All Chapters of HEARTLESS GUY กับดักร้ายนายไร้ใจ: Chapter 21 - Chapter 30

“พี่เชนทร์ จะพาไปไหน”เพราะตอนนี้รถติดไฟแดงได้สักพักนึงแล้ว ฉันเลยรวบรวมความกล้าแล้วเปิดปากถามออกไป หลังจากที่นั่งสั่นมาตลอดทาง“โชว์รูม”“โชว์รูม? ไป ทำไมคะ”“ฉันมีงานค้างนิดหน่อย”มีงานค้าง? แล้วเขาจะลากฉันมาด้วยเพื่อ?“งั้นฉันลงตรงนี้ก็ได้ค่ะ พี่จะได้ไปทำงาน”พอฉันพูดประโยคนั้นพี่เชนทร์ก็หันขวับมาหาฉัน ตาเขียวด้วยถ้าฉันตาไม่ฝาด“ถ้าฉันจะปล่อยเธอลงแถวนี้ ฉันจะลงทุนไปเอาเธอมาจากมหาลัยเพื่อไรวะ”นั่นสินะ ฉันลืมคิดตรงนี้ไป แต่ก็อดมีคำถามไม่ได้อยู่ดี คือเขาจะไปเอาฉันมาเพื่อ?“แล้วพี่”“พอ! ฉันขี้เกียจตอบ นั่งไปนิ่งๆ ถ้าไม่อยากหัวทิ่มอีกรอบ”พูดแทรกฉันจบพี่เชนทร์ก็ออกรถ(เร็วเหมือนเดิม) เพราะไฟเขียวพอดี ไม่นานก็มาถึงโชว์รูม“เฮีย พาสาวที่ไหนมาอ่ะ”ทันทีที่พี่เชนทร์ลากฉันเข้ามาในโชว์รูม ก็มีผู้ชายเดินมาทัก หน้าคุ้นๆนะ รู้สึกว่าจะเป็นคนเดียวกันกับที่เข้ามาช่วยห้ามทัพวันนั้น ส่วนเขา สงสัยคงจำฉันไม่ได้“เสือก”นั่นคำตอบพี่เชนทร์ ก่อนเขาจะลากฉันไปไหนต่อไม่รู้ เพิ่งรู้ก็ตอนมาถึงนี่แหละ ว่ามันคงจะเป็นห้องทำงาน“พี่เชนทร์...”“นั่งไป เงียบๆด้วย ฉันจะทำงาน”พอฉันจะอ้าปากถาม เขาก็สวนฉันขึ้นมาแบบนี้

เสียงละเมอของลิเดียร์ทำผมสะดุ้งแทบไม่ทัน รักพี่งั้นเหรอ รักใครวะ!!!?“คงไม่ใช่ไอ้นิวห่าเหวอะไรนั่นหรอกนะ”ผมจ้องลิเดียร์แล้วกัดฟันเลือดขึ้นหน้าอยู่คนเดียว ไม่รู้สิ ไม่รู้ทำไมถึงโมโหมาก แค่คิดว่าเธอรักไอ้หมอนั่น ผมก็แทบคลั่งแล้ว คืออะไรวะ อาการแบบนี้ผมไม่เข้าใจตัวเองเลย หรือผมรัก ไม่สิ คงแค่หวง แค่หวงลิเดียร์เท่านั้น เพราะคนอย่างผม บอกแล้วไงว่าไม่เคยรักใคร ก็แค่หวงเธอตามประสาคนหวงของ(แพง) ก็เท่านั้น ในเมื่อตอนนี้ยังถือว่าเธอเป็นของผม เธอจะไปรักใครไม่ได้ ไม่ได้ทั้งนั้น ผมไม่ยอม นอกจากว่าเธอจะรัก...ช่างเถอะ นอนดีกว่า“แล้วอย่าละเมอว่ารักใครให้ได้ยินอีกนะ ไม่งั้นฉันจะจูบปิดปากเธอทั้งคืนเลยลิเดียร์”ผมคาดโทษใส่คนหลับอย่างเธอไปแล้วนอนกอดเธอเหมือนเดิม แล้วสิ่งนึงที่ผมค้นพบ คือลิเดียร์น่ากอดเป็นบ้า ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยกอดเธอ แต่ยิ่งได้กอด ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าอยากกอดมากขึ้นอีก อยากกอดแบบ...ไม่อยากปล่อยเลย อาการแบบนี้ผมเห่อของใหม่อยู่ใช่มั้ย ใครรู้ ตอบผมที..?-???’@--~#Chain End LYDIA 2 สัปดาห์ผ่านไป ... ~และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่พี่เชนทร์มาส่งฉันที่มหาลัย “ขอบคุณนะคะ”“ไม่รับ”พี่เชนทร์ตอบหน้าตาย

