บททั้งหมดของ เสี่ยขายี่หวาอยากเป็นเมีย: บทที่ 1 - บทที่ 10

"ไอ้หวา กระโปรงมึงสั้นกว่าเดิมป้ะวะ"แบมบูถามพลางมองเพื่อนสนิทสาวที่เดินเข้ามาภายในโต๊ะ โดยที่วันนี้กระโปรงสั้นจิ๋ว เสื้อก็รัดแน่นจนกระดุมแทบจะปริ มิหนำซ้ำยังดูแต่งหน้าแบบบรรจงจนสวยสะดุดตา"อืม วันนี้มีธุระว่ะ"ออกัสและแบมบูมองหน้ากันอย่างรู้กัน"รุกทีก็น่ากลัวเลยนะมึง วันนี้คลาสแม่งยกไปหมดละ"ยี่หวายกยิ้ม ก่อนจะบอกลาเพื่อนสนิท มือเล็กเปิดประตูรถปอร์เช่หรู รุ่น 178 Boxster สีเทาคันใหม่เอี่ยม ก่อนร่างเล็กจะบึ่งไปยังจุดหมายปลายทางด้วยความเร็ว"นายครับ"มือหนารับไอแพดมาถือไว้ในมือ ก่อนจะใช้ปากกาเลื่อนหน้าจอและกวาดสายตาดูอย่างละเอียด"จัดการให้เรียบน้อย"มือหนาส่งไอแพดคืนลูกน้องคนสนิท ก่อนจะยกกาแฟขึ้นจิบ"กาแฟอร่อยไหมคะเสี่ยขา"ตาคมเงยมองเสียงคุ้นหู และพบว่าสาวเจ้ายืนกอดอกด้วยชุดนักศึกษาสั้นจิ๋วและรัดรูป โชว์เรียวขายาวสวยและหน้าอกอวบจนเสื้อนักศึกษาแทบปริ"ขอยี่หวาคนนี้นั่งด้วยได้ไหมคะ"เสี่ยหนุ่มถอนหายใจ ก่อนจะวางแกลงและผายมือให้เด็กสาวนั่งลงตรงข้าม แต่ร่างเล็กที่อวบอัดกลับเดินเข้ามาหาตนเอง ก่อนจะค่อยๆ นั่งลงบนตักหนา"ทำอะไร"เสียงเข้มถายพร้อมด้วยแววตาดุ แต่มีหรือคนอย่างยี่หวาจะเกรงกลัว ม

"หืม....."นัยน์ตาคมมองแผ่นหลังคุ้นตา ก่อนจะยกยิ้มเล็กน้อย เรียวขายาวก้าวไปนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามร่างเล็กที่นั่งยิ้มรออยู่"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"ตาคมไล่มองคนตรงหน้าในชุดนักศึกษารัดรูปก่อนจะยกยิ้ม"มาหาฉันหรอ"ยี่หวาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนมือเล็กจะยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าเสี่ยอิฐด้วยรอยยิ้ม"หวาขอไอจีหน่อยสิคะ จะได้ติดต่อเสี่ยสะดวกๆ"คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะทวนประโยคไม่คุ้นหูจากริมฝีปากสวยของคนตัวเล็กอีกครั้ง"ไอจี?""อย่าบอกนะคะว่าเสี่ยไม่รู้จัก"เสี่ยอิฐส่ายหน้าไปมา ก่อนยี่หวาจะถอนหายใจ"ไม่เป็นไรค่ะ ขอเบอร์ก็ได้ค่ะ"ริมฝีปากหนายิ้มขำ ก่อนจะรับมือถือเครื่องหรูมาพิมพ์เบอร์โทรศัพท์ตนเองลงไป"เด็กสมัยใหม่อย่างเธอ ไม่จำเป็นต้องมาปรับตัวหาคนแก่อย่างฉันหรอกนะ"ยี่หวายิ้ม ก่อนจะกดยุกๆ ยิกๆ และยืนขึ้นเต็มความสูง"จำเป็นสิคะ อนาคตถ้าหวาได้เป็นเมียเสี่ยจริงๆ เราจะได้ปรับตัวเข้าหากันได้ไงคะ"มือเล็กล้วงเอาซองสีน้ำตาลใบเล็กก่อนจะยื่นให้มือหนาด้วยรอยยิ้ม"ดูตอนอยู่ในห้องคนเดียวนะคะ ถือว่าเป็นของขวัญจากว่าที่เมีย หวาไปเรียนก่อนนะคะ"ว่าจบร่างเล็กก็เดินสาวเท้าออกไปอย่างอารมณ์ดี ตาคมมองซองสีน้ำตาลในมือเล็ก

