All Chapters of ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+]: Chapter 31 - Chapter 40

“หวงไท่โฮ่ว...ฝูกุ้ยเฟยมาแล้วเพคะ”นางกำนัลผิงฮัวทูลบอกหวงไท่โฮ่ว หวงไท่โฮ่วพยักพระพักตร์ พระนางทรงทอดพระเนตรฝูกุ้ยเฟยเข้ามาในตำหนัก ทรงถวายบังคมต่อพระนางด้วยความนอบน้อม“พระสนมกุ้ยเฟยประทับนั่งก่อน พวกเจ้าทั้งหมดออกไป ข้าต้องการตรัสกับกุ้ยเฟย” หวงไท่โฮ่วตรัสเช่นนี้ ฝูกุ้ยเฟยทรงประทับนั่งในที่ ที่จัดเอาไว้ นางกำนัลต่างออกไป หว่านเอ๋อร์ให้เทียนเป่ารออยู่หน้าตำหนัก ตนเองไปตามต้าหวางที่กำลังเตรียมยกทัพในไท่เฉินกง“ฝูกุ้ยเฟย เจ้ามาจากสามัญชน ไม่ใช่กงจู่จากทั้งหกแคว้น ข้าอยากให้เจ้าลองเขียนตำราสอนหญิงให้ข้าดูสักบทหนึ่งจะได้หรือไม่” หวงไท่โฮ่วตรัสถามเช่นนี้“ทูลหวงไท่โฮ่ว หม่อมฉันเป็นเพียงหยางหนวี่ของเจ้าสำนักเซียนลู่ หม่อมฉันรู้เพียงกระบี่กระบอง ตัวหนังสือนั้นหม่อมฉันไม่ค่อยได้อ่านเขียน” ฝูกุ้ยเฟยตรัสเช่นนี้ (หยางหนวี่ แปลว่า ลูกบุญธรรมหญิง)“แล้วเจ้าสำนักเซียนลู่ไม่ได้สอนเขียนอ่านให้เจ้าหรือ” หวงไท่โฮ่วตรัสถามด้วยความแปลกพระทัยยิ่งนัก“หม่อมฉันชอบการร่ายรำกระบี่มากกว่าที่จะมานั่งอ่านตำรา ที่อาจจะไม่ได้ใช้” ฝูกุ้ยเฟยตรัสเรียบเฉย“เจ้าเป็นถึงกุ้ยเฟย...กลับอ่านเขียนไม่ได้...แล้วเจ้าจะอยู่ตำแ

“ใครกันหลินเอ๋อร์” ไท่โฮ่วตรัสถามด้วยความดีพระทัย“วันนี้ต้าหวางมาพบพระองค์เพคะ” ฝูกุ้ยเฟยตรัสเช่นนี้ และแย้มพระสรวล ไท่โฮ่วทรงทอดพระเนตรมองต้าหวางที่ประทับยืนอยู่ด้านหลังของฝูกุ้ยเฟย ด้วยความสงสัย“ใครกันใบหน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นมาก่อน” ไท่โฮ่วตรัสถามเช่นนี้ แล้วทอดพระเนตรมองพระพักตร์ของต้าหวางด้วยความสงสัย“ต้าหวางเพคะ...เจิ้นเหวินยง” ฝูกุ้ยเฟยตรัสเช่นนี้ แล้วทรงหันไปทอดพระเนตรพระพักตร์มองต้าหวาง“ต้าหวางเพคะ” ฝูกุ้ยเฟยตรัสเรียกต้าหวาง พระนางทรงเห็นว่า นานมากแล้วที่ทรงประทับยืนเช่นนี้ จึงกระตุกพระภูษาให้พระองค์ประทับนั่ง ต้าหวางจึงประทับนั่งลงข้างฝูกุ้ยเฟย“ใครกันหลินเอ๋อร์” ไท่โฮ่วตรัสถามด้วยความแปลกพระทัย ราวกับว่าไม่ทรงเห็นต้าหวางมาก่อน“เหนียงชิน” ต้าหวางตรัสแผ่วเบา“เสียงของเจ้าเหมือน...ยงเอ๋อร์ของข้า” ไท่โฮ่วตรัสเช่นนี้ แล้วใช้พระหัตถ์จับพระพักตร์ของต้าหวางทั้งสองข้าง“ข้ายงเอ๋อร์ของข้าไม่มีผิดแน่....” ไท่โฮ่วตรัสด้วยความดีพระทัยยิ่งนักทันใดนั้นมีพระดำริได้บางอย่าง...แล้วทรงนำพระหัตถ์ออกจากพระพักตร์ของต้าหวาง“เจ้า...เจิ้นเหวินยงเป็นเจ้าจริงๆ ที่สังหารเกอเกอตี๋ตินับร้อยคน...เ

