All Chapters of ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+]: Chapter 81 - Chapter 90

หลังจากเผ่ามารมัจฉาและเผ่ามารพยัคฆ์ชาด ล่มสลายไปแล้ว ยังเหลือเผ่ามารอีกสามเผ่าที่เหลืออยู่ได้แก่ เผ่ามารหงสาดำของลั่วหยางเฮยม่อหวัง เผ่ามารวิหกทมิฬของจื่อรั่วเฮยม่อหวังและเผ่ามารสมิงขาวของหลี่เหว่ยเฮยม่อหวัง ที่ยังคงแย่งชิงความเป็นใหญ่ แต่ทว่ามารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือประมุขเผ่ามารสมิงขาวหลี่เหว่ยเฮยม่อหวัง (เฮยม่อหวัง แปลว่า จอมมาร)“ข้าว่าเราบุกสวรรค์ให้รู้ดำรู้แดงไปเลย” ลั่วหยางเฮยม่อหวัง เผ่าหงสาดำเอ่ยบอดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ลั่วหยางใจเย็นก่อน ท่านลืมไปแล้วหรือว่าพญามารฮวาเฟยผนึกไว้เช่นไร” หลี่เหว่ยเฮยม่อหวังเอ่ยขึ้น“ข้าไม่สน ข้าจะบุกสวรรค์ให้รู้ไปเลยว่า เผ่าเรามีแต่เก่งอาจที่สวรรค์ต้องยำเกรง” ลั่วหยางยืนยันคำพูดเดิม“เจ้าจะเอาเผ่าเราไปตายหรือ ยิ่งเจ้าผลีผลามเช่นนี้จะเสียมากว่าได้ ต้องคิดและวางแผนก่อน จริงหรือไม่หลี่เหว่ย” ลั่วหยางเอ่ยบอกแล้วหันไปมองหลี่เหว่ย“เราต้องปรึกษาและวางแผนไม่ใช่เอาตัวเองไปตายเช่นหลิวอวี้ แห่งเผ่ามัจฉา” หลี่เหว่ยเอ่ยบอก“พวกท่านสองคนปรึกษาไม่ได้เลยจริงๆ” ลั่วหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดลุกจากบัลลังก์ตรงออกจากที่ประชุม“ลั่วหยาง เจ้าจะไปไหน” หลี่เหว่ยเอ่ยถา

ภายในไป๋หลานกง ฝูหลินนั่งที่หน้าคันฉ่องสยายเกศาเงางามดุจธารน้ำตก ส่วนซู่เหยา เซียนรับใช้ของฝูหลินจุดกำยานไม้กฤษณา ซู่เหยาอยู่กับฝูหลินมาร่วมสามเดือนนางมองสตรีมนุษย์กึ่งเซียนเสมือนเป็นนายผู้หนึ่ง และเป็นนายที่ไม่เคยดุด่าว่ากล่าวนาง หรือบ่าวรับใช้ในตำหนัก มีแต่ความเอื้ออาทรให้กับเซียนรับใช้ นายของนางจะปรุงอาหารแทบทุกครั้ง ฝูหลินกล่าวว่า นางติดรสชาติอาหารเช่นมนุษย์ นางจึงทำด้วยตัวเอง มีพวกเซียนรับใช้ในครัวคอยเป็นลูกมือ ฝูหลินถวายให้ฉีเหวินหวางเย่กับหนี่อู่เป็นประจำ และถูกปากพวกเขายิ่งนัก“กงจู่เพคะ ทรงทราบหรือยังเพคะว่า เหล่าเซียนที่ขึ้นทะเบียนต้องไปลู่เหวินกง เรือนปักษาวารี ไท่จื่อทรงเป็นผู้ตัดสินว่าผู้ใดจะได้ทำหน้าที่อะไร”ไม่ทันที่ซู่เหยากล่าวจบพระสางหยกขาวล่วงหล่นจากมือของนาง ซู่เหยาจึงเก็บขึ้นมา ซู่เหยานึกขึ้นมาได้ว่าคำว่าอิ๋งหงไท่จื่อ เป็นคำต้องห้ามไม่ให้พูดต่อหน้ากงจู่ของนาง นางอยากจะตบปากตัวเองดังๆ สักพันครั้ง ซู่เหยานางจึงเปลี่ยนเรื่องคุย“ไปเดินเล่นที่อุทยานจันทราประกาศิตดีหรือไม่เพคะ วันนี้ดอกบัวบานสะพรั่งเหมาะสมกับการไปดูชมยิ่งเพคะ”“ไม่ ข้าอยากอ่านคัมภีร์เต๋า เจ้าช่วยไปเอาที