นัยน์ตาสวยมองใบหน้าคมด้วยดวงตาเป็นประกาย เมื่อเสี่ยอิฐก้าวไปยังด้านบนสุดของบ่อนขนาดใหญ่ ก่อนลูกน้องหนุ่มจะเปิดประตูห้องออก เมื่อประตูถูกปิดลง มือหนาก็ค่อยๆวางร่างบางลงบนเตียงขนาดใหญ่"แน่ใจนะ ว่าจะทำแบบนี้จริงๆ"ตาคมทอดมองร่างบางที่คลานมาปลายเตียงและจับซิบกางเกงตัวเองรูดลงช้าๆ"แน่ซะยิ่งกว่าแน่อีกค่ะ"ริมฝีปากหยักยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่มือเล็กจะจับบ็อกเซอร์หรูและรูดลงช้าๆ"อ๊ะ!"ตาสวยเบิกกว้างอย่างตกใจ เมื่อเจ้าแท่งอวบที่แข็งเป็นลำยาวเด้งขึ้นมาตรงหน้าของตัวเอง ตาคมที่มองใบหน้าเล็กก็ได้แต่กลั้นขำอยู่ในใจ เขาจะดูซิว่าเด็กสาวตรงหน้าจะทำเป็นเก่งไปได้สักกี่น้ำ'ทำไมมันใหญ่ขนาดนี้วะ'ปากสีแดงสวยเม้มเข้าหากันเบาๆ ก่อนมือเล็กจะยกขึ้นกอบกุมความเป็นชายที่แข็งเป็นลำช้าๆ'บ้าเอ้ย! กำยังไม่มิดเลย"ตาคมมองเด็กสาวตรงหน้าพลางยกยิ้ม มือเล็กที่พยายามกอบกุมแกนร้อนของเขาช่างน่าเอ็นดูไม่น้อย ก่อนริมฝีปากวีแดงอวบจะค่อยๆ ก้มลงจูบไปตามลำที่มีเส้นปูดโปนเบาๆ จุ้บ!....จุ้บ!ริมฝีปากสีแดงสวยเม้มเข้าหากันอย่างประหม่า ก่อนจะค่อยๆ อ้าปากครอบส่วนหัวที่มีน้ำสีใสช้าๆ ตาคมของอิฐมองคนที่ค่อยๆ อมแกนร้อนของตัวตัวเองด้วยตา

