้เข้าอภิเษกเมื่อวันวาน ตอนที่เจ้าสลบไป” ฝูหลินจึงหันกลับไป ฝูหลินจึงรู้โดยทันทีว่าเป็นเทียนโฮ่ว ฝูหลินจึงถวายควาเคารพแก่พระนาง เทียนโฮ่วทรงเผยยิ้ม“สูงต่ำไม่เจียมตน คิดจะมาขึ้นเป็นไท่จื่อเฟย อิ๋งหงลูกข้า บัดนี้ได้อภิเษกกับเหม่ยอวี้ ให้นางเป็นไท่จื่อเฟย ส่วนเจ้าเพียงมนุษย์บำเพ็ญเพียรเป็นเซียน คิดจะมาเป็นว่าที่เทียนโฮ่วหรือ”“เทียนโฮ่วหม่อมฉันไม่ได้คิดเช่นนั้น”“ถ้าเช่นนั้นเจ้าจงออกไปจากชีวิตอิ๋งหง อย่าได้พบเจอเขาอีก เพราะเขาได้อภิเษกกันแล้ว แต่ถ้าขัดคำสั่งของข้า ข้าจะเผาเจ้าและนางอสรพิษหนี่อู่ ทั้งเป็น” เทียนโฮ่วดำรัสเช่นนี้ฝูหลินเหมือนกับว่าคำพูดจุกอยู่ในอกไม่สามารถพูดอะไรได้ เทียนโฮ่วทรงข

ฝูหลินลงมือลงแรงทำบ๊ะจ่างไปไม่น้อยแต่ผลกลับเกินคาด กลิ่นหอมไปทั่วทั้งสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอีกทั้งแจกจ่ายเซียนข้าหลวงรับใช้ทุกคน อีกทั้งส่งไปให้องค์ชายรองฉีเหวินกับหนี่อู่ที่แดนอสรพิษอีกด้วย องค์ไท่จื่ออดไม่ได้ที่จะเสด็จมาดูด้วยพระองค์เองหลังจากทรงเข้าฌาน เมื่อไท่จื่อเสด็จเข้ามาฝูหลินจึงหันมาพระองค์ ฝูหลินจึงเอาห่อบ๊ะจ่างห่อใหญ่ส่งให้ไท่จื่อ เมื่อทรงรับและแกะห่อ“ท่านลองชิม ข้าแจกจ่ายทุกคนแล้ว และห่อนี้ข้าทำให้ท่านโดยเฉพาะเลยนะ ในสวรรค์เก้าชั้นนี้ไม่เคยให้ใครได้กิน” ฝูหลินทูลบอกด้วยรอยยิ้ม ไท่จื่อแย้มพระสรวล พระองค์ทรงแกะห่อบ๊ะจ่าง กลับทรงได้กลิ่นหอมจากถั่ว ไข่แดง และหมู พระองค์นำขึ้นเสวย ทรงรู้สึกว่าอร่อยกว่าผู้ใดทำ“อร่อย แต่ว่าก็เหมือนบ๊ะจ่างทำธรรมดา” ไท่จื่อตรัสจบฝูหลินมองไท่จื่อ ด้วยสีหน้าเศร้าหมองใจ“มันไม่ธรรมดา ท่านลองกินใหม่อีกที” ฝูหลินทูลบอก ไท่จื่อเสวยตามที่นางบอก“บ๊ะจ่าง ก็ธรรมดาจริงๆ หรือว่าข้าพลาดอะไรไป” ไท่จื่อตรัสจบ ฝูหลินจึงหันหลังให้พระองค์ทันที“ข้าใส่ใจลงไปไงเล่า” ฝูหลินทูลบอกด้วยน้ำเสียงน้อยใจ ไท่จื่อทรงจับไหล่นางให้หันกลับมา แล้วตรัสด้วยสุรเสียงอ่อนโยน“ข้ารู้แล้วว่