“ฝูหลินเจ้าอยู่ก่อน” ต้าหวางตรัสแผ่วเบาเรียกพระนางกุ้ยเฟยให้พระนางทรงหยุด ฝูกุ้ยเฟยทรงหยุดชะงักทรงหันกลับมา ทำให้พระพักตร์นั้นกลับชนกับอุระแกร่งของต้าหวาง พระนางจึงทรงถอยหนีเว้นระยะห่าง“เจ้ามาอยู่กับข้า” ต้าหวางตรัสแผ่วเบาอีกครั้ง“หม่อมฉันจะกลับกระโจม...ทูลลาเพคะ” ฝูกุ้ยเฟยตรัสจบ แล้วย่อองค์ลงเล็กน้อยหันหลังกลับ แต่ต้าหวางทรงสวมกอดพระนางไว้ไม่ให้ไปไหน พระนางเองก็ทรงขัดขืนให้พระองค์ทรงปล่อย“อยู่เฉยเพียงครู่ ให้ข้าได้สวมกอดเจ้าสักเพียงครั้งเถิด ข้าสัญญาจะไม่ทำอันใดเจ้า” ต้าหวางตรัสเช่นนี้ พระนางทรงประทับยืนนิ่งไม่ไหวติง ทรงยอมให้ต้าหวางโอบกอดพระนางทรงประทับยืนนิ่งเนิ่นนานจนทรงรู้สึกว่า พระนางเริ่มรู้สึกแปลกไปจากก่อน ทรงไม่รู้สึกรังเกียจพระองค์ และทรงไม่รู้สึกโกรธแต่อย่างใด เมื่ออยู่ในอ้อมพระกรของต้าหวาง แต่ทันใดนั้นเอง“โอ้ย” ต้าหวางทรงร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อพระหัตถ์ของพระนาง ได้ทรงสัมผัสต้นพระกรของพระองค์ พระนางจึงทรงขัดขืนให้ต้าหวางทรงปล่อยพระกร พระองค์มองโลหิตสีขาวสะอาด ดั่งพระกษิธารานั้นไหลตามพระกร พระองค์จึงจับทรงใช้เวทย์เปลี่ยนเป็นสีชาด พระนางได้ทอดพระโลหิตสีชาด จึงทรงดึงเสื