ผ่านมาสามวันแล้วที่ยี่หวาหมกตัวอยู่ในคอนโด ดีที่เป็นวันหยุดยาว เรื่องเรียนจึงไม่ได้มีปัญหานัก ร่องรอยจากคนตัวโตก็หายไปจนแทบมองไม่เห็น ส่วนอาการไข้จับของเธอก็พึ่งหายไปเมื่อวันก่อน แต่สิ่งที่น่าเศร้าที่สุดกลับเป็นกล่องข้อความที่ไร้วี่แววของคนตัวโต "เหอะ เด็กเก่งแต่ปากแบบหวา ลีลาจะไปสู้สาวๆของเสี่ยได้ไงกันล่ะ!" ปากเล็กบ่นมุบมิบ ก่อนจะเบะเข้าหากันเบาๆ ถึงแม้เธอไม่อยากทำตัวเป็นเด็ก แต่เธอก็อุตส่าห์ยอมกัดฟันทน ให้ครั้งแรกกับเสี่ยอิฐไปเลยนะ ไม่หนำซ้ำยังทำให้เธอระบมตัวอยู่ตั้งหลายวัน แต่ก็นั่นแหละ จะโทษใครได้ ถ้าไม่ใช่ตัวเธอเองที่คิดน้อย เสนอตัวให้เสี่ยไปแบบนั้น "แต่ก็ควรทักมาถามกันบ้างสิว่าเป็นตายร้ายดียังไง ไอ้เสี่ยบ้า!" มือเล็กยกขึ้นปิดหน้าตัวเองพลางสะอื้นเบาๆ ไอ้อาการน้อยเนื้อต่ำใจนี่มันอะไรกันนะ.... . . . ตาคมที่โหมงานหนักจนเริ่มเมื่อยล้า ค่อยๆทิ้งตัวลงบนที่นอนใหญ่ ก่อนจะนึกถึงใบหน้าสวยที่ทั้งน่ารัก ยั่วยวน น่าขำขัน และน่าสงสารตอนเจ็บตัว ถึงแม้จะพยายามลบใบหน้าเด็กคนนั้นออกไปกี่ครั้ง หรือแม้แต่เอาผู้หญิงคนอื่นมานอนด้วย สุดท้ายเสี่ยอิฐก็ไม่สามารถเอาใบหน้าสวยออกจากความคิดตัวเองได้เล

"อ้าวแม่คุณ มาได้สักทีนะจ้ะ"ออกัสเบะปากมองเพื่อนสาวที่เดินยิ้มหน้าระรื่นเข้ามาบนโต๊ะอย่างหมั่นไส้"อารมณ์ดีมาเชียวนะมึง"แบมบูเองก็แทคทีม เพราะหมั่นไส้เพื่อนตัวดีที่หายหัวไปทั้งคืนไม่ติดต่อใครเลยอย่างน่าตี ร่างสวยของยี่หวานั่งลงบนโต๊ะช้าๆ ก่อนจะยกมือขึ้นโชว์กำไลราคาหลักหลายแสนด้วยรอยยิ้ม"อย่าบอกนะ"ออกัสหรี่ตา ก่อนที่แบมบูจะชี้หน้าเสริม"ว่าเสี่ยซื้อให้มึง"ยี่หวาพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะมองกำไลข้อมือตนเองด้วยความพอใจ"แค่นี้มึงก็ซื้อเองได้ไหมวะ ดีใจอะไรขนาดนั้นไอ้หวา""พวกมึงไม่เข้าใจหรอก ของแทนใจบางทีมันก็ไม่ได้อยู่ที่ราคา"ออกัสและแบมบูส่ายหน้าให้เพื่อนสาวอย่างระอา....19:00 น."รู้จักกลับบ้านด้วยหรอ"เสียงคุ้นหูทำให้ใบหน้าสวยของยี่หวา ค่อยๆ หันกลับไปมอง ก่อนจะพบกับชายวัย 60 ที่ทุกคนรู้จักกันในชื่อ 'เจ้าสัวเอกราช' หรือผู้เป็นพ่อบังเกิดเกล้า ครอบครัวที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของเธอนั่นเอง"ไม่ได้เจอกันหลายวัน เตี่ยสบายดีนะคะ"ยี่หวายิ้มก่อนจะถามเสียงใส แต่ใบหน้าดุดันของผู้เป็นพ่อกลับถมึงทึงไร้อารมณ์สุนทรีย์จนยี่หวาค่อยๆ หุบยิ้มลง"ทำไมคะ เตี่ยจะเอาหวาไปขายให้ใครอีก หวาจะได้เตรี