All Chapters of ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+]: Chapter 1 - Chapter 10

ตลาดสดช่างครึกครื้นในยามเช้ายิ่งนัก ผู้คนออกมาจับจ่ายใช้สอยซื้อของเข้าบ้านเข้าเรือน ในตลาดแห่งนี้มีของมากมายให้เลือกซื้อมีทั้งผ้าแพรชั้นดี เครื่องประดับงดงามสวยสะดุดตา จากชนเผ่าทางทะเลทรายได้นำมาขายด้วยเช่นกัน อีกทั้งยังมีอาหารสด อาทิเช่น เนื้อหมู เนื้อวัว เนื้อไก่ เนื้อปลา ผักและผลไม้ เป็นต้น“หมูสดจ้า...ราคาไม่แพง” เสียงจากเถ้าแก่ร้านขายหมูตะโกนเรียกลูกค้า และมีแผงขายของอื่นๆ ก็ตะโกนขายด้วยเช่นกัน“แม่นางกำลังจะมีเคราะห์ ข้าว่าท่านไม่ค่อยได้ทำบุญแน่เลย”หญิงสาวใบหน้างดงามในชุดผู้ชาย มองหญิงวัยกลางคนด้วยความแน่วแน่ และมั่นใจ“จริงด้วย” หญิงวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ“ต้องทำบุญปล่อยนก ปล่อยปลา ชีวิตจะได้พ้นเคราะห์” หญิงสาวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เดี๋ยวข้าจะต้องไปปล่อยนกปล่อยปลาเสียแล้ว ขอบคุณพ่อหมอ” หญิงวัยกลางคนวางเงินสองอีแปะ แล้วจึงเดินออกด้วยอาการรีบร้อน“ถ้าดวงดีมาหาข้าใหม่ได้นะ แม่นาง” หญิงสาวเอ่ยบอกตามหลังนาง"ฝูหลิน ออกมานั่งตั้งแผงดูดวงแบบนี้ ข้ากลัวว่าซือฝุจะตำหนิเจ้าเหมือนคราวก่อนหรือ" เสียงจากชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล ซึ่งตนเองนั้นตั้งแผงดูดวงเช่นกัน (ซือฝุ แ

ฝูหลินก้าวเดินออกจากตัวเรือนไปยังสวนจำลองขาดใหญ่ และนางก้าวเดินอย่างมั่นคงไปที่ริมสระบัวขนาดใหญ่ทอดสายตามองดูดอกบัวขนาดใหญ่ที่ยังหุบอยู่เช่นนั้น ฝูหลินเป็นคนเลี้ยงดูบัวดอกนี้มาหลายปี นางเพียงอายเห็นว่าเมื่อไหร่หนอ มันจะผลิเบ่งบานให้เชยชม“เจ้าดอกบัว เจ้าอยู่หลายพันปีเมื่อใดหนอจะบานเสียที” ฝูหลินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา และนั่งลงยองๆ ทอดสายตามองดูดอกบัวอยู่ชั่วครู่ แต่ทันใดนั้น นางกลับแปลกใจยิ่งนัก เมื่อดอกบัวดอกนั้นมีลำแสงสีทองออกมาจากดอก และเริ่มเบ่งบานออกมาอย่างช้าๆ เป็นสีขาวด้านใน“ในที่สุดเจ้าก็บานสักทีนะ เจ้าดอกบัว” ฝูหลินเอ่ยบอกความยินดี และใช้นิ้วจิ้มลงบนดอกบัวแต่ทันใดนั้นกลับมีบุรุษรูปงามโหนเถาวัลย์ดึงดอกบัวไปต่อหน้าต่อตาของนางทันที ทำให้นางตกใจเป็นยิ่งนัก และเขาก็ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือ ไท่จื่อแห่งแคว้นหยาง เจิ้นเหวินยง“ได้แล้ว” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ ทรงกำลังจะเอาดอกบัวดอกนั้นใส่กระเป๋าสะพาย“เจ้า...นั้นมันดอกบัวของข้า กล้าดีอย่างไร มาเอาดอกบัวของข้าไป” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงโกรธจัด อีกทั้งมือเรียวยื้อดอกบัวในกระเป๋าของพระองค์ แต่ไท่จื่อกลับใช้พระหัตถ์จับแขนของนางไว้“อย่าพึ่งห

