CHAPTER 3

Isyra P.O.V

Hindi lahat ng laban ay sinisigaw.

May mga digmaan na nagsisimula sa katahimikan.

Sa umagang iyon, unang beses akong sumama kay Caldrin sa opisina niya. Hindi bilang asawa na proud ipakita. Kundi bilang babaeng inaasahang tumahimik at ngumiti sa gilid.

Roen Holdings ay mas malaki kaysa sa inaasahan ko. Glass walls. Tahimik na elevators. Mga taong naglalakad na parang bawat segundo ay may katumbas na milyon. Ito ang sentro ng kapangyarihan. At ito rin ang lugar na kailangan kong sirain.

Habang naglalakad kami sa hallway, ramdam ko ang mga tingin. May curiosity. May paghuhusga. May pagtataka.

Ito ba ang babaeng pinakasalan niya

Ito ba ang magiging kahinaan niya

Huminto kami sa harap ng conference room. Bago pumasok, humarap sa akin si Caldrin.

“You don’t have to attend,” sabi niya.

Ngumiti ako. “I want to.”

Tumitig siya sandali. Parang may gustong sabihin pero pinigilan niya. Binuksan niya ang pinto at pumasok kami.

Sa loob, naroon ang mga board members. Mga mukha ng taong sanay magdesisyon ng kapalaran ng iba habang nagkakape. At sa dulo ng mesa, nandoon si Mirava.

Ngumiti siya nang makita ako. Hindi palakaibigan. Hindi rin hostile. Isang ngiting nagsasabing alam niya ang galaw ko bago ko pa gawin.

Umupo ako sa tabi ni Caldrin. Tahimik. Nakikinig.

Habang tumatakbo ang meeting, napansin ko ang mga numero sa screen. May mali. Mali ang flow ng pera. May nawawalang halaga na pilit tinatakpan ng technical terms.

Tumingin ako kay Caldrin. Hindi siya nagsasalita. Pero ramdam ko ang tensyon sa panga niya. Alam niya. At pinipili niyang manahimik.

Biglang nagsalita si Mirava. “We should push the expansion now. Delay will cost us credibility.”

May tumango. May sumang ayon.

At doon ko nakita ang galaw. Maliit. Halos hindi halata. Pero sapat para magduda ako.

She was rushing it.

Pagkatapos ng meeting, naghiwa hiwalay ang mga tao. Naiwan ako sandali sa loob, nagkunwaring may binabasa sa tablet. Nang mag isa na lang si Mirava at Caldrin, narinig ko ang boses niya.

“You’re hesitating again,” sabi ni Mirava. “That’s not like you.”

“Things change,” sagot ni Caldrin.

“For you maybe,” malamig niyang tugon. “But for the company, hesitation is weakness.”

Tumigil ako sa paghinga.

Ito ang tunay na Mirava. Hindi ang babaeng nag alok ng tulong sa akin noon. Ito ang babaeng gustong magdikta.

Lumabas ako na parang wala akong narinig.

Sa tanghali, kumain kami ni Caldrin sa isang tahimik na restaurant malapit sa building. Hindi ito sosyal. Hindi rin mamahalin. Simpleng lugar na may konting ingay at amoy ng lutong bahay.

“Hindi ka ba sanay sa ganitong lugar?” tanong ko.

Umiling siya. “Mas sanay ako dito kaysa sa mga lugar na puno ng ngiti pero walang katotohanan.”

Napatingin ako sa kanya. May bigat ang sinabi niya. Hindi scripted. Hindi rin defensive.

“Why do you let her talk to you like that?” tanong ko, hindi ko na napigilan.

Tumigil siya sa pagkain. “Because sometimes the enemy is already inside the walls.”

Nanlamig ako.

Was he talking about Mirava

Or about me

Kinagabihan, may charity event si Caldrin. Formal. Public. Isa sa mga gabing kailangan kong gampanan ang papel ng perpektong asawa.

