All Chapters of ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+]: Chapter 91 - Chapter 100

ฝูหลินเร้นกายขึ้นมายังบนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าพร้อมกับหมิ่นหลันกงจู่ ฝูหลินจึงขอตัวไปหาหนี่อู่ซ่างเสิน กงจู่อนุญาตให้นางไป ฝูหลินถวายบังคมพระนาง จึงรีบมาหาหนี่อู่ทันทีเมื่อมาถึงเหม่ยลี่กงหนี่อู่มีสีหน้าดีใจ และฝูหลินโผล่กอดหนี่อู่ด้วยความคิดถึง เนิ่นนานกว่าจะคลายอ้อมกอด หนี่อู่จึงเชิญฝูหลินนั่งลงที่เก้าอี้ทันที“อยู่แดนบุปผชาติปีครึ่ง เจ้าเป็นเช่นไรบ้างหมิ่นหลันดีต่อเจ้าหรือไม่” หนี่อู่เอ่ยถาม“หมิ่นหลันดีต่อข้ามาก นางสอนข้าหลายอย่างนัก สอนจนนางบอกไม่รู้จะสอนอะไรข้าแล้ว แต่หลังๆ นางสอนคุณธรรมหญิง และตำราสอนหญิง บางครั้งข้าก็คิดว่าไม่รู้ว่าเรียนไปทำไม” ฝูหลินเอ่ยบอกตามตรง และอีกทั้งเผยยิ้มให้หนี่อู่ได้เห็น หนี่อู่ได้ฟังแล้วฉงนใจยิ่งนัก ตำราสอนหญิงและคุณธรรมหญิง เกี่ยวกับการครองเรือนอีกทั้งฝูหลินยังไม่ได้แต่งงาน จะเรียนเรื่องเหล่านี้ไปทำไมกันหมิ่นหลันกงจู่เสด็จไปเข้าเฝ้าเทียนจวิน และเทียนโฮ่วที่เยว่หัวกง เทียนโฮ่วทรงสวมกอดกงจู่ด้วยความคิดถึงอย่างยิ่ง เทียนจวินทรงลูบพระเศียรของกงจู่แผ่วเบา เมื่อทรงคลายอ้อมกอดแล้ว เทียนโฮ่วตรัสถามความเป็นอยู่ เพราะไม่ได้เจอกันมาหนึ่งพันปี ความจริงแล้วทุกหนึ่

งานเลี้ยงดำเนินไปเนิ่นนานมาถึงสาม วันเทียนโฮ่วและหมิ่นหลันกงจู่เสด็จออกไปเมื่อวันแรก ไท่จื่อประทับนั่งเป็นองค์ประธาน พระองค์ทรงอ่านเพียงพระสูตรและเสวยพระสุธารสชา ไม่มีท่าทีสนใจเหล่าเซียนสตรีแต่อย่างใดฝูหลินเองเกิดอาการเมื่อล้าในการนั่งติดต่อมาสามวัน จึงเปลี่ยนอิริยาบถหลากหลายท่า แต่ยังคงนั่งดูละครฉากใหญ่ราวกับดูงิ้ว เซียนสตรีบางคนเดินออกจากตำหนักเทียนหมิงไปโดยรู้สึกหมดความอดทน เนื่องด้วยเซียนสตรีเหล่านี้พูดนั้นพูดนี้หลอกล่อพระองค์ให้ตรัสกับพวกนาง แต่ไท่จื่อทรงไม่โต้ตอบ อีกทั้งยังประทับนั่งบรรทมกับหมอนอิงทำจากหยกขาวอีกด้วยพวกนางเห็นท่าพระองค์ไม่สนใจพวกนาง จึงทยอยออกด้วยอาการผิดหวัง จนเหลือเซียนสตรีไม่กี่นาง ฝูหลินคิดว่าอยากดูละครฉากนี้ให้จบ หลังจากนั้นเซียนสตรีอีกสองนางเดินออกไป นางรำยังผลัดเปลี่ยนมาร่ายรำสร้างความบันเทิงให้แก่เหล่าเซียนที่ยังนั่งอยู่ถึงสี่นาง โดยมีฝูหลิน ไท่จื่อ และอีกเซียนสตรีสามคน ไท่จื่อไม่มีท่าทีจะตื่นบรรทม เซียนสตรีหนึ่งในสองเดินมาตรงหน้าไท่จื่อ อีกทั้งในมือเรียวถือจอกเหล้า แล้วเอ่ยกล่าว“น่าหลัน ขอคารวะองค์ไท่จื่อ” นางเอ่ยบอก และมองไท่จื่อ ไท่จื่อเองทรงลืมพระเ

