Chapter 16.1

LALAINE Tahimik ang loob ng mansyon. Walang kahit na anong presensya ng ibang tao ang narito. Kung mayroon man, karaniwan sa mga iyon ay mga taong nakatira sa karatig-bayan. Kahit si Aling Conchetta ay hindi magkamayaw sa pagliligpit ng mga kalat. Mga kalat na dekorasyon sa seremonya ng kasal. Natapos ang selebrasyon na lahat ay galak. Paunti-unti ring umaalis ang mga piling bisita. Si Inay at Shawn ay umalis na rin. Personal na ipinahatid ni Massimo ang mga ito sa pinagkakatiwalaan nitong driver. I am here busy helping to clean the crafts. Gusto ko mang alisin ang sitwasyon na iyon kanina. Ngunit tila iyon sirang plaka na naglalaro sa'king isipan. Hindi na ako nilulubayan ng imahinasyon. Hindi na iyon maalis. Ang ibig kong sabihin ay, wala lamang akong maisip na sapat na dahilan upang patulan ni Massimo iyong pambatang hamon na inilaan ni Shawn. It's not even his cup of tea. Hindi ugali ng lalaking iyon na aksayahin ang oras sa walang makabuluhang mga bagay. Yet, he accepted

Chapter 16.2

"ANG buong akala ko 'ho ay magkasabay ang dalawang iyon na lumaki."Umiling si Aling Conchetta."Sa Maynila nagkaroon ng muwang si Massimo at Caspian. Bago pa man mangyari ang krimen, hindi ko kailanman nakasalamuha ang lalaking iyon na nagngangalang Black. Nagulat na lamang ako nang minsan na rin siyang umuwi rito ay kasa-kasama niya ang taong iyon na sa tingin ko ay tapat naman sa kanya."Segundo ang lumipas nang tumigil ito sa pagsasalita. Inaalisa ang nakaraan."Dahil sa nangyaring krimen. Nang si Massimo ay nakatuntong sa edad na dalawampu't-dalawa. Naisipan niya ang mangibang bansa. Noong una ay tumanggi ako sapagkat masyadong delikado para sa kanya ngunit masyadong malakas ang loob ni Massimo. Hindi rin lamang sa pagmamayabang since sa akin lumaki ang batang iyon. Mayroon siyang malakas na intellectual capacity kahit pa man ay hindi nakapag-aral sa kolehiyo. He's also good with money. Kaya marahil ay naitatag nito ang kompanya nang mag-isa doon sa Germany. Nang walang hinihingi

Chapter 17.1

LALAINE Para akong biglaang na-factory reset. Hindi ako umalma. Hinayaan ko si Massimo na hagkan ang buo kong mukha na tila ito ay sabik. He pinned me against the wall. Nagpaubaya ako sa kakaibang init na lumukob sa buo kong katawan. Ang mga kamay nito ay naglikot. Hindi napirmi sa isang pwesto. Gustong may malaman. Gustong pailaliman ang pinakamainit na intimasyon. He never been careful. Hindi ko mawari kung bakit tila ito ay nagmamadaling makarating kami sa punto na 'iyon'. He carried me. Pasan nito ang buo kong bigat nang walang reklamo. I encircled my legs around his waist. Iniutos ni Massimo iyon sa'kin. Habang ito ay naglalakad palapit sa kanina pa naghihintay na malambot na kama. Ang kakaibang sensasyon, ang kakaibang init, ang isang naglalagablab na intimasyon ay binuo ang buong sulok ng kwarto. Ramdam ko ang pagpisil nito sa aking pang-upo. Nakahawak ito roon bilang suporta upang hindi ako malaglag sa sahig. He's movements were too fast. Mabilis nitong nahubad ang pang-

Chapter 17.2

HE pinned my hands above the bed. Ikinulong nito iyon gamit rin ang mga kamay. Sa isang iglap ay bumaba ang labi nito sa'king dibdib. Walang pag-aatubiling kinain ni Massimo ang aking magkabilang suso na tila ay batang uhaw na uhaw.Something inside me was burning. Tila ay may gustong lumabas. Aminado akong naramdaman ko ang hindi pangkaraniwang pakiramdam. A small moan escaped on my lips. Hindi ko napigilan, kusa iyong lumalabas sa'king bibig. Naging sunod-sunod ang aking ungol.Massimo left no crumbs and made me felt weak.Habol ko ang hininga ng ito ay tumigil."You're already burning, Lalaine. Handa ka na. Ngunit hindi pa ako tapos."Gumapang si Massimo pababa. Wala akong ideya kung bakit ganoon ito kung kumilos. Hanggang sa tumigil ito sa pribadong parte ng aking katawan. Kusang umangat ang aking kilay. Dala na rin nang pagka-ilang, I decided to ask questions subalit nagimbal ako sa ginawa nito kasunod.He...he smelled it.Hinawakan ko si Massimo sa ulo sa layuning alisin ang pag

Chapter 18.1

LALAINE Naalimpungatan ako. Bahagya akong napaungol sa nararamdamang pananakit ng aking buong katawan. Ayaw ko pa ang bumangon, gusto ko pang magpahinga nang mas mahabang oras. Pabiling-biling ako sa kama, nakahiga patagilid ay iminulat ko ang mga mata. I was facing the room window. Sarado ang kurtina. Ibig sabihin niyon ay hindi pa ganoon kataas ang sikat ng araw. Walang repleksyon niyon ang pumapasok sa loob. Nanliit ang mga matang gumalaw ako pakanan upang harapin ang kinaroroonang bahagi na hinihigaan ni Massimo. Bakante ang espasyo. Wala siya rito. Kumunot ang noo ko. Where could he be at this hour? Kinusot ko ang mga mata muli. Gustong buhayin ang sarili. Hindi dapat paiiralin ang pagiging batugan sapagkat wala ako sa poder ng inay. Dahan-dahan akong bumangon. Bumaluktot ang katawan ko sa una, pinirmi ko ang sarili pagkatapos ay naghikab. Ininat ko ang mga kamay. Nakataas ang mga iyon sa ere nang mas matagal. Nang imulat ko ang mga mata ay napaatras ako. Natigilan

Chapter 18.2

"ANO 'raw ang sabi. Bakit kailangan kong maghanda?"Nagkibit-balikat si Blaire. "Hindi ko po alam, Miss. Inutusan lamang 'ho akong sasabihin ko sa inyo."Her eyes were looking at me with fascination. Kimi itong ngumiti."May gusto ka bang sasabihin, Blaire?" Tila ay hindi nito inaasahan ang tanong ko. Nanlaki ang mga mata nito sa gulat.Tumikhim ito bago magsalita. "Kung hindi 'ho ninyo mamasamain, Miss Lalaine. Gusto ko lamang pong itanong kung ikaw ba iyong sikat na babaeng kilala sa women's magazine, Modelo at actress?"Hindi nagbago ang aking ekspresyon. Natumbok ko rin sa wakas ang matagal na nitong gustong sabihin.Binigyan ko ito nang simpleng indikasyon. Sa pamamagitan ng aking ngiti, namutawi ang kislap ng mga mata nito at sinundan nang malakas na tili. Natutop nito ang bibig."Oh my god! Ikaw nga talaga iyon Miss Lalaine! Ikaw si Lalaine Funtales! Ang matagal na iniidolo namin sa malayo. Abot-kamay ko na ngayon.""Iniisip mo ba noong unang hindi ako si Lalaine?""May instin