บททั้งหมดของ HEARTLESS GUY กับดักร้ายนายไร้ใจ: บทที่ 11 - บทที่ 20

เมื่อมั่นใจแล้วฉันเลยลุกขึ้นเดินออกไปห้องน้ำ เตรียมจะอาบน้ำไปเรียน แต่พอเงยหน้ามองกระจกเท่านั้นแหละ"เห้ย!"ตกใจใช่มั้ยที่อยู่ดีๆ ฉันก็ร้องขึ้นมา คือไม่ให้ฉันตกใจได้ไงล่ะ ก็ดูนี่ดิ ในกระจกอ่ะ กระจกมันทำให้ฉันเห็นว่าบนหน้าผากฉันมีกระดาษ post it ติดอยู่ ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก post it จริงๆ post it สีชมพู แถมมีตัวหนังสือตัวโตๆเขียนอยู่ด้วย เดี๋ยวนะ แกะแป๊บ ในกระจกมันกลับด้านอยู่อ่ะ ฉันอ่านไม่ออก"นึกว่าเมื่อคืนนอนกอดท่อนไม้"นี่แหละ ใจความในกระดาษ พีคมั้ยล่ะ ใครจะคิดว่าตื่นมาจะมี post it แปะอยู่ที่หน้าผาก แล้วก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใครทำ"พี่เชนทร์นะพี่เชนทร์"ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาต้องทำแบบนี้ แกล้งฉันทำไมนะ"พี่ต้องโรคจิตแน่ๆ"ฉันขยำกระดาษแล้วปาทิ้งถังขยะไป บ้าจริง เมื่อกี้ตอนเดินออกมาจากห้อง ดีนะไม่สวนกับใครเข้า ไม่งั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเอาหัวไปมุดไว้ที่ไหน แต่ตอนนี้คงไม่ใช่เวลามายืนโกรธหรอกมั้งใช่มั้ยเพราะฉันต้องรีบอาบน้ำไปเรียน แต่ก็อดภาวนา(ในใจ)ไม่ได้ ...สาธุ ขอให้วันนี้ไม่ซวยเหมือนเมื่อวานเถอะ ขอให้พี่เชนทร์เลิกล้มความคิดบ้าๆแบบนั้น แล้วก็ขอให้พี่เชนทร์ไปแล้วไปลับ ไม่กลับมาฉวยโอกาสฉัน

"โอ๊ย พี่เชนทร์ เจ็บ""นึกว่าชอบแบบซาดิสม์"พี่เชนทร์สวนฉันกลับมาแล้วลากฉันเข้าไปในร้านๆนึง ดูเหมือนร้านอาหาร ใช่แหละมั้ง แต่เขาพาฉันมานี่ทำไมอ่ะ โกรธๆอยู่แบบนี้คือเขาจะพาฉันมากินข้าวเหรอ ไม่ใช่หรอกมั้ง"พี่เชนทร์ พามานี่ทำไมอ่ะ""หิว""ห้ะ?"เดี๋ยวนะ คนกำลังโมโหนี่คือเขาหิวกันง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ ไม่อยากจะเชื่อ"จะเอ๋ออีกนานมั้ย นั่งดิ"พี่เชนทร์บอกฉันแล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งตรงข้าม"จะกินอะไรก็สั่ง""ไม่หิวค่ะ""หึ เหล้ามันคงอร่อยกว่าสินะ"น้ำเสียงแบบนี้เหมือนเขาประชดฉันไม่มีผิด แต่ฉันก็ไม่ได้สวนอะไรกลับไปหรอก แค่เหลือบมองเขาแบบเคืองๆ แต่พี่เชนทร์ก็ไม่ได้สนใจฉันหรอก เพราะพอเขาพูดจบ เขาก็ดูเมนูอาหารไปเรื่อยๆ "ตอบได้รึยัง ทำไมไม่รอ"เสียงพี่เชนทร์ทำให้ฉันต้องเงยหน้ามองเขาอีกที ถึงได้รู้ว่าตอนนี้พี่เชนทร์สั่งอาหารเสร็จแล้ว และเขากำลังมองฉันอยู่"ถามให้ตอบ""ลืมค่ะ แล้วก็ไม่คิดว่าพี่จะมารับจริงๆ"ฉันตัดสินใจตอบออกไปตรงๆ"ฉันดูเป็นคนไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอ"คราวนี้ฉันเงียบ ไม่ตอบอะไร"แล้วทำไมฉันโทรแล้วไม่รับ""โทร? ตอนไหนคะ""ตอนที่เธอตัดสายทิ้งแล้วปิดเครื่องใส่ไง""นั่นเบอร์พี่เหรอ"

