CHAPTER 4

Isyra P.O.V

Hindi ko inaasahan na ang gabi na iyon ang unang gabi na makakalimutan ko ang paghihiganti.

Hindi ito planado. Hindi rin bahagi ng kahit anong scheme. Isa lang itong simpleng paanyaya ni Caldrin matapos ang isang mahabang araw na puno ng tensyon at katahimikan.

“Dinner,” sabi niya habang suot ang coat niya. “Just the two of us.”

Wala akong dahilan para tumanggi. Kaya sumama ako.

Ang restaurant ay hindi engrande. Hindi rin sikat. Isa iyong tahimik na lugar na may mainit na ilaw at mababang tugtugin. May mga kahoy na mesa at mga pader na may lumang litrato. Parang lugar na pinupuntahan ng mga taong gustong huminga sandali mula sa mundo.

Umupo kami sa isang sulok. Walang masyadong tao. Walang mga mata ng press. Walang taong may interes sa apelyido niya.

Sa unang pagkakataon, parang normal kaming mag asawa.

Nag order kami. Tahimik. Pero hindi awkward. Parang may pagitan pero hindi pader.

Habang hinihintay ang pagkain, doon ko nakita ang piano.

Nasa isang maliit na espasyo sa gilid ng restaurant. Hindi ito bago. May gasgas ang kahoy. May mga bakas ng edad ang mga key. Pero malinaw na inaalagaan. Parang alaala ng isang panahong mas simple ang lahat.

Hindi ko alam kung bakit ako napatingin doon nang matagal.

May gumalaw sa loob ko. Isang pakiramdam na matagal ko nang ikinulong. Isang bahagi ng sarili ko na pilit kong tinanggal para mabuhay.

Napansin ni Caldrin ang tingin ko. “You play?” tanong niya.

Umiling ako. “No. But I sing.”

Lumabas iyon sa bibig ko nang hindi ko pinag isipan. Parang matagal nang gustong lumabas ng totoo.

Tumigil siya. “You sing.”

Tumango ako. “When I was a kid.”

Hindi na siya nagtanong pa. Pero may kung anong pagbabago sa tingin niya. Parang may nadiskubre siyang lihim.

Habang kumakain kami, hindi ko maiwasang mapatingin ulit sa piano. May isang lalaking tumugtog saglit, tapos umalis. Naiwan ang upuan na walang laman. Tahimik.

Biglang may lumapit na waiter sa amin. “Miss,” sabi niya. “Would you like to sing? Open mic po kami tonight.”

Nanlaki ang mata ko. “No,” mabilis kong sagot.

Pero hindi ko alam kung bakit napatingin ako kay Caldrin.

Hindi siya nagsalita agad. Hindi rin siya ngumiti. Tinitigan lang niya ako. Hindi mapilit. Hindi rin nag expect.

“Only if you want to,” sabi niya.

Tumayo ako. Hindi ko alam kung anong nagtulak sa akin. Siguro ang alaala ng isang batang babae na kumakanta sa maliit na sala habang nakangiti ang mga magulang niya. Siguro ang pagod sa pagiging ibang tao araw araw.

Lumapit ako sa piano. Tahimik ang buong restaurant. May mga matang nakatingin. May mga bulong.

Huminga ako nang malalim.

Nang magsimula akong kumanta, parang bumalik ang lahat.

Hindi ako malakas. Hindi rin teknikal. Pero totoo.

Kumanta ako ng kantang hindi ko alam kung saan ko natutunan. Lumabas lang ito sa dibdib ko. Sa bawat linya, parang tinatanggal ko ang bigat na matagal kong bitbit.

At doon ko siya nakita.

Si Caldrin.

Hindi siya pumapalakpak. Hindi rin gumagalaw. Nakatitig lang siya sa akin na parang ako lang ang tao sa loob ng restaurant. Parang wala ang piano. Wala ang ibang tao. Parang wala ang mundo.

Sa mata niya, walang pagdududa. Walang tanong. Walang plano.

Sa mata niya, para akong tahanan.

Nang matapos ang kanta, saglit na katahimikan ang bumalot sa lugar. Pagkatapos, palakpakan. Hindi pilit. Hindi dahil sa awa. Dahil sa tuwa.

May mga ngumiti. May mga humingi ng isa pa.

Hindi ko maintindihan kung bakit ramdam ko ang kaba habang nakatingin sa kanya. Parang may sigaw sa loob ko na nagsasabi “wag kang bumigay,” pero iba ang nararamdaman ko sa bawat titig niya. Para siyang naiilang sa mundo, pero sa harap ko, nakikita ko ang isang lalaking tapat sa sarili niya—isang bagay na bihira kong makita sa buhay ng mga tao sa paligid ko.

Tahimik lang kami. Walang salitang lumalabas. Parang ang oras ay tumigil, at ang tanging tunog lang ay ang humihina ngunit tumitibok na puso ko. Hindi ko alam kung ano ang eksaktong nadarama ko—galit ba? Takot? O unti-unting pagnanasa na maipalabas ang lahat ng hindi ko kayang ipaliwanag?

“Do you always sing like that?” tanong niya sa wakas, mahinahon.

