All Chapters of ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+]: Chapter 41 - Chapter 50

หว่านเอ๋อร์พาพระนางออกมาจากม่านกั้น มองไปยังตั่งพระบรรทม ฝูกุ้ยเฟยทอดพระเนตรเห็นต้าหวางทรงถือม้วนตำราอยู่ในพระหัตถ์ และทรงอ่านอย่างตั้งพระทัย พระนางเสด็จไปตั่งพระบรรทมโดยทันที พระนางหลับพระเนตรลงด้วยพระทัยที่ว้าวุ่น หรือเรียกว่าข่มตาลงมากกว่าเมื่อครู่ในสระสรงน้ำต้าหวางทรงทอดพระเนตรเห็นพระวรกายเปลือยเปล่าเช่นนี้ พระนางมีพระดำริว่าอยากจะแทรกแผ่นดินหนีจริงเชียว พระนางจึงเลือกหันพระพักตร์เข้ากำแพงต้าหวางจึงเงยพระพักตร์ขึ้นละจากม้วนตำรา ทอดพระเนตรมองฝูกุ้ยเฟย เผยแย้มพระโอษฐ์เล็กน้อย วางตำราลงที่โต๊ะ เสด็จขึ้นมาบนพระแท่น ดึงผ้าคลุมพระแท่นสีขาวห่มลงบนพระวรกายของกุ้ยเฟย แล้วพระองค์ประทับนั่งลงบนพระแท่น หันพักตร์ไปทอดพระเนตรมองพระนาง แล้วล้มองค์ประทับบรรทมลงเคียงข้าง ไม่ช้าลมพระหทัยสม่ำเสมอ ฝูกุ้ยเฟยลืมพระเนตรขึ้น หันกลับมาทอดพระเนตรมองพระองค์ที่หลับสนิทอยู่ พระนางจึงลุกขึ้นประทับนั่งดึงผ้าคลุมพระแท่นห่มบนพระวรกายของต้าหวาง แล้วประทับนอนลงข้างพระองค์อีกครั้ง หันพระพักตร์มาทอดพระเนตรมองต้าหวางที่หลับอยู่ทันใดนั้นต้าหวางกลับลืมเนตรข้างหนึ่ง เผยแย้มพระสรวล ฝูกุ้ยเฟยทอดพระเนตรมองพระพักตร์ของต้า

ฝูกุ้ยเฟยทอดพระเนตรมองต้าหวางและหญิงสาวในชุดผ้าแพรชั้นดีเขียวอ่อนสดใส และเครื่องประดับชั้นสูงบนเกศา พระนางมีพระดำริว่า คงเป็นสตรีสูงศักดิ์ของราชสำนัก แต่ว่าพระนางกลับไม่เคยเห็นหญิงสาวผู้นี้มาก่อน อีกทั้งยังมีพระดำริอีกว่า อาจจะเป็นฟูเหรินของต้าหวางอีกพระองค์พระนางจึงเสด็จลงจากต้นท้อลงมาประจวบกับกิ่งนั้นผุเสียแล้ว ทำให้พระนางร่วงหล่นลงมาต้าหวางไม่รอช้าที่จะใช้วรยุทธที่ได้ร่ำเรียนถึงขั้นสูงสุดเทียบเท่าเซียน รับพระวรกายชองฝูกุ้ยเฟย ฝูกุ้ยเฟยพระพักตร์ต้าหวางที่งดงามเหนือบุรุษใดในใต้หล้า พระนางพึงจะได้ทอดพระเนตรพระองค์ชัดๆ ก็วันนี้แต่ในพระทัยเหมือนมีเส้นบางๆ ที่ขวางกันพระนางเอาไว้ พระนางจึงดิ้นรนให้พระองค์ทรงปล่อย ต้าหวางจึงปล่อยพระนางลงโดยทันที“หม่อมฉันไม่เคยพบเจอ สตรีนางใดเท่าพระสนมกุ้ยเฟยพระองค์นี้” กงจู่ตรัสชมฝูกุ้ยเฟยเช่นนี้ และแย้มพระสรวล ทำให้ฝูกุ้ยเฟยทอดพระเนตรไปทางต้าหวาง แล้วพระองค์จึงตรัสบอก“เจี่ยเจีย...นางคือฝูหลิน...ฝูกุ้ยเฟย...ของข้า” ต้าหวางตรัสแนะนำฝูกุ้ยเฟย แก่กงจู่“ฝูหลิน นี่คือ เจี่ยเจียของของข้า และเป็นกงจู่ของไท่โฮ่ว นามว่าเจิ้นเหวินผิงหยาง” ต้าหวางตรัสเช่นนี้“ฝ