พี่เชนทร์พูดจบก็ดึงเสื้อฉันลงจากไหล่แล้วเปิดเสื้อในฉันขึ้น ฉันตกใจนะ แล้วก็อยากขัดขืนด้วย แต่ไม่ทันแล้ว บวกกับว่ามือไม้มันอ่อนแรงมาตั้งแต่แรก ยิ่งมาเจอประโยคเมื่อกี้นี้เข้าไป นั่นยิ่งทำให้ฉัน อยากหายไปจากโลกนี้ซะตอนนี้เลยจริงๆ"อ้ะ! พี่เชนทร์!"ที่ฉันร้องเพราะพี่เชนทร์ก้มลงไปดูดนมฉัน ดูดแรงๆสลับกันทั้งสองข้าง มือของเขาจับขาอ่อนฉันแน่นขึ้นกว่าเดิม จากนั้นก็เริ่มกระแทกท่อนแข็งๆนั่นเข้ามาผับ...ผับ...ผับ..."อือ อื้อ! พี่เชนทร์ เจ็บ"พี่เชนทร์กระแทกเป็นจังหวะไม่แรงมากก็จริง แต่ฉันก็เจ็บอยู่ดี ถึงมันจะมีอาการเสียวๆร่วมด้วยก็เถอะ"เดี๋ยวมันจะดีขึ้นลิเดียร์"เสียงแหบๆสั่นๆของพี่เชนทร์บอกฉันทั้งๆที่ยังดูดนมฉันอยู่ ดูดๆเลียๆจนร่างฉันมันสะท้านยังไงก็ไม่รู้ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้สึกแบบนี้เลย"อือ พี่เชนทร์ ซี้ดดด"ฉันรู้ว่ามันน่าอาย แต่ฉันเก็บเสียงไม่อยู่จริงๆ มันทั้งเจ็บทั้งเสียว ปนๆกันไปหมด รู้สึกเหมือนทั้งตัวกำลังจะร่วงไปกับพื้น จนต้องเอาสองแขนไปกอดพี่เชนทร์ไว้ทั้งๆที่แขนข้างนึงของเขาก็กอดฉันไว้แล้ว"ฉันรู้ว่าเธอเสียวลิเดียร์ ครางสิ ดังๆเลยก็ได้ เสียงครางทำให้โคตรได้อารมณ์รู้รึเปล่า""พี่เชน

