#7 ฟันแล้วทิ้ง

"ทำไมไม่บอกว่าซิง"

ยี่หวาสะอื้น ก่อนคนตัวโตจะถอนหายใจ ก้มลงพรมจูบซับน้ำตาให้คนตัวเล็ก เขาไม่แม้แต่จะเคยปลอบประโลมผู้หญิงคนไหนแบบนี้มาก่อน แต่ยี่หวานั้นยังเป็นเด็กอยู่ เขาอาจจะต้องทำให้เธอเลิกขวัญเสียเสียก่อน

"เปลี่ยนใจได้นะ"

เสี่ยอิฐว่าหน้าเครียด ความคับแน่นจากกลางกายที่ตอดรัดเค้าไม่หยุดหย่อนทำให้เขาแทบเสร็จ และเขาก็ไม่อยากทนอยู่แบบนี้อีกต่อไป แม้จะพยายามห้ามความรู้สึกกระสันก็ตาม

หน้าเล็กส่ายไปมาทั้งน้ำตา ก่อนจะเอื้อมมือไปกอดลำคอหนาเอาไว้แน่น

"ไม่เปลี่ยน ฮึก.....หวาไม่เปลี่ยนใจ"

เสี่ยอิฐถอนหายใจ ก่อนจะก้มลงดูดดุนยอดอกสวยพร้อมบีบคั้นอย่างอ่อนโยน หวังให้คนตัวเล็กคลายความเจ็บลงไปได้ไม่มากก็น้อย

จุ้บ!....จ๊วบ!

"ฮึก!.....อื้ออออ......."

เพียงแค่ครูเดียว คนตัวเล็กก็มีเสียงครางหวานหลุดออกมาจากปาก เมื่อยี่หวาเริ่มผ่อนคลาย ริมฝีปากหนาก็เคลื่อนมาประกบบนริมฝีปากเล็กอย่างเชื่องช้า

จ๊วบ!

ลิ้นหนาเกี่ยวลิ้นเล็กพลางคว้าไปทั่วโพรงปากอุ่นจนคนตัวเล็กพอใจ เอียงใบหน้าให้คนตัวโตรุกล้ำริมฝีปากได้อย่างตามใจ

จ๊วบ!

"อื้อออออ!"

มือเล็กจิกลงบนไหล่หนาเอาไว้แน่น เมื่อเอวสอบค่อยๆ ขยับอย่างเนิบนาบ ความเจ็บปวดที่ค่อยๆ เลือนหายเหลือเพียงความคับแน่นทำให้ยี่หวาตัวสั่น ลิ้นเล็กก็ถูกรุกล้ำกอดเกี่ยวไปมา

"อ๊า!.....อ๊ะ!ๆๆๆ"

เมื่อคนตัวเล็กเริ่มคุ้นชินกับแกนอวบแล้ว เอวสอบขยับเป็นจังหวะก่อนจะค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกจสกปากเล็ก เสียงครางหวานของยี่หวานั้นดังไปทั่วห้องสลับกับเสียงจังหวะเนื้อกระทบกันที่ก้องไปทั่ว

"สะ.....เสี่ย! อ๊ะ!ๆๆๆ"

"อ่าห์"

ทั้งสองครางสลับกันอย่างเร้าอารมณ์ ความคับแน่นและตอดรัดจากกันและกันทำให้เอวหนายิ่งเพิ่มแรงและจังหวะจนคนตัวเล็กโยกไปตามแรง เต้าสวยเด้งขึ้นลงจนมือหนาบีบเค้าเอาไว้แน่น

ผั่บ!ๆๆๆๆ

เสียงเนื้อกระทบกันและความเสียวที่ยี่หวาไม่เคยได้รับทำให้สมองเล็กขาวโพลน ครางอย่างซาบซ่าน เรียวขาเล็กอ้าออกกว้างเพื่อให้เอวหนากระแทกส่งแกนร้อนเข้ามาให้ลึกขึ้น

"อ๊ะ! เสี่ย.....อ๊า หวา....อึก! หวา มะ.....อ๊ะ!!!ๆๆๆๆ"

คนตัวเล็กที่พูดยังไม่ทันจบ เอวสอบก็โหมแรงกระแทกเข้าไปในตัวจนยี่หวาครางเสียงหลงพลางเชิ่ดหน้าอ้าขารับความเสียวจากแกนร้อนอย่างไร้สติ

"อ๊าาาา!!"

"อ่าส์!"

