Lahat ng Kabanata ng I Married Him For Revenge Not For Love : Kabanata 1 - Kabanata 8

Isyra P.O.VSabi nila, ang kasal ay simula ng pagmamahalan.Sa akin, simula ito ng paghihiganti.Tahimik ang buong ballroom pero ang tenga ko parang sasabog sa lakas ng tibok ng puso ko. Bawat hakbang ko papunta sa altar ay mabigat, hindi dahil sa gown na suot ko, kundi dahil sa dahilan kung bakit ako nandito. Hawak ko ang bouquet na parang sandata. Ngiti sa labi, pero sa loob ko, galit ang bumubulong.Ito na, Isyra.Ito na ang simula.Sa harap ko, nakatayo si Caldrin Roen. Ang lalaking sinisi ko sa pagkasira ng buhay ko. Matangkad, tahimik, diretso ang tingin. Walang kaba sa mukha. Para siyang taong sanay manalo, sanay kontrolado ang lahat. Lalong kumulo ang dugo ko. Ganyan din ang itsura ng mga taong walang pakialam sa mga pamilyang giniba nila.Kung alam mo lang, bulong ko sa isip ko.Kung alam mo lang kung bakit kita pinakasalan.Habang binibigkas ng pari ang mga salita niya, bumalik sa akin ang mga alaala na pilit kong tinakpan ng bagong pangalan at bagong pagkatao.Dati, hindi a

Isyra P.O.VHindi lahat ng laban ay sinisigaw.May mga digmaan na nagsisimula sa katahimikan.Sa umagang iyon, unang beses akong sumama kay Caldrin sa opisina niya. Hindi bilang asawa na proud ipakita. Kundi bilang babaeng inaasahang tumahimik at ngumiti sa gilid.Roen Holdings ay mas malaki kaysa sa inaasahan ko. Glass walls. Tahimik na elevators. Mga taong naglalakad na parang bawat segundo ay may katumbas na milyon. Ito ang sentro ng kapangyarihan. At ito rin ang lugar na kailangan kong sirain.Habang naglalakad kami sa hallway, ramdam ko ang mga tingin. May curiosity. May paghuhusga. May pagtataka.Ito ba ang babaeng pinakasalan niyaIto ba ang magiging kahinaan niyaHuminto kami sa harap ng conference room. Bago pumasok, humarap sa akin si Caldrin.“You don’t have to attend,” sabi niya.Ngumiti ako. “I want to.”Tumitig siya sandali. Parang may gustong sabihin pero pinigilan niya. Binuksan niya ang pinto at pumasok kami.Sa loob, naroon ang mga board members. Mga mukha ng taong s

Isyra P.O.VNagising ako sa pakiramdam na may mali.Hindi iyon kaba. Hindi rin bangungot. Parang may kung anong humihila sa dibdib ko, isang babalang hindi ko maipaliwanag. Bumangon ako at tumingin sa bintana. Maliwanag ang araw. Normal ang lahat.Pero ako, hindi.Tahimik na gumagalaw si Caldrin sa kabilang bahagi ng kwarto. Suot na niya ang damit niya para sa trabaho. May kausap siya sa phone, mababa ang boses. Hindi ko narinig ang mga salita, pero nakita ko ang panga niyang kumunot. May problema.Pagkatapos niyang ibaba ang tawag, napatingin siya sa akin. “May site visit ako today,” sabi niya. “Sa may lumang district.”“Roen Holdings?” tanong ko.Umiling siya. “One of the subsidiaries. Matagal nang tahimik. Too quiet.”Napansin niya ang tingin ko. “You don’t have to come.”Hindi ko alam kung bakit sinabi ko ang susunod. “I want to.”Saglit siyang tumigil. Parang nagulat. Pero tumango rin siya.Hindi ko alam na iyon ang desisyon na magbabago ng lahat.Habang nasa sasakyan kami, tahim

Isyra P.O.VMay mga katotohanang kapag sinabi mo na, hindi mo na puwedeng bawiin.Pagkatapos ng gabing iyon sa ospital, nagbago ang lahat—kahit walang malinaw na kasunduan, kahit walang salitang binanggit. May pagitan pa rin sa amin ni Caldrin, pero hindi na iyon pader. Isa na itong sugat na parehong bukas, parehong masakit, at parehong kailangang gamutin.Lumipas ang ilang araw bago ako tuluyang makalabas ng ospital. Sa bawat araw na iyon, palaging nandoon si Caldrin. Tahimik. Mapagbantay. Hindi mapilit. Parang natutunan na niyang ang presensya niya lang ang kailangan ko.Hindi niya ako tinanong ulit tungkol sa plano ko. Hindi rin niya binanggit ang kasal, ang kontrata, o ang pagtataksil na dapat sana’y sumabog na parang bomba sa pagitan namin.Pero ramdam ko—iniipon niya ang lahat.At ganoon din ako.Nang makabalik kami sa mansyon, mas mabigat ang katahimikan kaysa dati. May dagdag na security sa bawat sulok. May mga matang nagmamasid. Hindi na ito bahay—isa na itong kuta.“You stay