“ต้าหวาง” ฝูกุ้ยเฟยตรัสแผ่วเบาด้วยความแปลกพระทัยและดีพระทัยในเพลาเดียวกัน ที่พระองค์ฟื้นองค์ได้เร็วเช่นนี้“นึกว่าหลบอยู่ใต้กระโปรงของนาง เพราะกลัวข้า ไม่กล้าออกมาเสียแล้วต้าหวางแคว้นหยาง” หลิวกวงไท่จื่อตรัสด้วยพระสุรเสียงดุดัน ไม่ยำเกรงแต่อย่างใดหลิวกวงไท่จื่อทรงทอดพระเนตรมองไปยังต้าหวางแคว้นหยาง ฝูกุ้ยเฟยทรงทอดพระเนตรมองมายังต้าหวาง พระนางกุ้ยเฟยทรงแย้มพระสรวล แล้วทรงส่งกระบี่ฉางหง กระบี่คู่พระวรกายของต้าหวางส่งให้พระองค์ ต้าหวางทรงรับกระบี่ควบม้าออกมาฟาดฟันกับหลิวกวงไท่จื่อ จนกระทั่งหลินกวงไท่จื่อตกลงจากหลังม้า ต้าหวางจึงกระโดดลงจากหลังม้าเช่นกันลงมาปะทะ ต้าหวางทรงฟาดกระบี่ชางหงลงบนพระพักตร์ของหลิวกวงไท่จื่อเป็นรอยยาว“นี่สำหรับจาบจ้วงข้า” ต้าหวางตรัสด้วยพระสุรเสียงดุดันด้วยทรงพิโรธ ทำให้หลินกวงไท่จื่อทรงรู้สึกหวาดกลัวในพระทัย แต่ลุกขึ้นปะทะกระบี่กับต้าหวาง ต้าหวางทรงเข้าปะทะอย่างไม่ลดละ กระบี่ฉางหงเข้ากับพระอุระด้านซ้ายตัดขั้วพระหทัยทันที ต้าหวางตรัสอีกครั้ง“นี่สำหรับเจ้าที่จาบจ้วงกุ้ยเฟย” ต้าหวางตรัสเรียบเฉย แล้วชักกระบี่ออก หลิวกวงไท่จื่อสิ้นพระชนม์ทันที ต้าหวางทรงยกพระหัตถ์ชู

“บัดนี้แคว้นชาง อยู่ใต้อำนาจของแคว้นหยาง หม่าหนานผิง ท่านอย่าเศร้าโศกเสียใจจากการจากไปกับไท่จื่อของท่านเลย ข้าขอสัญญาว่า ถ้าแคว้นชางอยู่อย่างสงบไม่รุกรานเรา เราจะไม่ยกทัพมาทำศึกให้แคว้นชางต้องย่อยยับ” ต้าหวางแคว้นหยางทรงประกาศกร้าวต่อต้าหวางแคว้นชาง“บัดนี้ข้า หม่าหนานผิง ขอให้แคว้นชางขึ้นตรงกับแคว้นหยางนับแต่นี้สืบไป” ต้าหวางแคว้นชางตรัสด้วยความทุกข์ระทมจากการพ่ายศึก แล้วยังเสียไท่จื่อไปอีกหนึ่งองค์“ท่านลุกขึ้นเถิด” ต้าหวางแคว้นหยางตรัสเช่นนี้ แล้วทรงประคององค์ต้าหวางแคว้นชางลุกขึ้นประทับยืน“ของเชิญต้าหวางเข้าไปสำราญในวังที่กระหม่อมจัดเตรียมไว้ให้” ต้าหวางแคว้นชางตรัสเช่นนี้“รอข้าเพียงครู่”ต้าหวางแคว้นหยางตรัสเรียบเฉย เสด็จกลับไปยังรถม้า จ้าวเว่ยเปิดพระวิสูตรรถม้า ต้าหวางแคว้นหยางทรงเผยหัตถ์ให้ฝูกุ้ยเฟย พระนางก็จับพระหัตถ์ของต้าหวางเสด็จลงมา ฝูกุ้ยเฟยทรงทอดพระเนตรมองมายังเทียนเป่า เทียนเป่ายืนข้างรถม้ายืนยิ้มให้พระนาง พระนางทรงปล่อยพระหัตถ์ของพระองค์ เสด็จตามพระองค์ตามธรรมเนียมแคว้นหยางเมื่อพระนางทรงอยู่ตรงพระพักตร์ต้าหวางแคว้นชาง ต้าหวางแคว้นชางทรงสบพระพักตร์ของพระนาง ถึงกับตกต