ผมบอกลิเดียร์ไป จากนั้นเธอก็พยักหน้าแล้วเดินตามผมเข้ามาในลิฟต์ ลิฟต์ที่ตอนนี้มีแค่ผมกับเธอสองคน แล้วต่างคนก็ต่างเงียบ จนกระทั่งมาถึงหน้าประตูห้องผม“เข้ามาดิ”ผมบอกลิเดียร์ เธอก็พยักหน้าแล้วเดินตามเข้ามาเงียบๆ ผมไม่รู้นะว่าผมคิดไปเองรึเปล่า แต่ผมรู้สึกว่าลิเดียร์แปลกๆไปจริงๆ“เป็นอะไร”ผมตัดสินใจถาม เพราะไม่ชอบเหมือนกันแหละ ไอ้อาการค้างคาแบบนี้ และเธอเงยขึ้นมองผมครับ เหมือนไม่ค่อยกล้าสบตา อะไรวะ คือผมเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์ เคยเป็นกันใช่มั้ย แบบเหมือนเจออะไรที่มันเพี้ยนๆไปอย่างที่ผมเจออยู่ตอนนี้ ท่าทางของเธอมันขัดใจผม มันสงบเสงี่ยมเกินไป มันขัดหูขัดตา ซึ่งผมไม่ชิน“เปล่าค่ะ”“แต่ฉันว่าเธอแปลกไป”ผมเดินเข้าไปใกล้ เธอก็ถอยหลังซะจนชิดประตู ดี คราวนี้เธอก็หมดทางหนี เพราะผมใช้สองมือค้ำประตูขังเธอไว้แล้ว “คือ ฉัน ฉันแค่มีเรื่องจะคุยกับพี่”เสียงลิเดียร์สั่นๆนะผมว่า เธอก้มหน้าหลบตาผมด้วย ยิ่งผมโน้มหน้าลงไปใกล้ เธอก็ยิ่งหลบ เหมือนกลัว“มีเรื่องคุย ก็ไม่เห็นต้องทำท่าทางแปลกๆ หรือว่าเรื่องที่จะคุยมันผิดปกติกันล่ะ”“เอ่อ”“ให้มันมั่นใจหน่อยได้มั้ย เงยหน้ามองฉัน”“เอ่อ คือฉัน”“ฉันไม่ชอบคุยกั

“ค่ะ”ลิเดียร์ตอบ(ไม่เต็มเสียงเท่าไหร่) ก่อนผมจะเห็นว่าเธอหันหลังเอาถุงยางไปวางบนโต๊ะหน้าโซฟาแล้วหันกลับมาที่ผม มือเธอค่อยๆเลื่อนมาจับคxxผมเบาๆ แต่แค่จับเบาๆผมก็ขอบอกตรงๆอย่างไม่อายเลยครับว่าผมเสียวขึ้นมาทันที ยิ่งมือเธอเย็นเฉียบด้วยผมก็ยิ่งสะท้าน“ซี้ดด ลิเดียร์ กลัวเหรอ มือเธอโคตรเย็น”เสียงผมเริ่มแหบลงๆเพราะความกระสันที่แม่งพุ่งพล่านไปทั่วกายแบบไม่ทันให้ผมได้ตั้งตัว พยายามแล้วนะที่จะไม่แสดงอาการหื่นๆออกมามาก แต่มันเก็บไม่อยู่จริงๆ “อ่าส์ ลิเดียร์ รูดแรงๆ อ้ะ อืมมม...”ผมครางออกมาไม่หยุดเพียงเพราะลิเดียร์แค่กำรวบแก่นกายผมแล้วสาวขึ้นลงเบาๆ “พี่เชนทร์!”เธอเรียกผมเพราะคงตกใจที่ผมเอื้อมมือไปคลำนมเธอผ่านเสื้อนักศึกษา“ฉันว่าเธอถอดเสื้อดีกว่า ฉันจะได้จับได้ถนัด”ผมบอกเธอ เอ่อ แค่บอกให้รู้เท่านั้นครับ ไม่ต้องรอให้เธอตอบหรือว่าบอกอนุญาตหรอก เพราะผมทำเลย คือแกะกระดุมเสื้อเธอเลย “พี่เชนทร์ ฉัน”“ทำหน้าที่เธอไป ไม่รู้เหรอ ว่าหนึ่งในหน้าที่ของเธอคือห้ามขัดใจ ฉันสั่งอะไรเธอต้องทำ ฉันอยากได้อะไร คำตอบของเธอคือต้องให้อย่างเดียวเท่านั้น ชัดมั้ย”“เอ่อ ค่ะ”“ดี”แล้วผมก็แกะกระดุมเธอต่อ เธอก็รูดๆ