《A Night of Possession》全部章節：第 171 章 - 第 180 章

LENA’s POV Tahimik lang akong nakatanaw sa labas ng bintana habang binabaybay ng sasakyan ang kalsada. Hindi ko alam kung ilang minuto na kaming nasa biyahe ngunit simula nang sabihin ng doktor na buntis ako… wala nang nagsalita pa sa amin ni Cullen. Mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan. Pakiramdam ko’y unti-unti akong nilulunod nito. Bahagya akong napayakap sa sarili habang hindi mapigilang haplusin ang tiyan ko. Pregnant. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin iyon lubos na ma-process sa isip ko. May batang nabubuo sa loob ko. Anak namin ni Cullen. Napakagat ako sa labi habang palihim na sinulyapan ang lalaking nasa tabi ko. Tahimik siyang nakatanaw sa harapan. Pumikit siya sandali habang bahagyang nakasandal sa upuan ngunit kahit isang emosyon ay wala akong mabasa sa mukha niya. Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya. Kung masaya ba siya, naguguluhan o nagsisisi. At ang hindi ko alam kung ano ang mas masakit, ang katahimikan niya o ang katotohanang ibang lalak

LENA’s POV “Hindi ko po alam kung magiging masaya ba ang batang ito…” Halos pabulong na lamang ang naging huling salita ko bago tuluyang bumagsak ang mga luha ko. Mabilis kong iniwas ang tingin dahil nahihiya akong makita niya akong umiiyak nang ganito. Hindi ko alam kung bakit pero pakiramdam ko’y unti-unti nang bumibigay ang lahat ng lakas na matagal kong pilit kinakapitan. Tahimik lamang si Aling Vivian. Wala siyang sinabi. Wala ring paghusga sa mga mata niya. At marahil iyon ang dahilan kung bakit mas lalo kong naramdaman ang bigat ng emosyon sa dibdib ko. Dahil sa unang pagkakataon… may taong handang makinig sa akin. “Maaari ko po bang sabihin sa inyo ang bumabagabag sa akin?” basag kong tanong habang pilit pinupunasan ang mga luha ko. Kaagad niyang inabot ang kamay ko sa ibabaw ng mesa. Mainit at marahan ang pagkakahawak niya rito. “You can tell me, hija,” malumanay niyang sabi. “I am listening.” Napapikit ako sandali. Huminga ako nang malalim bago ko tuluyang bi

LENA's POV Maya-maya ay marahang lumapit si Aling Vivian sa akin bago niya inayos ang ilang hibla ng buhok ko na nilipad ng hangin. “Alam mo, hija…” malumanay niyang sabi habang nakangiti, “ang isang babae, mas nagiging matatag kapag may batang umaasa sa kanya.” Napababa ako ng tingin sa tiyan ko. Hindi ko pa rin lubos maisip. May buhay nang nabubuo sa loob ko. At kahit puno ng takot at pagkalito ang puso ko, may maliit na bahagi sa akin na unti-unting natutong tanggapin iyon. “Pero paano po kung hindi ko kayanin?” mahina kong tanong. “Paano kung hindi ako maging mabuting ina?” Kaagad siyang umiling. “Hija,” marahan niyang sabi, “walang perpektong ina.” Bahagya siyang napangiti habang tila may malalim na alaalang sumagi sa isip niya. “Pero ang isang babaeng marunong magmahal nang totoo… hindi kailanman magiging masamang ina.” Unti-unti akong natahimik. Hindi ko alam kung bakit pero sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya, parang may bahagi ng puso kong unti-unting

VIVIAN LUCIANO’s POV “Dad… we finally found Jasmine.” Parang tumigil ang oras sa loob ng malawak na study room matapos bigkasin ni John ang mga salitang iyon. Tumahimik bigla, para bang pati hangin ay hindi na makagalaw sa pagitan naming tatlo. Nakaupo si Jose Luciano sa swivel chair, nakasandal nang bahagya habang kaharap ang nakabukas na mga dokumento sa mesa. Ngunit ngayon, hindi na gumagalaw ang mga mata niya sa papel. Dahan-dahan siyang napatingin sa amin. “What did you say?” Mababa, malamig ngunit may bahid ng panginginig ang tinig niya. Napahigpit ang hawak ko sa kamay ni John. Ramdam ko ang sarili kong nanginginig, pilit pinipigilan ang luha na kanina pa gustong kumawala. “We found our daughter, Dad,” ulit ni John, mas matatag na ngayon. “Jasmine is alive.” Sandaling katahimikan muli ang namagitan pagkuwa'y dahan-dahang ibinaba ng matanda ang suot niyang reading glasses. Isinandal niya ang likod sa upuan at ipinikit ang mga mata, tila sinusubukang ayusin ang bi

JULIE’s POV Pakiramdam ko’y nawalan ako ng pandinig habang nakatayo sa labas ng study room. Nanlalamig ang buong katawan ko habang mariing nakahawak sa dingding para lang hindi tuluyang bumigay ang mga tuhod ko. Hindi… Hindi maaaring totoo ang mga narinig ko. Parang paulit-ulit na sumasabog sa isip ko ang bawat salitang lumabas sa bibig nila. Jasmine is alive. Milena Yangco… The real daughter of the Luciano. Napailing ako habang pilit hinahabol ang paghinga ko. Hindi. Ako ang anak nila. Ako ang pinalaki sa mansiyong ito. Ako ang prinsesa ng Luciano. Ako, pero bakit pakiramdam ko’y biglang gumuho ang buong mundo ko? Unti-unting nangilid ang mga luha ko habang nanginginig kong tinatakpan ang bibig ko. Si Lena? Si Lena na kinasusuklaman ko? Si Lena na akala ko’y isang hamak na babae lang mula sa mahirap na pamilya? Siya pala ang tunay na heiress? At ako... ako pala ang peke. Parang may matalim na bagay na paulit-ulit na sumaksak sa dibdib ko. Naalala ko kung paano ako