เมื่อได้ทราบว่าบุตรสาวของตนไปแต่งงานกับคนธรรมดาก็กริ้วโกรธ ออกคำสั่งให้จือหนี่กลับสู่สวรรค์ ฝ่ายหนิวหลางเมื่อกลับมาพบภรรยาของตนหายตัวไปก็เศร้าโศกเสียใจ ทันใดนั้นวัวของเขาก็เอ่ยคำพูดออกมาอีกครั้ง บอกให้หนิวหลางฆ่าตนเสีย แล้วเอาหนังคลุมร่างเพื่อจะได้ไปสวรรค์ตามหาภรรยาได้ หนิวหลางฆ่าวัวด้วยน้ำตาครั้นเมื่อเอาหนังมาคลุมร่างเขากับบุตรทั้งสองก็เหาะไปยังแดนสวรรค์ เทียนโฮ่วพบพวกเขาขึ้นมาบนสวรรค์ก็โกรธ ดึงปิ่นปักผมของนางออกมา แล้วกรีดท้องฟ้าออกกลายเป็นแม่น้ำกว้าง ทำให้คู่รักทั้งสองต้องแยกจากกันตลอดกาล จือหนี่เฝ้าแต่ทอผ้าคอยอยู่ฟากหนึ่งของแม่น้ำอย่างเศร้าสร้อย ขณะที่หนิวหลางดูแลบุตรสองคนของพวกเขาทว่ามีเพียงวันเดียวในรอบปี ที่เหล่านกกระเรียนจะมาเรียงตัวกันด้วยความเมตตาสงสาร เป็นสะพานข้ามแม่น้ำเพื่อให้คนทั้งสองสามารถข้ามมาพบกัน ทำให้จือหนี่ หนิวหลาง และลูก ๆ มาพบกันได้ในวันที่ 7 เดือน 7 ของปี เพียงวันเดียวเท่านั้น เล่ากันว่าถ้ามีฝนตกในคืนแห่งเลขเจ็ด นั่นคือน้ำตาของหนิวหลางและจือหนี่ที่ร่ำไห้กับความรันทดในชีวิตของตน” ฝูหลินเอ่ยบอกเช่นนี้ และถอนหายใจ“เรื่องเล่าก็คือเรื่องเล่าอยู่วันยังค่ำ เทียนจว

เทียนโฮ่วตรัสเช่นนี้ แล้วทรงดื่มสุธารสชาที่ไท่จื่อรินให้ เหม่ยอวี้เผยยิ้ม ไท่จื่อมีสีพระพักตร์เรียบเฉยไม่ปรากฏพระอารมณ์ในพระพักตร์ เฉินซุนเอาถ้วยน้ำชาหยกขาว รินชาร้อนจากกาลงไป ฝูหลินที่นั่งฟังไท่จื่อกับเทียนโฮ่วกำลังตรัสเช่นนั้น เกิดอาการร้อนขึ้นมาจะออกก็ออกไม่ได้‘เฉินซุน เซียนกวน ท่านจะลวกข้าใช่ไหม ข้าร้อนไปหมดแล้วเนี่ย'ไท่จื่อทรงรับถ้วยชาจากเฉินซุน พระองค์แย้มพระโอษฐ์เล็กน้อย แล้วเสวยช้าๆ ฝูหลินรู้สึกได้เหมือนมีคนมาจูบตัวนาง นางจึงมองพระองค์ที่จรดพระโอษฐ์ที่ถ้วยชา จะเอามือปัดก็ไม่ได้ ฝูหลินเลยนั่งลงแล้วถอนหายใจ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน‘เปียกหมดแล้ว เหตุใดข้าถึงไม่เป็นแจกัน ต้นไม้ อะไร ก็ได้ ที่ไม่ใช่แก้ว ทั้งร้อนแล้วอีกทั้ง…' เมื่อนางพูดมาถึงตรงนี้นางกับเผยรอยยิ้มอย่างไม่รู้ตัว“เช่นนั้นเหนียงชินไปก่อน เจ้าจะได้ทำงาน ไม่ต้องส่ง” เทียนโฮ่วตรัสเช่นนี้ แล้วพระนางทรงลุกขึ้นประทับยืน พร้อมกับเหม่ยอวี้ เหม่ยอวี้ถวายบังคม แล้วเดินพร้อมกับเทียนโฮ่ว ไท่จื่อทรงหันไปกล่าวกับเฉินซุน“เจ้าออกไปก่อน”“พระเจ้าค่ะ” เฉินซุนน้อมรับพระบัญชา แล้วก้าวเดินออกจากห้องทรงงานไท่จื่อทรงวางถ้วยชาลง แล้วเค

ฝูหลินลืมตาขึ้นช้าๆ มองโดยรอบนั้นว่าเป็นห้องของตนเอง แต่ทว่ากลับรู้สึกปวดหัวยิ่งนัก จึงเอ่ยเรียกซู่เหยา“ซู่เหยา ซู่เหยา”ไม่ช้าซู่เหยามาพร้อมอ่างล้างหน้า ฝูหลินลุกขึ้นนั่ง ซู่เหยาก็เข้ามาประคอง“ข้ากลับมาได้อย่างไง” ฝูหลินเอ่ยถาม เนื่องด้วยจำอะไรไม่ได้เลย“เมื่อสามวัน”“สามวัน ข้าหลับสามวันเชียวหรือ” ฝูหลินเอ่ยถามด้วยความตกใจ ซู่เหยาส่งถ้วยชาจึงเอ่ยบอก“กงจู่หลับมาสามวันแล้ว แล้วผู้ที่อุ้มท่านมาส่งคือไท่จื่อ พระองค์ทรงอุ้มท่านมาที่ตั่งนอน แล้วสั่งไม่ให้หม่อมฉัน และนางกำนัลเซียนส่งเสียงดัง แล้วจึงเสด็จออกไป” ซู่เหยาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เมื่อนึกถึงเรื่องสามวันก่อนเมื่อไท่จื่ออุ้มฝูหลินเข้ามาในไป๋หลานกง ทำให้นางและเหล่านางกำนัลในตำหนักแตกตื่น เพราะคนในอ้อมพระอุทรคือกงจู่ของพวกนาง พวกนางเองไม่เคยเห็นไท่จื่อยุ่มย่ามกับเทพเซียนสตรีนางใด แต่กับกงจู่ของพวกนางกลับอุ้มมาส่งถึงตำหนัก พระองค์ตรัสถามว่า เตียงนอนอยู่ตรงไหน ซู่เหยาจึงพาไท่จื่อไปที่แท่นไม้กฤษณาที่นางนอนทุกวัน พอวางนางลง พระดัชนีแตะที่พระโอษฐ์ อีกทั้งพระหัตถ์ทั้งสองข้างวางประกบกัน แนบพระปรางค์ด้านขวา หมายความว่า 'ห้ามเสียงดัง นางนอนหล