《A Night of Possession》全部章節：第 191 章 - 第 200 章

LENA’s POV Hindi ko namalayang natapos na pala kaming kumain habang patuloy lang kaming nagkukwentuhan. I couldn’t help but smile to myself. I was happy… and for the first time in a long while, I could finally breathe properly with him beside me, with the man I love. Tahimik akong nakatingin kay Caelus habang inaayos niya ang pinagkainan namin sa kusina. Nakatupi ang manggas ng suot niyang polo habang abala sa paghuhugas ng plato. Napangiti ako nang maikli. Who would have thought that the infamous Caelus Mondragon, the arrogant, cold, and intimidating CEO, could become this soft and simple when it was just the two of us? Napansin yata niya ang pagtitig ko dahil lumingon siya sa akin. “What?” natatawa niyang tanong. Mabilis akong umiwas ng tingin. “Nothing.” Ngumiti siya saka pinunasan ang mga kamay niya gamit ang malinis na towel bago marahang lumapit sa akin. Pagdating niya sa harap ko ay bahagya siyang yumuko para pantayan ang mukha ko. “You’re smiling again,

CULLEN's POV Nag-uumapaw sa tensyon ang buong Grand Estate mansion. Halos maramdaman ko ang galit ng aking ama na tila ba bumabalot sa buong study room habang pabalik-balik siyang naglalakad sa harapan namin. Madilim ang mukha niya at bakas na bakas ang matinding pagpipigil ng galit sa bawat kilos niya. Sa loob ng isang oras ay dapat magsimula na ang civil wedding namin ni Lena pero hanggang ngayon, hindi pa rin matagpuan ang dalaga. Kahit ang buong pamilya nitong pansamantalang nakatira sa villa ko ay nawalang parang bula. Tahimik lang akong nakaupo sa single couch habang suot ang kulay abong suit na inihanda para sa kasal. Nakapangalumbaba habang pinagmamasdan ang ama kong galit na galit habang paulit-ulit nitong tinatanong ang mga tauhan niya. Sa harap ko naman ay may isang tasa ng mainit na tsaa. The tea Lena used to prepare for me. May halo iyong herbal ingredients na nakakatulong sa sensitive kong tiyan. Isa iyon sa mga bagay na ginagawa nito para sa akin. Simple la

VIVIAN LUCIANO’s POV Umaalingawngaw sa buong Luciano Mansion ang walang tigil na pag-iyak ni Julie. Naroon kaming lahat sa malawak na living hall. Tahimik ang paligid ngunit punong-puno ng tensyon ang hangin habang nakatingin ang buong pamilya sa dalagang halos mawalan na ng kontrol sa emosyon niya. “Lo… please help me find Caelus.” Basag na basag ang boses niya habang nakaluhod sa harapan ni Dad. “It’s our engagement party later…” hikbi niya. “All my friends and their families will attend. I don’t want to become the laughing stock of high society.” Napapikit ako sandali habang pinagmamasdan siya. Namumula na ang mga mata niya sa kaiiyak. Gusot na rin ang mamahaling dress na suot niya dahil sa sunod-sunod niyang pagpupunas ng luha. Tahimik lamang si Dad habang nakaupo sa single sofa. Nasa paligid namin ang buong pamilya, ang aking kabiyak na si John, ang mga anak kong sina Julian, Jensen, Jacques, maging ang ilang kamag-anak na maagang dumating para sa engagement par

VIVIAN LUCIANO’s POV Tahimik ang buong living room matapos ang matinding palitan ng salita nina Dad at Don Gerbacio. Ramdam ko ang tensyon sa hangin. Ang mga anak ko ay walang imik. Maging si Julie ay tila natigilan sa sofa habang namumugto na ang mga mata sa kaiiyak. Samantalang si Don Gerbacio Mondragon ay nananatiling matigas ang ekspresyon habang nakaupo sa tapat ni Dad. “I don’t care where Caelus took her,” malamig nitong sabi. “The engagement will still happen.” Naningkit ang mga mata ni Dad. “Are you insane?” mariin niyang tanong. “The boy clearly ran away with the woman.” Ngunit hindi natinag si Don Gerbacio. “That woman,” madiin niyang sabi, “is supposed to marry my eldest son.” Humigpit ang pagkakahawak ko sa aking palad. “Don—” Hindi niya ako pinatapos. “The civil wedding of Cullen and Lena will proceed,” dugtong niya. “At matutuloy rin ang engagement ni Caelus at Julie.” Parang may kung anong sumabog sa loob ko. Hindi ko na kinaya. Bigla akong tum

CAELUS' POV Marahan akong nagmulat ng mga mata nang maramdaman ko ang mainit na sinag ng araw na tumatama sa mukha ko. Napakatahimik ng buong villa. Ilang segundo akong nanatiling nakahiga habang nakatitig sa kisame, tila hindi pa rin makapaniwala na totoo ang lahat ng nangyari kagabi. Kasama ko si Lena. Hindi siya panaginip. Narito siya. Dahan-dahan akong napalingon sa tabi ko. At doon ko nakita ang babaeng mahimbing na natutulog habang nakayakap sa dibdib ko. Nahigit ko ang paghinga ko kasabay ng pagkabog ng dibdib ko. Her hair was scattered on the pillow, her lashes resting softly against her cheeks while her breathing remained calm and steady. She looked peaceful. Pakiramdam ko payapa na rin ako. Hindi ko napigilang mapangiti habang marahan kong hinahaplos ang buhok niya. “Good morning, Lena…” halos pabulong kong sabi. Bahagya siyang gumalaw ngunit hindi nagising. Mas lalo lang siyang sumiksik sa dibdib ko. Damn. Pakiramdam ko kaya kong manatili sa ganitong san