น้ำสีขาวขุ่นไหลทะลักเข้าไปในรูร้อนเป็นจำนวนมาก เสียงสองเสียงสอดประสานอย่างสุขสม ยี่หวานอนแผ่พลางหอบหายใจจากบทรักร้อน โดยมีตาคมไล่มองทุกสัดส่วนบนใบหน้าและลำตัวไม่วางตา

"เสร็จแล้วก็ถอยออกไปได้แล้วค่ะ"

ริมฝีปากหยักยมยิ้ม เมื่อคนตัวเล็กพูดข้างๆ คูๆ อย่างเหนียมอาย

"ใครบอกว่าเสร็จ"

ยี่หวาหันมามองใบหน้าคมที่ยิ่มเจ้าเล่ห์อย่างไม่แยากเชื่อสายตา

"เสี่ยหมายถึงอะ อ๊ะ!.....อ๊า!"

ครืด!.....ครืด!

มือเล็กคว้าสะเปะสะปะเพื่อหยิบโทรศัพท์เครื่องหรู ก่อนจะกดรับด้วยเปลือกตาที่ปิดสนิท

"อือออ"

"ไอ้หวามึงอยู่ไหน!"

"อะไรแต่เช้าวะไอ้กัส"

"เช้าบ้านมึงสิวะ บ่ายโมงแล้ว คลาสอาจารย์แขศรีไง!"

คิ้วขมวดอย่างงุนงง ก่อนตาสวยจะเบิกโพลงขึ้นอย่างตกใจมือเล็กรีบดูนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นนั่ง

"โอ้ย!"

มือเล็กจับไปที่หน้าท้องน้อย และบั้นท้านที่สั่นสะท้านจนหายใจแทบไม่ออก ก่อนจะเบ้หน้าด้วยความเจ็บ

"เป็นอะไรไหมมึง"

"เปล่าๆ อีก 30 นาทีเจอกัน"

ติ้ด!

ความเจ็บปวดที่โลดแล่นเข้ามาในส่วนลึกทุกส่วนของร่างกาย โดยเฉพาะหน้าท้องน้อยและกลางกายสาว มือเล็กกระชับผ้าห่มแนบอกที่เปลือยเปล่า ก่อนจะมองไปรอบๆ ที่ไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าของคนตัวหนา

"บ้าเอ้ย!"

แบบนี้เสี่ยอิฐก็ไม่สนใจเธอกันพอดี กะว่าจะทำให้เต็มที่ แต่กลับเป็นโดนเสี่ยทำอย่างเต็มที่จนขาสั่นเสร็จไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

"แบบนี้เสี่ยก็หลุดมือกันพอดีสิวะ"

มือเล็กยกขึ้นขยี้ผมของตัวเองอย่างหัวเสีย ก่อนจะค่อยๆพยุงร่างกายเปลือยเปล่าพร้อมกับหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเข้าไปในห้องน้ำ

"เชี่ย..."

ตาสวยมองกระจกที่ปรากฎภาพใบหน้าของเธอที่ลิปสติกสีแดงเปรอะเปื้อนไม่เหลือชิ้นดี ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ลำตัวก็เต็มไปด้วยริมฝีปากหนาที่ขบเม้มทำรอยจนเป็นจ้ำสีแดงทั่วตัว

.

.

.

เมื่อชำระล้างตัวเเละจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว มือเล็กก็ค่อยๆเปิดประตูบานใหญ่ออกช้าๆ ก่อนจะพบกับร่างสูงคุ้นตาที่ยืนจ้องเธออยู่จนสะดุ้ง

"ใส่นี่ก่อนเถอะครับ"

ปากสวยเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะรับเสื้อสูทของคนตัวโตเมื่อคืนมาไว้ในมือ ยี่หวารีบสวมใส่เพื่อปกปิดร่องรอยที่คนตัวโตเหลือเอาไว้หลังจากเสร็จกิจเมื่อคืน

"เชิญครับ"

ลูกน้องหนุ่มคนสนิทเดินน้ำหน้า ก่อนจะพาคนตัวเล็กออกไปจากบ่อนที่ผู้คนพลุ่งพล่าน

"เดี๋ยวผมจะไปส่งครับ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเอารถมา ขอบคุณนะคะ"

ลูกน้องหนุ่มโค้งลงเล็กน้อย ก่อนที่จะมองเด็กสาวที่บึ่งรถออกไปอย่างเร่งรีบโดยไม่ถามถึงเจ้านายหนุ่มของตัวเองสักคำ

"ฮัลโหลครับนาย คุณยี่หวาออกไปแล้วนะครับ"

"ถามถึงฉันไหม"

"ไม่ครับ"

ติ้ด!

มือหนาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนตาจะไล่อ่านข้อตกลงสัญญาการซื้อขายและเซ็นลงไปนิ่ง

ใบหน้าคมหยุดนิ่ง ก่อนจะพาลคิดไปถึงเรื่องคืนเร่าร้อนที่เขาและเด็กยี่หวาร่วมกันบรรเลงจีนถึง 6 โมงเช้า และเป็นเรื่องที่ดีที่เธอไม่ได้ถามหาความรับผิดชอบหรือตัวเขา เพราะเขาหวังให้เรื่องมันเป็นแบบนี้อยู่แล้ว

"ก็ดีเหมือนกัน"

มือหนาจับปากกาหรูพลิกไปมา สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือทำไมเธอต้องทำตัวให้ดูช่ำชอง กร้านโลก แล้วก็แก่แดดด้วย เขาใช้เวลาอยู่กับเธอทั้งคืน และรู้ว่าจริงๆ แล้วยี่หวาก็เป็นแค่เด็กสาวธรรมดาเท่านั้น แต่คิดไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะมันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขา

.

.

.

.

"ไอ้หวา"

ยี่หวารีบนั่งลงก่อนจะกัดริมฝีปากเบาๆ เมื่อความเจ็บจากกลางกายสาวแล่นขึ้นมา

"ดีนะยังทัน"

แบมบูและออกัสมองเพื่อนสาวที่วันนี้เงียบผิดปกติ ก่อนที่อาจารย์แขศรีจะเดินเข้ามาในห้อง และทุกอย่างก็เงียบลง เมื่อทั้งสามเดินออกมาจากตึกแล้ว ยี่หวาจึงขอตัวกลับคอนโด เพราะรู้สึกไม่สบาย

เมื่อถึงคอนโดหรูแล้ว ยี่หวาก็จัดการชำระร่างกายให้สะอาด ก่อนจะกินยาคุมที่พึ่งซื้อมาพร้อมกับยาลดไข้ เพราะเธอเริ่มรู้สึกไม่สบายตัว ลำตัวเล็กนอนลงช้าๆ ด้วยความเหนื่อยล้าที่ได้รับมาทั้งคืนจนรุ่งสาง ก่อนจะผลอยหลับไป

.

.

.

ติ๊ง!

ติ๊ง!

ติ๊ง!

มือเล็กควานหาโทรศัพท์ ก่อนจะค่อยๆเบิกตาในความมืดอย่างเหนื่อยล้า ข้อความจากเพื่อนหนุ่มอย่างแบมบูในเวลาสี่ทุ่มกว่าๆ ทำให้มือเล็กเลื่อนเปิดอ่าน

"เป็นไงบ้างมึง"

"วันนี้มึงไม่ได้มา โคตรเสียดาย"

"พลาดจริงๆ"

คิ้วเล็กขมวดเล็กน้อย ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปช้าๆ

"เหมือนไข้จะแดกว่ะแบม ว่าแต่ มีอะไรวะ"

เมื่อภาพสามภาพถูกส่งมา คิ้วที่ขมวดเป็นปมก็ค่อยๆคลายลง ก่อนจะเลื่อนดูภาพทีละภาพ พลางใจดวงน้อยก็รู้สึกเจ็บจี้ดขึ้นมาดื้อๆ นัยน์ตาสวยจ้องมองภาพคนตัวหนาคุ้นตา ที่รายล้อมไปด้วยสาวสวยทั้งซ้ายและขวา และดูท่าว่าเขาคงจะชอบใจไม่น้อยเลย

"อย่าคิดมากนะมึง คนมันไม่ได้เกิดมาคู่กัน สุดท้ายมันก็ไม่คู่กันอยู่ดี พักผ่อนนะ ถ้าไม่ไหวรีบโทรหาพวกกูล่ะ"

"อือ ขอบใจ"

มือเล็กเลื่อนไปยังรายชื่อของ 'คุณสามี' ก่อนจะมองกล่องข้อความที่ว่างเปล่า

"หวาคงไม่ถึงใจเสี่ยจริงๆสินะ"

.

.

.

ท่ามกลางคู่ค้าและหญิงสาวสวยมากหน้าหลายตา ตาคมกลับไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย เขากลับมองไปที่สองร่างที่เป็นเพื่อนของยี่หวา แต่ก็ไร้เงาร่างบางอย่างน่าประหลาด หรือเมื่อคืนนั้นจะหนักหน่วงสำหรับเด็กสาวตัวบางและไม่เคยผ่านมือใครมาก่อนกันนะ

"ให้ไปถามให้ไหมครับนาย"

ตาคมตวัดหันไปมองลูกน้องคนสนิทที่กระซิบด้วยรอยยิ้มกวนๆ ก่อนมือหนาจะยกโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นเปิดดูกล่องข้อความที่ว่างเปล่า พลันคิ้วหนาก็เลิกขึ้นช้าๆ ก่อนมือจะคว้าวอดก้าขึ้นกระดก