CHAPTER 2

Isyra P.O.V

Nagising ako sa tunog ng mahina ngunit malinaw na yabag sa sahig. Hindi iyon nagmamadali. Hindi rin mabigat. Parang taong sanay gumalaw nang hindi ginugulo ang mundo sa paligid niya.

Dumilat ako at saglit na nakalimutan kung nasaan ako.

Hindi ito ang dati kong kwarto. Walang lumang kurtina. Walang bitak sa kisame. Walang alaala ng isang buhay na pilit kong tinakasan.

Ito ang kwarto ng asawa ko.

At ako ang babaeng may planong sirain siya.

Umupo ako sa kama at napatingin sa kabilang bahagi. Wala na siya roon. Maayos ang pagkakatupi ng kumot sa side niya. Walang gusot. Walang bakas ng pagmamadali. Parang wala lang siyang katabing asawa kagabi.

Tumayo ako at lumapit sa bintana. Mula rito, tanaw ang buong bakuran ng mansyon. Tahimik. Malinis. Kontrolado. Katulad ng lalaking may ari nito.

Caldrin Roen.

Sa isip ko, inulit ko ang pangalan niya na parang dasal. O sumpa. Hindi ko na alam kung alin ang mas tama.

Nagpalit ako ng damit at bumaba. Amoy kape ang buong bahay. Mainit. Preskong presko. Parang sinadya para ipaalala sa akin na isa na akong maybahay sa papel, kahit hindi sa puso.

Pagdating ko sa dining area, nandoon na siya. Nakaupo sa dulo ng mesa. Nakataas ang manggas ng long sleeves niya. May hawak na tablet sa isang kamay, tasa ng kape sa kabila.

Parang normal na umaga. Parang hindi kami dalawang estrangherong ikinasal dahil sa kasinungalingan.

“Good morning,” sabi niya nang hindi tumitingin.

“Morning,” sagot ko, maingat ang boses.

Umupo ako sa tapat niya. May nakahain nang almusal. Simple pero maayos. Hindi ito ang inaasahan kong eksena sa isang lalaking kilala sa pagiging malamig at walang pakialam.

“May schedule ka ba today?” tanong niya habang nag I scroll.

“Wala pa,” sagot ko. “Still adjusting.”

Tumango siya. “You can use the car. Or stay here. Up to you.”

Walang tanong. Walang utos. Walang bantay.

Mali ito.

Dapat may kondisyon. Dapat may babala. Dapat may kontrol. Pero wala.

Mas lalo akong naging alerto.

Pagkatapos ng almusal, umalis siya agad. Walang drama. Walang paalala. Isang simpleng paalam lang.

Habang pinapanood ko siyang lumabas, may kung anong gumapang sa dibdib ko. Hindi awa. Hindi rin lambot.

Pagdududa.

Sa buong umaga, inikot ko ang mansyon. Hindi halata. Hindi agresibo. Parang simpleng paglibot lang ng bagong asawa. Pero sa bawat silid na pinapasok ko, may hinahanap ako.

Katotohanan.

Sa library, daan daang libro ang nakaayos. Hindi puro negosyo. May history. May philosophy. May mga librong hindi binabasa ng taong walang pakialam sa mundo.

Sa study room, mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko. Doon ko nakita ang mga file. Mga kahon. Mga lumang dokumento.

Hindi ko agad hinawakan. Pinagmasdan ko muna ang paligid. Walang camera. Walang bantay.

Kinuha ko ang isang folder at dahan dahang binuksan.

Lumang papeles. Mga petsa. Mga pangalan.

At doon ko ulit nakita ang apelyidong matagal nang sumusunod sa akin.

Kain.

Hindi ako makahinga.

Bakit narito ito. Bakit may mga transaksyon na hindi tugma sa kwento na kinalakihan ko. Bakit may mga petsang mas maaga kaysa sa araw na sinisi namin ang Roen Holdings.

Biglang may kumatok sa pinto.

Mabilis kong isinara ang folder at ibinalik sa eksaktong puwesto. Parang wala akong ginawa.

“Maam Isyra?” boses ng isang babae.

“Yes?” sagot ko, pilit kalmado.

“Nandito po si Maam Mirava. She wants to see you.”

Nanlamig ang batok ko.

Mirava Kain.

Ang babaeng unang naglapit sa akin sa planong ito. Ang babaeng nagsabing tutulungan niya akong pabagsakin ang Roen. Ang babaeng nagsabing siya ang kakampi ko.

Ngumiti ako sa salamin bago lumabas. Isang ngiting sanay na magsinungaling.

Sa sala, nandoon siya. Elegante. Relax. Parang bahay niya ang mansyon na ito. Nang makita niya ako, ngumiti siya nang parang panalo.

“So this is what being Mrs Roen looks like,” sabi niya. “You fit perfectly.”

“Why are you here?” diretsahan kong tanong.

Umupo siya at nag cross ng legs. “To check if you still remember why you’re here.”

Tumitig ako sa kanya. “I do.”

“Good,” sagot niya. “Because people are watching. You cannot afford to get soft.”

Soft.

Kung alam mo lang, Mirava, kung gaano ako tumigas sa galit.

Pagkaalis niya, mas lalo akong nagulo. Bakit parang mas komportable siya sa bahay na ito kaysa sa akin. Bakit parang alam niya ang bawat sulok.

Kinagabihan, bumalik si Caldrin nang pagod. Hindi niya tinanong kung ano ang ginawa ko buong araw. Hindi rin niya binanggit ang pagbisita ni Mirava.

Parang alam na niya.

Habang nagha hapunan kami, nabasag ang katahimikan nang bigla niyang sabihin, “Mirava came today.”

Hindi ako gumalaw. “Yes.”

“She shouldn’t,” dagdag niya. “Not without telling me.”

Napatingin ako sa kanya. “She said she was checking on me.”

Tumango siya. “She likes to check on things she wants to control.”

Nanikip ang dibdib ko. Hindi ko alam kung warning iyon o simpleng obserbasyon.

Gabi na nang pumasok kami sa kwarto. Pagod ang katawan ko pero gising na gising ang isip ko.

“Isyra,” bigla niyang tawag.

Huminto ako. “Yes?”

“Why did you marry me?”

Tumigil ang mundo ko.

Hindi ko siya hinarap agad. Tumingin muna ako sa bintana. Sa dilim. Sa sarili kong repleksyon.

“Because you asked,” sagot ko sa wakas.

Tahimik siya. Walang pagtutol. Walang pilit.

“Alright,” sabi niya. “Good night.”

Nakahiga kami sa kama na may pagitan ng katahimikan. Pero hindi na ito tulad ng unang gabi. Mas mabigat. Mas totoo.

Sa dilim, muling bumalik sa isip ko ang tanong na ayaw kong sagutin.

Paano kung mali ang buong galit ko

Paano kung ginamit lang ako

At paano kung sa huli

Hindi siya ang masisira

Kundi ako

Sa gabing iyon, unang beses kong inamin sa sarili ko ang isang bagay na mas delikado kaysa sa plano ko.

Hindi ko na alam kung sino ang kaaway

At sino ang asawa ko kung ano talaga ang kaya niyang gawin.