Tumango ako. “I… I used to. When I was little, it was the only thing that made me feel safe.”

Tumigil siya sa paghinga sandali. Tinitingnan niya ako sa paraan na parang gusto niyang makita ang bawat lihim na bahagi ko. “You have a voice that could… stop wars.”

Ngumiti ako nang pilit. “Or just make people listen.”

“Maybe both,” sagot niya, ngumingiti na parang may nakakatawang kaalaman sa mata niya.

Habang kumakain kami ng dinner, hindi ko maiwasang mapatingin sa piano. Parang tinatawag ako nito, parang hinihintay na muli akong tumayo at kumanta. Ngunit higit sa piano, ramdam ko ang tingin ni Caldrin sa akin—hindi lamang bilang asawa, hindi bilang estranghero, kundi bilang isang babae na may lihim na kapangyarihan sa puso niya.

Hindi ko maipaliwanag, pero may unti-unting pagbabago sa paligid. Ang mga simpleng ilaw sa restaurant, ang tahimik na tunog, ang bawat mata na nakatingin sa amin—lahat ay nagmistulang backdrop ng isang eksenang matagal ko nang gustong maranasan.

“Would you… sing again?” tanong niya, mababa ang boses.

Tumigil ako sa paglagay ng tinidor. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Ang dami ng plano, galit, at pagdududa na pinipilit kong kontrolin ay biglang napawi sa dalawang salitang iyon. Parang may puwang sa loob ng dibdib ko na matagal nang nakasara, ngayon ay unti-unting bumubukas.

Hindi ko sinasadyang tumayo. Hindi ko rin sinasadyang lumapit sa piano. Hawak ang upuan, dahan-dahan akong umupo at huminga ng malalim. Sa unang nota na lumabas mula sa aking mga daliri, ramdam ko na unti-unti akong nawawala sa mundong puno ng plano at kasinungalingan.

Ngunit sa likod ng bawat nota, sa bawat linya ng kanta, naroon si Caldrin. Nakatingin sa akin na parang ako lang ang umiikot sa mundo niya. At hindi iyon basta titig. Para siyang nakikita ang lahat ng parte ng sarili ko na matagal ko nang itinago ang bata, ang babae, at ang babaeng may galit sa loob.

Habang tumatagal ang kanta, naramdaman ko ang mga mata ng ibang tao sa restaurant. Palakpakan, ngiti, at mga bulong ng paghanga. Hindi ko na maalala kung kailan huling naramdaman kong mahalaga ang bawat nota na lumalabas sa bibig ko. At sa gitna ng lahat, ramdam ko ang init sa dibdib ko hindi dahil sa papuri ng ibang tao, kundi sa pagmamahal na naramdaman ko sa titig ni Caldrin.

Pagkatapos ng huling nota, tahimik ang buong restaurant. Sandali. Bawat isa ay nakatingin, at sa isang iglap, narinig ko ang sabayang hiyaw ng paghanga. Hindi ko inasahan. Ang dating takot at kaba ay napalitan ng kakaibang kalayaan.

Tumayo ako at ngumiti sa mga tao. “Thank you,” ang mabagal kong sambit, humihinga pa rin ng malalim.

Ngunit sa lahat ng mata, si Caldrin ang nakahuli sa puso ko. Parang ako lang ang mundo niya sa oras na iyon, parang wala nang ibang bagay na mahalaga. At doon ko naintindihan na may puwang sa puso niya para sa akin na hindi ko pa naramdaman sa kahit kanino.

“See? You belong here,” sabi niya mababa habang lumalapit.

Hindi ko sinagot agad. Huminga lang ako ng malalim, ramdam ang init ng kanyang presensya. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa sarili ko ang nararamdaman ko. Ang isang bahagi ng puso ko ay nagdadalawang-isip, iniisip ang plano at paghihiganti. Ngunit ang ibang bahagi—ang bahagi ng bata sa loob ko na gustong kumanta, na gustong maramdaman na mahalaga—ay nagsasabing huwag nang pigilan ang sarili.

“Maybe… I could do this more often,” sabi ko, halos bulong.

Ngumiti siya. “I hope you do.”

Habang umuuwi kami, tahimik kami. Pero ang katahimikan ay hindi mabigat. Iba ito. Para bang may koneksyon na hindi kayang paliitin ng salita. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang damdamin ko. Ang plano ko. Ang galit. Ang paghihiganti.

Pagdating sa bahay, bago kami pumasok sa kwarto, tumigil siya sa harap ko. “You have no idea how dangerous that voice is,” sabi niya.

Tumango ako. “It’s only dangerous if someone wants to control it.”

Tumingin siya sa akin, diretso sa mata. “Then I will never try.”

Parang bumagal ang mundo ko. Hindi ko alam kung ito ba ay simpleng kabaitan o simula ng isang bagay na mas delikado kaysa sa plano ko.

Sa kwarto, humiga kami sa kama. Tahimik. Ngunit sa katahimikan, ramdam ko ang isang koneksyon na matagal ko nang pinigilan. Hindi siya galit. Hindi rin siya kontrolado. Para siyang lalaking nakakaintindi ng parte ko na pinipilit kong itago sa mundo.