“ตายแล้ว! ป่านนี้โรสกับแพรวรอแย่เลย”สิ่งที่ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ ทำให้ฉันต้องรีบเดินกลับไปที่โรงอาหาร แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ...สองคนมองมาทางฉันตาเขียว“เข้าห้องน้ำมึงคือนานเป็นชาติเลยค่ะสัสเดียร์”แพรวเปิดฉากคนแรก“โทษที กูท้องเสียกะทันหัน”ต้องโกหกอีกแล้วฉัน“ให้มันได้อย่างนี้ดิ แล้วนี่มึงเป็นไรมากมั้ย”โรสถามแล้วลุกขึ้นเดินมาหา“ไม่อ่ะ หายแล้ว แล้ว นี่พวกมึงกินกันเสร็จยัง”“อือ”สองคนพยักหน้า“งั้นไปเรียนกัน”“แล้วมึงไม่กินไรเหรอ”“ไม่อ่ะ กูไม่หิว”“แล้วเพลียๆมั้ย เห็นบอกเพิ่งท้องเสียมา”นั่นสินะ คนท้องเสียมันก็ต้องเพลียสิ แต่แหกทฤษฎีนิดหน่อยคงไม่เป็นไรมั้งนะ“ไม่ค่อยเท่าไหร่อ่ะ ไปเหอะ”“อืม”ในที่สุดสองคนก็หมดคำถามสักที จากนั้นเราก็เดินไปเรียนเซคบ่ายด้วยกัน ~~...กระทั่งเลิกเรียน~~“เห้ย มึงสองคน กูกลับก่อนนะ”โรสพูดขึ้นมาตอนเดินลงมาถึงใต้ตึกคณะ“ทำไม รีบเหรอคะผัวโรส”ฉันหยอกไปนิดหน่อย แต่โรสดูรนๆชอบกล ไม่รับมุกด้วย“อือ กูรีบ วันนี้กูมีงาน ขืนไปช้า โดนหักเงินแล้วกูซวย”“จริงดิ เออๆ งั้นไว้เจอกัน”“อืม”ร่ำลากันเสร็จโรสก็เดินไปคนเดียว เหลือแต่แพรวที่ยืนอยู่ข้างๆฉัน“งั้นกูกลับด้ว