เพลาล่วงเลยมาถึงเจ็ดวัน ไท่จื่ออิ๋งหงไม่เสด็จมาในงานอภิเษกสมรส เทียนจวินเป็นกังวลพระทัยยิ่งนัก อีกทั้งว่าที่ไท่จื่อเฟยก็หายตัวไปฝูหลินหายตัวไปในสองวันแรกเทียนจวินมีพระกระแสรับสั่งให้เซียนสตรีฐานะนางกำนัลตามหาฝูหลินทั่วทั้งสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ปรากฏว่าฝูหลินเม่ยเมยของพระองค์ไม่อยู่ อิ๋งหงไท่จื่อไม่รู้ว่าหายไปไหน อีกทั้งเฉินซุนเซียนกวนก็หายไปอีกคนทำให้พระองค์หวั่นพระทัยยิ่งนัก อาจเกิดเหตุไม่ดีเป็นแน่เมื่อเทียนจวินตรัสถามกับเทียนโฮ่วผู้เป็นแม่งานคราวนี้ พระนางตรัสว่า ไม่รู้ไม่เห็น จนเทียนจวินร้อนพระทัย ฉีเหวินหวางเย่ หนี่อู่ซ่างเสินและหมิ่นหลันกงจู่ก็ไถ่ถามกับเทียนจวินเทียนจวินให้ทหารสวรรค์ออกตามหาฝูหลินและไท่จื่อ ผลปรากฏว่าไม่เจอตัวฝูหลิน แต่กลับกลายเป็นว่าไท่จื่อไปซ่อมแซมผนึกนึกทะเลเพลิง เนื่องด้วยไอปีศาจจากฮวาเฟยจะลงสู่โลกมนุษย์ เพราะตัวของฮวาเฟยออกจากผนึกไปเสียแล้ว แต่ทว่าเพราะเหตุใดถึงเลือกปิดผนึกในวันนี้ ฉีเหวินหวางเย่จึงอาสาไปดูอิ๋งหงไท่จื่อทางด้านองค์ไท่จื่อเปิดผนึกเพื่อชำระไอมารในแดนทะเลเพลิง บัดนี้ไท่จื่อเสียพลังไปหกส่วนเหลือเพียงพลังเพียงสี่ส่วนเท่านั้นที่ใช้การได้ เฉินซุนเซี

ครั้งเมื่อสองร้อยห้าสิบปีก่อนไท่จื่อเสด็จกลับลู่เหวินกง เรือนจื่อหลันที่สร้างขึ้นใหม่ด้วยพลังเวทย์สี่ส่วน ไว้เป็นตำหนักจัดงานจัดเลี้ยงในวันอภิเษก ไท่จื่อทรงเสด็จช้าๆ ทอดพระเนตรไปโดยรอบทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมเช่นวันก่อน พระองค์ทอดพระเนตรมองฉลองพระองค์ขาวนวลตาของพระองค์และฝูหลิน ที่อยู่ตรงราวแขวนทรงใช้พระหัตถ์ลูบเบาๆ ถัดมาทรงทอดพระเนตรรัดเกล้าสีเงินของพระองค์และฝูหลินที่วางอยู่บนพานรอง ถัดไปคือ ด้ายแดงที่ยังไม่ได้สวมในวันอภิเษกของพระองค์และฝูหลิน ไท่จื่อเสด็จช้าๆ ทุกช่วงขณะจิตทรงมีแต่ความทุกข์ระทม กับการหายตัวไปของว่าที่ไท่จื่อเฟย เมื่อรู้เรื่องนี้จากฉีเหวินหวางเย่และเทียนจวิน พระองค์ให้ทหารสวรรค์ออกตามหาอย่างเอิกเกริก แต่กลับไม่ได้ข่าวและเบาะแสว่านางจะไปอยู่ไหน อีกทั้งทรงเปิดสระมณีเพื่อหาฝูหลิน อยู่หลายร้อยปีก็ไม่พบ เทียนจวินช่วยไท่จื่ออีกแรง เพื่อตามหาความจริงว่าเหตุใดฝูหลินจึงหายไปโดยไม่บอกใคร แม้กระทั่งหนี่อู่สหายของนางเองก็ไม่ได้บอกกล่าว แต่ว่าผู้ที่ทราบความจริงที่เจ็บปวดในเรื่องนี้ก่อนใครคือ ไท่จื่อ เมื่อทรงทราบถึงแผนการการหายตัวไปของฝูหลิน ไท่จื่อเสด็จไปยังเยว่หัวกงทันทีเ