หลังจากฝูหลินออกไปได้ไม่นาน ไท่จื่อทรงขึ้นจากบ่อน้ำพุร้อน พระวรกายท่อนล่างสวมพระภูษาขาวสะอาดตา ทรงทอดพระเนตรเห็นปิ่นเงินคล้ายหางอะไรสักอย่าง มีพระดำริว่าคงเป็นหางหงส์ ที่หญิงสาวผู้นั้นลืมไว้ จึงเสกให้เลือนหายโดยพลัน อีกทั้งยังแย้มพระสรวลฝูหลินกลับมายังไป๋หลานกง รีบไปที่อ่างน้ำไม่ช้าแทบกระโจนลงไปในอ่าง ฝูหลินดำน้ำลงไปรู้สึกอับอายย่างยิ่ง แก้มนวลเนียนดั่งลูกไหน ไม่อาจหลบซ่อนได้ เมื่อนึกถึงสายพระเนตรทอดมองมาที่ตัวเอง ครั้งตกไปในบ่อน้ำพุร้อน‘ความจริงแล้วมีข้ากับเขาที่อยู่เพียงสองไม่มีใครอื่น ทำไมต้องอายด้วย แต่เรื่องของเรื่องนั้น โอ๊ยข้าอยากจะเอาหัวโขกเต้าหู้ให้ตายไปเลย ไม่เคยรู้สึกอับอายถึงเพียงนี้’ “กงจู่เพคะ” เสียงของซู่เหยาดังขึ้นทำให้ฝูหลินขึ้นมาเหนือน้ำ เอามือทั้งสองข้างลูบใบหน้า ซู่เหยาจึงกล่าวต่อระคนสงสัย“กงจู่สรงน้ำทำไมไม่ให้หม่อมฉันช่วยปลดอาภรณ์เพคะ”“คือข้า…ร้อนจึงอยากอาบน้ำ จึงลืมถอด” ฝูหลินเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย ซู่เหยาที่ยืนฟังรู้สึกงุนงงยิ่งนัก อยากอาบน้ำแค่ไหนก็ไม่ควรอาบน้ำทั้งชุดเช่นนี้ฝูหลินก้าวเดินออกจากสระน้ำ นางกำนัลสามคนเปลี่ยนอาภรณ์ให้นางทันที พวกนางดูแลฝูห

