All Chapters of ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+]: Chapter 61 - Chapter 70

“ความรักเป็นสิ่งที่ดี แต่เจ้าเอาชื่อของนางมาใส่ร้ายเช่นนี้ ควรแล้วหรือ เจ้าควรตรึกตรองให้ดี สิ่งหนึ่งที่ข้ารู้สึกผิดต่อพวกเจ้านั้นก็คือ ข้าไม่สามารถเอาใครมาแทนที่ฝูหลินได้ ถ้าเจ้าอยากกลับบ้านเมืองเจ้าข้าจะมิขวาง ถ้าเจ้าอยากแต่งงานข้าก็มิขัด ข้าจะส่งเสริมเสียด้วยซ้ำ หรือจะให้ข้าหาคู่ครองให้เจ้าเล่า”“ข้ามิขอความเมตตาจากท่าน ข้าขออยู่ที่นี่เสียดี...”ไม่ทันที่หมี่ฟูเหรินจะตรัสจบคำ พระนางกลับล้มพระวรกายลงต่อพระพักตร์ต้าหวาง หลิวเซียวประคองพระนางไว้ทั้งน้ำตา แต่ทว่านางต้องตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อเอานิ้วอังพระนาสิก จึงร่วงรู้โดยทันทีว่าสิ้นพระชนม์ไปเสียแล้ว ต้าหวางสัมผัสได้ถึงไอปีศาจที่ห้อมล้อมรอบชิวเหอกง พอพระองค์ทอดพระเนตรมองไปนอกห้องโถง พระองค์เห็นเงาสีดำเลือนหายไป พระองค์รีบออกจากห้องโถงของตำหนัก แล้วเลือนหายไปโดยทันทีต้าหวางปรากฏพระวรกายอีกครั้งนอกป่าของเมืองฉางหลิว ต้าหวางทอดพระเนตรหญิงสาวอาภรณ์สีชาด ใบหน้าของนางคล้ายฝูกุ้ยเฟยอยู่แปดส่วน นางร่อนลงจากฝากฟ้าพร้อมกับต้าหวาง และเผชิญหน้ากัน“อิ๋งหง เจ้าคิดถึงข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ จึงรีบตามข้าออกมา ว่าที่ไท่จื่อ หวางเย่องค์โตเทียนจวิน จริง

“เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง” ต้าหวางตรัสถามฝูกุ้ยเฟยแผ่วเบา“ข้าดีขึ้นแล้ว นางรู้จักกับท่านแล้วหรือ” พระนางตรัสถามจริงจัง หรี่สายพระเนตรมองต้าหวางเหมือนจับพิรุธ“ข้ารู้จักกับหนี่อู่ เพราะข้าช่วยชีวิตนาง เพราะมีเหยี่ยวยักษ์ตนหนึ่งจะขยำนาง หลังจากช่วยนาง นางก็เกี้ยวข้า แต่ข้าไม่มีใจให้นาง นางจึงล้มเลิกไป หลังจากนั้นนางไม่ยอมแต่งกับผู้ใดจนถึงตอนนี้” ต้าหวางตรัสแล้วถอนพระทัย พระนางจึงหันไปหาพระองค์ แล้วใช้พระหัตถ์ลูบลงบนพระพักตร์เบาๆ“ฟูจวินของข้างดงามถึงเพียงนี้ ไม่น่าเล่าถึงมีกูเหนียงมากมายรักท่าน แม้กระทั่งเจ้าอสรพิษยังหลงใหลในความงามของท่าน” พระนางตรัสด้วยพระสุรเสียงที่อ่อนโยน“เจ้าคือหนึ่งในนั้นด้วยใช่หรือไม่” ต้าหวางตรัสอ่อนหวานยิ่งนัก พระองค์จึงยื่นถ้วยพระโอษฐ์ให้พระนาง ฝูกุ้ยเฟยทอดพระเนตรมองถ้วยพระโอสถ ด้วยความสงสัย ว่าเหตุใดพระโอสถนั้นเป็นสีขาวราวกับน้ำนม แต่กลับได้กลิ่นคาวเลือด“ยาจึงเป็นสีขาวขุ่น แล้วเหตุใดข้าจึงได้กลิ่นคราวเลือด” พระนางตรัสถามด้วยความสงสัย“กลิ่นยาทั่วไปเจ้าอย่าคิดมาก” ต้าหวางตรัสและแย้มพระสรวล พระนางจึงจำนนเสวยพระโอสถนี้ไป“เด็กดี” ต้าหวางตรัสด้วยความเอ็นดู พระนางจึง