“ฝูหลิน” เสียงของชายหนุ่มทั้งสี่ที่อยู่ตรงหน้านางร้องด้วยความตกใจที่เห็นฝูหลินสภาพถูกมัดโยงกับต้นไม้“ช่วยข้าด้วย” ฝูหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน“ใครมัดเจ้าเอาไว้” ศิษย์พี่สามเอ่ยถามนางไป๋เจิ่นแกะเชือกมีศิษย์น้องรอง ช่วยกันแกะ จนออกทั้งหมด“เจ้าบ้าที่ไหนก็ไม่รู้จับข้ามัดไว้ อย่าให้เจอนะ ข้าจะฆ่าให้ตายเลยคอยดู” หญิงสาวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น“เอาเถิดเรื่องนั้นไว้ก่อน ท่านอาจารย์คงเรียกพวกเราแล้ว ฝูหลินเจ้าไปแต่งตัวใหม่เถิด” เทียนเป่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“เขาขโมยดอกบัวของข้าไปด้วย” หญิงสาวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน“เดี๋ยวข้าจะหารือกับอาจารย์ด้วยตัวเอง เจ้าไปเถิด” เทียนเป่ายืนยันคำเดิม“ก็ได้” ฝูหลินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา และถอนหายใจเดินไปด้วยอารมณ์หงุดหงิด“ศิษย์พี่ใหญ่...นั่นเป็นดอกบัวมังกรที่ฝูหลินรักและดูแลเป็นอย่างดี” ไป๋เจิ่นเอ่ยบอกเช่นนี้“เรื่องนี้อาจารย์ต้องรู้แน่” เทียนเป่าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“เจ้าหายไปไหนมาทั้งวัน”น้ำเสียงเรียบเฉยของชายชรา ทำให้หญิงสาวที่เดินเข้าห้องโถงต้องหยุดชะงักโดยทันที แล้วนางก็หันกลับมามองชายชราผู้นั้น คือ ฉางถิงชือฝุ“หยางฟู่...หยาง

“มีอะไรหรือหมิงเยว่ สีหน้าของเจ้าดูเหมือนไม่สบายใจ เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหรือ” ฝูหลินเอ่ยถามเช่นนี้ เขาถอนหายใจยาวๆ และเอ่ยบอกกับนาง“ฝูหลิน...ข้ามีเรื่องสำคัญจะมาบอกเจ้า” หมิงเยว่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา และหลบสายตาของนางโดยทันที“มีเรื่องอะไรหรือ มองหน้าข้าสิ...” นางเอ่ยถามอีกครั้ง เขามองใบหน้างดงามของนาง“ฝูหลินคือข้า...เฮ้ย...” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลและถอนหายใจ“หมิงเยว่ ข้าและเจ้าไม่เคยปิดบังกันตั้งแต่ยังเล็ก แม้จะเคยรู้จักเวลาอันสั้นไม่ถึงเดือน ครั้งที่ฉิงฉางซือฝุมาพร้อมกับเจ้า แต่เวลานั้นข้ามีความสุข คือเวลาที่อยู่กับเจ้า” นางเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม และจับมือหนาของเขาที่เย็นยะเยือก“ฝูหลิน...ข้ากำลังจะแต่งงานกับเกาเหม่ยกงจู่ แห่งแคว้นหยวน” หมิ่งเยว่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทำให้หญิงสาวปล่อยมือเขาทันทีด้วยความตกใจ เขาจึงเอ่ยต่อ“ฝูหลิน...ข้าไม่อยากจะแต่งงานกับผู้ใดที่ไม่ใช่เจ้า ข้ารักเจ้าตั้งแต่แรกเห็น แต่เตี่ยของข้า อยากให้ข้าเป็นดองกับแคว้นหยวน แม่ของข้าเองก็เป็นเม่ยเมยพระขนิษฐาของหยานอวี้เฉิน ต้าหวางแห่งแคว้นหยวน” หมิงเยว่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะที่ฝูหลินเงียบไม่พูดสิ

“คุณหนูดูสิคะ ชายผู้นั้นงดงามมากๆ เลยนะเจ้าคะ” ยวนหยางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ฝูหลินมองไปที่ไท่จื่อที่ยืนท่ามกลางผู้เข้าประลอง“ไม่เห็นจะงดงามอย่างที่เจ้าพูด” ฝูหลินเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย แล้วเดินออกจากตรงนี้ทันที ทำให้ยวนหวางสงสัยและตะโกนเรียกนาง“คุณหนู...คุณหนู...”ระยะเวลาสองชั่วยาม ต่างคนต่างต่อสู้กันเพื่อชิงธงบนยอดเขากลางทะเล ทุกคนต่างใช้กลยุทธ์ที่ตนเองเคยเล่าเรียนมานำมาใช้ คนที่สู้ไม่ได้ บางคนตกลงจากบนเขาบาดเจ็บสาหัสบางคนตกลงไปในทะเล บางคนก็ตายไป ไท่จื่อทรงต่อสู้จนเกือบเหลือคนสุดท้าย ใช้กระบี่สู้กับกระบี่ของอีกคนผลัดกันแพ้ชนะ จนกระทั่งพระองค์เป็นฝ่ายชนะ แล้วมาสู้กับอีกคนที่ชนะคนอีกคนมาเช่นกัน คือฉินหมิ่งเยว่“เหลือเพียงข้าและท่านแล้วนะ ฉินหมิ่งเยว่ บุตรแห่งสำนักเทียนหยวน” ไท่จื่อทรงแย้มพระโอษฐ์ให้กับฉินหมิ่งเยว่ที่อยู่ตรงหน้าพระพักตร์“ท่านรู้จักข้าได้อย่างไร...องค์ไท่จื่อ” ฉินหมิ่งเยว่ทูลถามด้วยความสงสัย“ข้ารู้จักท่านหรือไม่มันไม่สำคัญ รู้เพียงว่าข้ารู้จักท่านก็พอ อย่าเสียเวลาอยู่เลย เราชิงธงลงมาก่อนเถิด” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้และแย้มพระโอษฐ์“ได้” ฉินหมิ่งเย่ว่เอ่ยบอกเช่นนี้ ห