ฝูหลินเดินกลับตำหนักอย่างห่อเหี่ยวใจ ปิ่นก็ไม่ได้คืนแถมยังเจ็บตัวอีก มันน่าเจ็บใจนัก ซู่เหยาเข้ามาหาฝูหลิน ที่มีสีหน้าหมองเศร้าอย่างยิ่ง “เสด็จไหนมาเพคะ เลยเพลามาหนึ่งวันแล้ว หมิ่นหลันกงจู่อาจจะทรงพิโรธได้” ซู่เหยาเอ่ยบอกด้วยความหวั่นใจ เมื่อนางหายไปเป็นวัน ทั้งที่วันนี้ต้องเข้าเฝ้าหมิ่นหลันกงจู่ “เช่นนั้น เรารีบไปเถิด ให้นางด่าข้า ข้าอาจดีขึ้นก็ได้” ฝูหลินเอ่ยบอกด้วยความห่อเหี่ยวใจ เผ่าหงสาดำ ลั่วหยางเฮยม่อหวังผู้สง่างาม ใบหน้างดงามดุจอิสตรี นั่งบนเก้าอี้ บนโต๊ะนั้นมีอาหารในมากมาย ไม่ช้าลูกสมุนนามว่า สั่วเถา ก้าวเดินเข้ามาหา “สาส์นที่ส่งไปท้าดวลกับอิ๋งหงไปถึงไหนแล้ว นี่มันเป็นเดือนแล้ว ข้ายังไม่ได้รับคำตอบจากมันเลย” “เดี๋ยวข้าจะให้สหายไปสืบให้ เขาเป็นภูตหนอนแก้ว” ฝูหลินเดินออกจากตำหนักของตน ผ่านอุทยานจันทราประกาศิต มองไปยังอุทยานเป็นจริงอย่างที่ไท่จื่อตรัส ในอุทยานมีสวนเหม่ยกุ้ยขนาดใหญ่ นางเห็นแล้วภิรมย์ใจยิ่งนัก ซู่เหยาไม่เข้าใจว่าทำไมนางถึงไม่รีบไปหากงจู่ “รีบไปเถิดเพคะ” “ได้ๆ” ฝูหลินเดินได้สองก้าวรู้สึกว่าเหยียบกับอะไรสักอย่างจึงเงยเท้าขึ้นมาดู มันคือหนอนแก้วตัวเล็ก นางด

ฝูหลินก้าวเดินเข้ามาในเรือนไม้เหลียนลี่ ซู่เหยาจึงนำชามาให้กงจู่ของนาง ฝูหลินรับถ้วยชา แล้วดื่มช้าๆ (เหลียนลี่ แปลว่า ดอกบัวสวยงาม)“กงจู่จะบรรทม หรือจะทรงอ่านตำราก่อนเพคะ”“ไปเอาเหล้าดอกท้อหลังเรือนให้ข้า” ฝูหลินเอ่ยบอก“เพคะ” ซู่เหยาเอ่ยบอกเช่นนี้ หันหลังก้าวเดินไปทางประตู แต่ฝูหลินมองผ่านหน้าต่าง เห็นเรือนไม้ตรงข้ามมาจากไหนไม่ทราบ เมื่อเช้าตอนออกไปก็ไม่เห็น ทั้งที่ตรงนั้นเป็นต้นกฤษณาต้นใหญ่สี่ต้น แต่ทำไมกลายเป็นเรือนไม้ไปได้ ฝูหลินจึงเอ่ยถามซู่เหยา ที่กำลังเดินออกไป“ซู่เหยา ซู่เหยา”ซู่เหยาหันกลับมาตรงหน้าเรือน แล้วถามฝูหลินด้วยความสงสัย“มีอะไรจะรับสั่งเพคะ”“ซู่เหยาเรือนนั้นเป็นของใคร กงจู่รับศิษย์ใหม่มาหรือ” ฝูหลินเอ่ยถาม แล้วชี้ไปที่เรือนไม้กฤษณา“หม่อมฉันพึ่งเห็นเช่นกันเพคะ เมื่อครู่ตอนหม่อมฉันเดินเข้ามาก็เห็นเป็นต้นไม้กฤษณาสี่ต้น แต่ทำไมกลายเป็นเรือนไม้ไปได้ก็ไม่ทราบเพคะ ให้หม่อมฉันไปถามเขาหรือไม่”“ไม่ต้อง เดี๋ยวข้าเอาขนมดอกท้อสี่ชิ้นไปให้นางเอง เราจะได้ผูกมิตรไมตรีต่อกัน” ฝูหลินเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม อีกทั้งยังเดินไปที่ห้องครัว ห่อขนมดอกท้อสี่ชิ้นใส่ผ้าสีขาวปักรูปดอกท้อสีชมพูไ