All Chapters of ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+]: Chapter 51 - Chapter 60

“เท่าไหร่เถ้าแก่” พระนางตรัสถามเช่นนี้“สองอันห้าตำลึงเงินขอรับ”ต้าหวางใช้พระหัตถ์หยิบเอาถุงเงินข้างบั้นพระองค์ขึ้นมา แล้วเปิดถุงเอาเงินออก เอาเงินก้อนใหญ่ส่งให้เถ้าแก่หนึ่งก้อง“เจ้าไม่ต้องทอน” ต้าหวางตรัสจบ แล้วจูงมือสาวเจ้าเดินไปทันที เถ้าแก่เกิดอาการดีใจอย่างยิ่ง คิดว่าทั้งสองคงเป็นขุนนาง หรือพ่อค้าร่ำรวยเป็นแน่ถึงได้ส่งเงินให้มากมายถึงเพียงนี้ฝูกุ้ยเฟยเข้าร้านนู้นออกร้านนี้ราวกับว่าเป็นเด็กน้อยไม่เคยได้เที่ยว ต้าหวางตามนางด้วยความยินดี พระนางเสด็จเข้าร้านเครื่องประดับร้านหนึ่ง ทอดพระเนตรมองแล้วหยิบขึ้นมาทอดพระเนตร สิ่งที่พระนางทรงจับขึ้นมานั้นคือ ปิ่นสีทองลวดลายงดงาม ประดับหยกขาวสะอาดที่ลายปิ่น เป็นลักษณ์ทรงกลมคล้ายดวงจันทร์ในคืนเต็มดวง อีกทั้งมีพวงระย้าสีทองห้าเส้น ปลายพวงระย้าเป็นหยกเขียว รูปหยาดน้ำ“เจ้าชอบหรือไม่” ต้าหวางตรัสถาม แล้วแย้มพระสรวล พระนางหันกลับมาทอดพระเนตรต้าหวาง แล้ววางปิ่นลงที่เดิม“เมื่อก่อนข้ากับศิษย์พี่ไป๋เจิ่น เราสองคนชอบมาเปิดแผงดูดวงในตลาดหลวงของแคว้นหยวน ส่วนมากแล้วข้าจะได้ลูกข้ามากกว่าเขา ไม่ใช่ว่าข้าหน้าตาดีว่า หรือจะดีกว่าก็ได้ เพราะกูเหนียงชอบให้ข

ฝูกุ้ยเฟยเสด็จเข้ามาในไท่เฉินกง พระนางกลับเห็นต้าหวางประทับยืนหันหลังพระภูษาอาภรณ์เต็มไปด้วยหยาดน้ำ ที่มาจากน้ำฝนจนชุ่มฉ่ำ พระนางจึงเสด็จเข้าไปใกล้ต้าหวาง ห่างกันเพียงห้าก้าว“ท่านไปไหนมา” พระนางตรัสถามต้าหวางแผ่วเบาด้วยความเป็นห่วง“ไปเดินเล่น” ต้าหวางตรัสด้วยพระสุรเสียงเรียบเฉย ไม่หันกลับมาทอดพระเนตรพระนางแต่อย่างใด พระนางทรงล่วงรู้ว่าพระองค์กำลังทรงพิโรธเรื่องที่พระนางไม่ยอมเข้าหอร่วมกับพระองค์“อายง” พระนางตรัสเรียกพระองค์แผ่วเบา พระหัตถ์เรียวหมายจะแตะพระอังสา แต่ต้าหวางกลับตรัสขึ้นมาก่อน“หลินเอ๋อร์ เจ้าคงคิดว่าข้าเหมือนเฉินหมิ่งเยว่หรือ ทำให้เจ้าจึงเมินเฉยต่อข้า เจ้าไม่ได้สนใจไยดีในตัวข้า วันที่เจ้าดื่มสุราเมรัยในวันนั้น สิ่งที่เจ้าพูดออกมานั้นเป็นความเท็จกระนั้น คำที่เจ้าบอกว่า รักข้า แม้แต่ร่างกายของเจ้า เจ้ายังไม่ยินดีเป็นของๆ ข้า หลินเอ๋อร์ข้าไม่เคยคิดจะทอดทิ้งเจ้า ผู้คนต่างว่าเจ้าเป็นนางปีศาจจิ้งจอก หรือแย่กว่านั้น คือสตรีงามล่มเมือง หลงใหลเพียงตัวเจ้า จนไม่เข้าหาสตรีอื่น แต่ข้ากลับมองข้ามสิ่งที่ผู้คนกล่าวขาน เพราะที่พวกเขาไม่ได้พูดความจริง ข้ารักเจ้าหาใช่เปลือกภายนอกไม่ แต