CHAIN “เฮีย ตกลงแวะเอาไรอ่ะ”พอผมเข้ามานั่งในรถ น้องผมมันก็ถาม เออใช่ ผมยังไม่ได้บอกสินะ ว่าเมื่อกี้ที่ผมบอกลิเดียร์ว่าผู้หญิงของผมรออยู่อ่ะ ความจริงคือเฌอเบลล์น้องผมเอง แล้วถ้าถามว่าทำไมผมถึงประชดลิเดียร์ไปแบบนั้น บอกตามตรงว่าผมเองก็ไม่รู้ ผมรู้แค่ว่าผมอยากทำอะไรให้มันกระทบกระเทือนจิตใจยัยผู้หญิงด้านชาคนนั้นบ้าง มีอย่างที่ไหน อยู่ๆมาทำเฉยชาใส่ผม ผู้หญิงบ้าอะไรอารมณ์แปรปรวนชิบหาย ผมเลยประชดกลับด้วยการเมินใส่แม่งเลย ไม่กลับมานอนคอนโดด้วย เผื่อว่าที่เธอทำแบบนั้นกับผม เพราะเธออยากเรียกร้องความสนใจ เธอจะได้รู้ ว่าเธอไม่ได้สำคัญขนาดนั้นซะหน่อย ขาดเธอผมก็ไม่เห็นเป็นไร ผมกลับไปนอนบ้านตั้งหลายคืนแล้ว นับตั้งแต่วันที่ผมทิ้งเธอไว้ที่ร้านอาหาร ถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่เป็นอะไรเลย ผมยังอยู่ดี หึ! ก็บอกแล้วไงว่าผมไม่เคยผูกพันอะไรกับใครทั้งนั้น ผมไม่ให้มันกับใคร และผู้หญิงคนไหนก็ไม่ต้องเอามาให้ผม ผมไม่ต้องการ ก็อย่างที่ผมบอกลิเดียร์ไปเมื่อกี้นี้นั่นแหละ บอกเลยว่าผมยังยืนยันคำเดิม ถึงแม้ผมจะไม่รู้ก็เถอะ ว่าอยู่ๆลิเดียร์มาถามผมทำไม“เอาของนิดหน่อย”ผมตอบเฌอเบลล์แล้วออกรถ“วันนี้เฮียกลับไปนอนบ้านเหมือนเดิม

พี่เชนทร์เขย่าฉัน และเขย่าแรงขึ้นเรื่อยๆ“โอ๊ย ฉันเจ็บ! ก็ได้ ใช่! ฉันมีผัวใหม่แล้ว พี่ไม่ใช่ผัวฉันแล้ว เป็นแค่อดีตผัว เป็นแค่...อื้อ!”ช่วยบอกทีว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง พี่เชนทร์จูบฉัน จูบรุนแรงมากด้วย เจ็บ ฉันเจ็บปากไปหมด รู้สึกว่าเลือดจะออกด้วย เพราะเขาดูดดึงแรงๆแถมยังกัดปากฉันอีก“อื้อ! อือ อื้อ!!!”ฉันพยายามผลักพี่เชนทร์ออก แต่ก็ไม่หลุด จูบของเขากลับยิ่งรุนแรงกว่าเดิมอีก “กล้าพูดอีกมั้ยว่าฉันไม่ใช่ผัวเธอ!”พี่เชนทร์ถอนจูบออกมาแรงๆแล้วถามฉัน ดูเหมือนเขาจะยังโกรธมาก แล้วฉันล่ะ ฉันโกรธไม่เป็นเหรอ ในเมื่อฉันก็คนเหมือนกัน“ปล่อยฉันสักที อย่าทำแบบนี้อีก ฉันกับพี่ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว”“เดียร์ เดียร์! มึงอยู่แถวนี้ป่าว”อยู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงโรสกับแพรว แล้วฉันก็อาศัยจังหวะตอนพี่เชนทร์เผลอผลักเขาออกพร้อมๆกับที่โรสกับแพรวเดินมาถึงพอดี“กูอยู่นี่”ฉันรีบวิ่งไปกอดแขนโรสไว้ “พี่อยากรู้นักใช่ป่ะ ว่าใครเป็นผัวใหม่ฉัน นี่ไง โรส ผัวใหม่ฉัน”ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงบอกพี่เชนทร์ไปแบบนั้น แต่นาทีนี้ฉันคิดอะไรไม่ออก คิดได้แค่ว่าทำยังไงก็ได้ให้พ้นจากพี่เชนทร์ไปก่อนเป็นพอ“ว่าไงนะ”พี่เชนทร์ทำหน้าเหม