Suot ko ang isang simple pero eleganteng dress. Hindi ako nagpapakitang masyadong engrande. Sa ganitong mundo, ang sobrang liwanag ay nagiging target.

Pagpasok namin sa ballroom, ramdam ko agad ang bigat ng mga mata. Mga babaeng nagbubulungan. Mga lalaking nagmamasid.

At doon ko siya nakita.

Serik Dhal.

Nakatayo sa may bar. Nakangiti. Hawak ang baso. Parang walang bahid ng kasalanan ang mukha.

Nanikip ang dibdib ko.

Lumapit siya na parang matagal na kaming magkaibigan. “Isyra,” sabi niya. “Or should I say Mrs Roen now.”

Ngumiti ako. “Serik.”

Tumingin siya kay Caldrin. “You married a very interesting woman.”

Sumagot si Caldrin nang mahinahon. “I know.”

May tensyon sa pagitan nila na hindi halata sa iba. Pero ramdam ko.

Habang nag uusap sila tungkol sa politika at negosyo, napansin kong may ibinulong si Serik kay Caldrin. Hindi ko narinig ang sinabi pero nakita ko ang pagbabago sa ekspresyon ng asawa ko.

Pagkaalis ni Serik, huminga nang malalim si Caldrin.

“What did he say?” tanong ko.

“Nothing important,” sagot niya.

Pero alam kong nagsinungaling siya.

Habang pauwi kami, tahimik siya. Hindi siya nakatingin sa akin. Parang may binubuhat na mabigat.

Pagdating sa bahay, dumiretso siya sa study room. Hindi na nagpalit. Hindi na nagsalita.

Sinundan ko siya.

Nakita ko siyang nakatayo sa harap ng mesa. Hawak ang isang folder. Ang parehong logo na nakita ko noon.

Kain.

“Caldrin,” tawag ko.

Napatingin siya sa akin. Pagod. Hindi galit. Hindi rin defensive.

“Do you trust me?” bigla niyang tanong.

Hindi ko alam ang isasagot.

Sa katahimikan ng kwarto, ramdam ko ang bigat ng tanong niya. Kung magsisinungaling ako, lalo akong lulubog. Kung magsasabi ako ng totoo, mawawala ang lahat.

“I want to,” sagot ko sa wakas.

Tumango siya. “Then tell me if there’s something I should know.”

Tumibok ang puso ko nang parang sasabog. Sa unang pagkakataon, may pagkakataon akong baguhin ang direksyon ng lahat.

Pero hindi ko pa kaya.

“Nothing,” sabi ko. “Not yet.”

Hindi siya nagalit. Hindi rin ngumiti. Inilapag niya ang folder at lumabas ng kwarto.

Naiwan akong mag isa. Nanginginig ang kamay ko habang binubuksan ko ang folder.

Sa loob, may mga dokumentong hindi ko inaasahan. Mga account. Mga pangalan. At isang pirma.

Hindi kay Caldrin.

Hindi rin kay Mirava.

Kay Serik.

Naupo ako sa sahig. Parang biglang umikot ang mundo ko.

Siya ang nag udyok sa akin. Siya ang unang nagsabi na si Caldrin ang dahilan ng lahat. Siya ang nagpakita ng galit ko ng direksyon.

Ginamit niya ako.

Sa gabing iyon, umiyak ako nang tahimik. Hindi dahil sa sakit ng nakaraan kundi dahil sa takot sa hinaharap.

Kung ipagpapatuloy ko ang plano

May masasaktan na hindi dapat

Kung umatras ako

Ako naman ang mawawala

At sa gitna ng kaguluhan ng isip ko

Isa lang ang malinaw

Hindi na ito simpleng paghihiganti

Isa na itong laban para sa katotohanan

At sa laban na ito.

Hindi ko alam kung kakampi ko pa ba ang lalaking pinakasalan ko.

O kung siya na ang pinakamapanganib kong kahinaan.