“อายง ท่านไปเถิด นี่ก็ยามเฉินท้ายแล้ว” ฝูกุ้ยเฟยตรัสด้วยพระสุรเสียงแผ่วเบาด้วยความเขินอาย เพราะบนพระวรกายไม่มีผ้าสักชิ้นเดียว (ช่วงเวลา 07.00-09.00)“ข้าอยากนอนกับกุ้ยเฟยของข้า” ต้าหวางตรัสเช่นนี้ แล้วฉุดพระนางลงมาร่วมพระบรรทม ทำให้พระนางตกพระทัยอย่างมากจนอุทานออกมา“ว้าย!!!”ต้าหวางทรงตะแคงข้างใช้พระหัตถ์ยังพระเศียรไว้ข้างหนึ่ง จับพระหัตถ์เรียวมาจูบแผ่วเบา แล้วดึงพระนางลงบรรทมข้างกัน“นอนกับข้าสักครู่ เดี๋ยวข้าหายเหนื่อยแล้วข้าจะออกไปเอง” ต้าหวางตรัสเช่นนี้ ด้วยพระสุรเสียงที่อ่อนโยนและนุ่มนวลชวนให้หลงใหลยิ่งนัก“ท่านเหนื่อยอะไร ข้าควรที่จะเหนื่อย ท่านกวนข้าทั้งคืน จนข้ามิได้หลับนอน” ฝูกุ้ยเฟยทรงรำพึงแผ่วเบาด้วยความเขินอาย พระหัตถ์เรียวจับพระเกศาดุจแพรไหมมาเล่นอย่างลืมองค์ต้าหวางเสด็จกลับมาในหลานหลิงกงอีกครั้ง ทอดพระเนตรมองฝูกุ้ยเฟยที่สดับรับฟังหว่านเอ๋อร์เอ่ยทูลด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดยิ่งนัก ต้าหวางจึงเสด็จเข้าไปหาพระนาง“เกิดอะไรขึ้น” ต้าหวางตรัสถามพระสุรเสียงจริงจัง และทอดพระเนตรมองพระพักตร์ของพระนางไม่สู้ดีนัก“เว่ยฟูเหริน ฟูเหรินแคว้นตงพึ่งสิ้นพระชนม์ไปเมื่อครู่” ฝูกุ้ยเฟยตรัสด้

“อายง ท่านใจเย็นก่อน พวกเขาเหล่านั้นคือราษฎรของท่าน แล้วอีกอย่างหนึ่ง พวกเขาไม่มีมูลความจริง ทำไมท่านต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟด้วยเล่า” ฝูกุ้ยเฟยตรัสอ่อนโยนยิ่งนัก ต้าหวางที่กำลังพิโรธอยู่นั้นหันกลับมาทอดพระเนตรพระนาง ที่กำลังแย้มพระสรวลมองพระองค์“หลินเอ๋อร์ เจ้ามิโกรธคนพวกนั้นหรือ” ต้าหวางตรัสด้วยความสงสัย ชาวบ้านชาวเมืองกล่าวหาต่อว่าพระนาง แต่ว่าพระนางกลับไม่รู้ร้อนรู้หนาวบ้างหรืออย่างไร กลับแย้มพระสรวลให้พระองค์อีก“อายง พวกเขาแค่ฟังมาจากผู้อื่นอีกที และอีกอย่างก็ไม่ใช่เรื่องจริง เหตุใดข้าจึงโกรธพวกเขาด้วยเล่า” พระนางตรัสเรียบเฉย แล้วแย้มพระสรวล“ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าว” ต้าหวางตรัสด้วยพระสุรเสียงแข็งก้าว“กลับวังดีกว่า ดูสิฝนจะตกแล้ว” ฝูกุ้ยเฟยเช่นนี้ แล้วพระดัชนีชี้ไปยังท้องนภา ต้าหวางทอดพระเนตรมองตามที่พระนางชี้ บัดนี้ท้องนภามืดมัวคลายฝนจะตก“หาโรงเตี๊ยมนอนเถิด แถวนี้โรงเตี๊ยมซวี่ฮุ่ยเป็นที่พักดีที่สุด” ต้าหวางตรัสเช่นนี้แล้วทอดพระเนตรพระนาง ที่กำลังหรี่พระเนตรมองพระองค์“ซวี่ฮุ่ย คงไม่ใช่หอคณิกาใช่ไหม” พระนางตรัสถามเช่นนี้ แล้วแย้มพระสรวล“ไม่ใช่” ต้าหวางตรัสด้วยพระส

สำนักเขาไป๋ซาน แวดล้อมไปด้วยธรรมชาติ มองไปทางไปทางก็น่าภิรมย์ยิ่งนัก ปักษีหรือสัตว์เดินดินมากมายอาศัยอยู่ที่นี่มาก และเป็นสัตว์ที่ไม่มีบนแดนดิน อาทิเช่นกิเลนไฟ หงส์ไฟ เป็นต้นแต่มาบัดนี้ท้องนภามืดมัว อัสนีฟ้าฟาดลงมาเป็นสาย ทำให้น่าพิศวงยิ่งนัก สัตว์น้อยสัตว์ใหญ่วิ่งหนีพากันหลบหนีตายกันจ้าละหวั่นทันใดนั้นต้าหวางแคว้นหยาง และลี่จีก็ปรากฏกายขึ้นที่หน้าสำนักเขาไป๋ซาน พระองค์เสด็จเข้ามาในสำนัก ลี่จีก้าวเดินตามพระองค์โดยทันที“ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่รองท่านมาได้เสียที”ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหวั่นวิตก ก้าวเดินเข้ามาหาต้าหวางอย่างรวดเร็ว“หลิวเทียนซือฝุเป็นเช่นไรบ้าง” ต้าหวางตรัสถามด้วยพระสุรเสียงหวั่นวิตก“ซือฝุ ต่อสู้กับพญามารฮวาเฟยที่ทะเลเพลิง เนื่องด้วยตอนนี้นางกำลังมีมากขึ้นอย่างน่าแปลกใจ ทำให้ซือฝุไปสู้กับนางถึงเจ็ดวัน พอซือฝุกลับมา ท่านกระอักเลือดเป็นสีดำ เทียนจวินมาดูอาการของซือฝุ แล้วมีบัญชาให้เทพโอสถฉางถี มาดูอาการอยู่ในฮุ่ยหวงกงของซือฝุ” หลิวเทียนทูลบอกเช่นนี้ ไม่ช้ามีชายชราเดินออกมาพร้อมกับหน้าตาไม่สู้ดีนัก“เทพโอสถ ซือฝุเป็นเช่นไรบ้าง” ต้าหวางตรัสถามด้วยทรงเป็นห่วงซื