ถ้าเสียใจอีกครั้งจะรับไหวหรือ นึกถึงตอนนี้ต้าหวางกลับดีมากมาย ยอมให้ศิษย์พี่เทียนเป่าอยู่ข้างกาย การกระทำของต้าหวางทำให้รู้สึกหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก หรือนี่จะเรียกว่ารักจริงๆ หรือ คำว่ารักนั้นมันได้ตายจากใจไปนานแล้ว จะสามารถใช้คำนี้ได้อยู่อีกหรือไม่นั้น ก็มิอาจหยั่งรู้ได้‘ความรักไฉนหนอ ถึงอยากหยั่งถึง’ ทันใดนั้น พระนางรู้สึกกระแสน้ำในสระสรงไหลเป็นวงกลมราวกับจะกลืนกินพระนางให้ดับสูญ พระนางจึงร้องด้วยความตกพระทัย“ว้าย!!!”กระแสน้ำดูดพระนางผ่านท่อน้ำเข้าอุโมงค์ไม่กว้างนัก ทำให้พระวรกายไหลไปตามกระแสน้ำอย่างรวดเร็วราวกับมีแรงดึงดูดมหาศาลก็ไม่ปาน พระนางหายตกพระทัย ทอดพระเนตรมองปลายทางอุโมงค์อยู่ไม่ไกล เพราะมีแสงสว่างผ่านเข้ามา แต่ไม่รู้ว่าอุโมงค์แห่งนี้จะไปสิ้นสุดที่แห่งใดพระนางรู้สึกว่าน้ำเริ่มท่วมพระวรกาย นำพระปัสสาสะเข้าเต็มพระหทัย แล้วกระแสน้ำก็นำพาพระนางลอยละล่องลงมาในสระน้ำขนาดใหญ่ พระนางลืมพระเนตรอย่างยากลำบาก ทอดพระเนตรเห็นแสงส่องให้มองเห็นเหนือน้ำ พระนางจึงเสด็จขึ้นสู่ผิวน้ำ ได้กลิ่นไม้กฤษณาหอมรวยรินที่คุ้นเคย พอพิจารณาอย่าถี่ถ้วนว่า ที่นี่ไม่ใช่ตำหนักขนาดเล็กแน่ เพราะในห้องนี้

ถ้าไม่ตรวจฎีกาในห้องนี้ ก็ไปประลองดาบกับหลี่จิ้น และเหล่าทหาร แต่ทำไมถึงมาเล่นหมากเพียงผู้เดียวเล่า แถมยังไม่มีใครเล่นคู่กับพระองค์อีกด้วย“เจ้ามาหรือฝูหลิน...ในมือของเจ้าคือสิ่งใด” ต้าหวางตรัสถามพระนางเช่นนี้ และแย้มพระสรวล ต้าหวางยังทอดเนตรมองพระพักตร์งดงามไร้ที่ติ ดั่งเทพธิดาลงมาจุติ อีกทั้งบนเกศารักเกล้าปักปิ่นตามฐานะ พระพักตร์ดั่งจันทร์เพ็ญ พระปรางค์เปล่งดั่งลูกท้อ พระโอษฐ์ดั่งสีชาด ในอาภรณ์สีชาดไร้ลวดลาย ไม่ว่าเพลาใดฝูกุ้ยเฟยก็งดงามดั่งภาพวาด“ข้าทำท้อลอยแก้วมาให้ท่าน” ฝูกุ้ยเฟยตรัสแผ่วเบา และวางลงโต๊ะข้างกระดานหมาก พระหัตถ์หนาจับจานรองที่มีถ้วยเคลือบสีเปิดฝาออก พระนางจึงส่งช้อนให้ ทันใดนั้นหมากที่อยู่บนโต๊ะจึงหายวับลงไปในถ้วยใส่หมาก แยกสีขาว กับสีขาวอยู่ฝังที่พระนางประทับยืนอยู่ พระองค์ไม่รอช้าที่จะตักกินผลท้อเข้าไปในพระโอษฐ์หนึ่งคำ“รสชาติไม่เลว ทั้งหอมและหวาน รสชาติดียิ่ง แต่ข้าได้กลิ่นดอกบัวจางๆ” ต้าหวางตรัสนี้และแย้มพระสรวล“ใช่ข้าเด็ดกลีบดอกบัวใส่ไปด้วย ข้าคิดค้นได้เมื่อครู่”“เจ้าป้อนข้าเถิดหนา...จะได้กิน” ต้าหวางตรัสอ่อนโยน“ได้คืบจะเอาศอก...ได้ศอกจะเอาวา” ฝูพระนางตรัสพึ

ต้าหวางทอดพระเนตรมองฝูกุ้ยเฟยที่ประทับนอนอยู่ข้างพระองค์ ต้าหวางโน้มพระวรกายลงมาประทับริมพระโอษฐ์ของพระนาง แต่กลับกลายว่าพระเนตรกลมโตเปิดออกทอดพระเนตรพระองค์ช้าๆ อีกทั้งพระนางใช้พระหัตถ์เรียวลูบลงบนพระพักตร์ ต้าหวางจึงแย้มพระสรวลเล็กน้อย“ใช่ท่านหรือ เจิ้นเหวินยง...หรือข้าฝันไป” ฝูกุ้ยเฟยตรัสถามราวกับไม่เชื่อว่าบุคคลที่อยู่ตรงพระพักตร์คือต้าหวาง“เป็นข้าจริงแท้แน่นอน...ไม่ใช่ความฝันแต่อย่างใด” ต้าหวางตรัสเช่นนี้ และแย้มพระสรวลพระนางจึงใช้มือของพระนางเองหยิกที่พระปรางค์ของต้าหวาง ต้าหวางแย้มพระสรวล แล้วจับพระหัตถ์เรียวของพระนางมาจูบแผ่วเบา กุ้ยเฟยทอดพระเนตรมองพระองค์ที่จูบลงพระหัตถ์ พระหัตถ์อีกข้างหนึ่งลูบพระพักตร์ของต้าหวางเบาๆ“เมื่อครู่เจ้าฝันถึงฟู่จวินกับเหนียงชินของเจ้าหรือ” ต้าหวางตรัสด้วยความสงสัย พระนางนึกถึงเรื่องราวที่มีพระสุบินโดยทันที“ในความฝันข้าเห็นรางๆ ว่ามีชายวัยกลางคนกลับหญิงสาวใบหน้างดงามแต่งกายสูงศักดิ์ราวกับเป็นเชื้อพระวงศ์ ตามตัวของนางอาบไปด้วยเลือด ทันใดนั้นนางก็ผลักข้าไว้ในห้อง แล้วนางบอกกว่า‘หลินเอ๋อร์ ลูกแม่เจ้าอยู่ที่นี่ ห้ามเจ้าออกจากห้องไปเป็นอันขาด’ แล้