ต้าหวางปรากฏพระวรกายขึ้นเหนือทะเลเพลิง ทอดพระเนตรไปยังหญิงสาวใบหน้าคลายฝูกุ้ยเฟยถึงแปดส่วน นางยังถูกล่ามโซ่อาคมไว้เช่นเดิม นางค่อยลืมตาขึ้นมองต้าหวางด้วยรอยยิ้ม“อิ๋งหง วันนี้เจ้ามาหาข้า หวังจะมาหานางในดวงใจนะหรือ” ฮวาเฟยนางเอ่ยถามเสียงหวานกังวาน แฝงไปด้วยความเจ็บปวดในหัวใจ“เจ้าเอาฝูหลินไปซ่อนที่ใด” ต้าหวางตรัสด้วยพระสุรเสียงที่ดุดัน“ข้าหรือจะเอาดวงจิตตัวเองไปซ้อน เจ้าคงมาหาผิดคนเสียแล้ว” ฮวาเฟยเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังนางทูลบอกต้าหวางจบ ทันใดนั้นมีกระบี่นับหมื่นเล่มทิ่มแทงตัวนาง นางได้แต่เม้มปากเอาไว้ ไม่ให้มีเสียงลัดลอดออกมา“ฮวาเฟย ถ้าข้าเจอนางเมื่อใด ข้าจะทำให้เจ้ามิได้อยู่อย่าสงบสุขเช่นตอนนี้แน่” ต้าหวางตรัสด้วยพระสุรเสียงที่ดุดัน แล้วเร้นพระวรกายหายไปอีกครั้ง“แล้วตอนนี้ข้าสงบสุขนักหรือ”“เฮยม่อหวังเราจะทำเช่นไรกับนางดีขอรับ”ชายหนุ่มอาภรณ์ชาดใบหน้าอ่อนเยาว์ มองไปยังหญิงสาวใบหน้างดงามยิ่งนัก ที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงไม้ประดู่“ล่อให้อิ๋งหงมาติดกับเรา เราจะแล่นางเป็นชิ้นๆ ให้มันดู ดังที่มันทำให้เราขายหน้าทั้งเผ่ามาร” เฮยม่อหวังเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสะใจ และหัวเราะดังทั่วตำหนัก“ห

พระองค์ไม่อาจจะไม่ทนอีกต่อไป จึงขึ้นบนพระวรกายของพระนาง ดึงพระภูษาอาภรณ์ที่หลุดลุ่ยนั้นออก มีเพียงพระวรกายเปลือยเปล่าแนบชิดกันและกัน ต้าหวางสอดพระวรกายที่สุกหง่อมลงไปฝังในกุ้ยเฟย“อืม...”ต้าหวางได้สดับเสียงครางแผ่วเบาเหมือนคนละเมอจากกุ้ยเฟย พระหัตถ์ของพระนางกดพระเศียรไว้ให้จูบง่ายขึ้น พระหัตถ์นั้นสัมผัสกับพระถันอิ่มเอิบ พระโอษฐ์นั้นไซร้อยู่ที่พระถันอีกข้าง แต่กุ้ยเฟยไม่มีท่าทีที่จะตื่นสักนิด ทันใดนั้นต้าหวางเขาเข้าไปในพระวรกายโดยพลันจนสุด พระนางสะดุดสุด แต่ยังคงหลับอยู่เช่นเดิมนับวันฝูกุ้ยเฟยยิ่งงดงาม ยิ่งน่าหลงใหลยิ่งนัก จนพระองค์ไม่อาจหักห้ามพระทัยได้บัดนี้ต้าหวางไม่สนอะไรทั้งสิ้น นอกจากร่วมสวาทกับนางครั้งแล้ว ครั้งเล่าจนเกือบรุ่งสาง บางครั้งพระนางก็ลืมพระเนตรมาร่วมสวาทกับพระองค์ด้วยเช่นกันฝูกุ้ยเฟยลืมพระเนตรขึ้นมาในยามรุ่งสาง ทรงรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งพระวรกาย แต่ที่แย่ไปกว่านั้น รู้สึกหนักอึ้งที่พระอุระเหมือนมีสิ่งใดมาทับ พระนางจึงเลิกผ้าคลุมพระแท่นขึ้นช้าๆ สิ่งที่พระนางทอดพระเนตรเห็นทำให้พระนางตกพระทัยยิ่งนัก เมื่อพระเศียรของต้าหวางนั้นประทับนอนราวกับเป็นพระเขนย พระนางดันพระเศี

บัดนี้ต้าหวางแคว้นหยางถึงเมืองชินเฟิง เมืองหลวงแคว้นหยวน ต้าหวางแคว้นหยางเสด็จลงจากหลังม้า เสด็จไปหาต้าหวางแคว้นหยวนที่มาต้อนรับพระองค์ถึงหน้าประตูเมือง อ๋องแคว้นหยวนใช้พระหัตถ์ด้านซ้ายนายพระอุระด้านขวา เพื่อถวายบังคมต่อต้าหวางแคว้นหยาง ผู้ปกครองเหนือทั้งเจ็ดแคว้น“เชิญต้าหวางเสด็จไปพำนักในแคว้นหยวนให้สำราญพระทัย” ต้าหวางแคว้นหยวนตรัสเช่นนี้ฝูกุ้ยเฟยเสด็จลงจากหลังม้า ทอดพระเนตรมองไปโดยรอบ ทว่าพระนางกลับได้สดับเสียงของเด็กวิ่งเล่นไปมาอย่างมีความสุข แล้วเห็นภาพเลือนรางของเด็กหญิงในชุดอาภรณ์สีชาด และเหล่านางกำนัล‘พระราชวังแห่งนี้ ราวกับว่าข้าเคยเห็นมาก่อน’“หลินเอ๋อร์...หลินเอ๋อร์...” ต้าหวางแคว้นหยางตรัสเรียกพระนาง ทำให้พระนางคืนพระสติ“เพคะ” ฝูกุ้ยเฟยทรงขานรับ แล้วทรงหันมาทอดพระเนตรมองต้าหวางแคว้นหยางที่ประทับอยู่ด้านข้างของนาง และเกาฟูเหริน“หม่อมฉันจะให้หลี่มู่นำทางไปชุนอิ๋งกง แต่กระหม่อมขอตัวน้องสาวไปเจรจาสักประเดี๋ยว” ต้าหวางแคว้นหยางตรัสเช่นนี้ ต้าหวางพยักพระพักตร์เล็กน้อยภายในเทียนอวี้กง ตำหนักใหญ่ของต้าหวางแห่งแคว้นหยวน ใหญ่โตยิ่งนัก เมื่อเทียบไท่เฉินกงแล้วที่นี่อาจเทียบไม่ได