All Chapters of หมอสาวนักฆ่ากลายเป็นมารดาเจ้าตัวแสบ: Chapter 11 - Chapter 20

ยามเช้าของวันใหม่ หลี่ซืออวี้สวมชุดผ้าฝ้ายเรียบง่าย ข้างกายมีเสี่ยวไป๋เดินตามติดพร้อมถือถุงผ้าใส่ติดตัวอย่างสมุนไพร สองแม่ลูกเดินลัดเลาะไปยังทางตะวันออกของหมู่บ้าน ซึ่งเงียบสงบแต่ผู้คนสัญจรไม่ขาดสาย"ตรงนั้นหรือขอรับท่านแม่" เสี่ยวไป๋ชี้ไปยังเรือนไม้เก่าหลังหนึ่ง อยู่ริมทางที่มองเห็นลำธารเล็ก ๆ ไหลผ่านเสี่ยวเหยายืนรออยู่หน้าประตู นางเป็นแม่หม้ายเจ้าของเรือนหลังนั้น ใจดี และชื่นชมในฝีมือการรักษาของหลี่ซืออวี้มานาน ครั้นเห็นนางเดินมาก็ยิ้มต้อนรับ"เรือนนี้แม้จะเล็กไปหน่อย แต่แสงส่องถึงดี ลมโกรก น้ำใสสะอาด เจ้าอยากใช้ก็ยินดีให้เช่าในราคายุติธรรม"หลี่ซืออวี้พยักหน้า พลันก้าวเข้าไปสำรวจภายใน มีห้องเล็กสองห้อง กับพื้นที่โล่งสำหรับต้อนรับคนไข้ได้ราวสามสี่คน กลิ่นไม้แห้งโชยอ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูก"พอเหมาะนักเจ้าค่ะ" นางเอ่ยขึ้นในใจเกิดภาพขึ้นว่าโต๊ะไม้เรียบจะวางอยู่ตรงไหน ผ้าม่านบางควรห้อยไว้ตรงใด และมุมที่แสงแดดตกลงมาควรใช้จัดตำรับยาหลังทำสัญญาเช่าเรียบร้อย นางก็กลับไปจัดเตรียมทุกอย่างที่เรือนเดิม ห่อสมุนไพร แยกขวดน้ำยา เขียนป้ายชื่อขนาดพอเหมาะด้วยหมึกดำบนแผ่นไม้'โรงหมอเซียนลู่ รักษาด้วยโอ

รุ่งเช้าของวันหนึ่ง รถม้าโอ่อ่าพลันมาหยุดลงหน้าประตูโรงหมอเซียนลู่ กลิ่นหอมของเครื่องหอมชั้นดีลอยฟุ้ง เสียงฝีเท้าทหารติดตามดังกระหึ่ม จนผู้คนรอบด้านแตกตื่นหลีกทางให้ บุรุษผู้แต่งกายหรูหราสวมตราหยกข้างเอวก้าวลงจากรถ เขาคือ ท่านรองเจ้าเมือง หวังหลี่ชิง ขุนนางใหญ่จากเมืองหลวง ผู้มีอำนาจล้นฟ้า และขึ้นชื่อเรื่องความหยิ่งผยองไม่เห็นหัวผู้อื่น "เจ้าคือหมอหญิงชื่อดังที่แม้แต่หมอหลวงยังเอ่ยถึงหรือ" เขามองหลี่ซืออวี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า แฝงแววดูแคลนปนรอยยิ้ม "ข้ามาหาเจ้า เพราะคนสำคัญในเรือนข้าเกิดโรคหอบขั้นรุนแรง ทั้งหมอหลวงก็จนปัญญา ถ้าเจ้ารักษาได้ข้าจะไม่ลืมบุญคุณ" "ถ้า?" หลี่ซืออวี้ทวนคำ ดวงตานิ่งขรึม "เช่นนั้นหากรักษาไม่ได้ล่ะ" "เจ้าก็รู้ชะตาตัวเองแล้วกระมัง หึ" เขาหัวเราะเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยอำนาจบีบคั้น เสี่ยวไป๋ที่ยืนข้างมารดาถึงกับกำมือแน่น ดวงตาวาวโรจน์ หลี่ซืออวี้เพียงพยักหน้า "เช่นนั้น ท่านก็พาข้าไปพบคนไข้" ณ จวนรองเจ้าเมือง ยามเซิน นางตรวจอาการเด็กหญิงวัยสิบสามที่หายใจรวยริน ทั้งตัวบวมแดงจากอาการแพ้สมุนไพรชนิดหนึ่งที่หมอหลวงใช้ผิด หลี่ซืออวี้ลงมือรักษาด้วยค

อีกสองวันถัดมาหลังเสร็จราชกิจของราชสำนัก หลงจิ่นเซวียนกลับมาที่โรงหมออีกครั้ง ภายในห้องพักในโรงหมอ หลงจิ่นเซวียนนั่งตรงข้ามเด็กชายตัวน้อยอย่างสงบ สีหน้าจริงจังแต่ไม่กดดัน ในขณะที่เสี่ยวไป๋นั่งกอดอก มองเขาด้วยแววตาวิจารณ์ราวกับเป็นขุนพลทดสอบทหารใหม่ "เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นพ่อของข้า" เด็กชายเน้นคำชัดถ้อยชัดคำ "แต่คนเป็นพ่อไม่ใช่แค่พูดคำเดียวแล้วจบ ข้าไม่ใช่เด็กสามขวบที่หลอกง่ายนะ" หลงจิ่นเซวียนเลิกคิ้วอย่างสนใจ น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยกลับอย่างไม่รีบร้อน "แล้วเจ้าคิดว่า พ่อที่ดีควรเป็นเช่นไรเล่า" เสี่ยวไป๋เงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนเชิดคางขึ้นอย่างจริงจัง "ข้าจะตั้งเงื่อนไข หากเจ้าผ่านได้ ข้าจะพิจารณาว่าเจ้าสมควรเป็นพ่อของข้าหรือไม่" "หึ" หลงจิ่นเซวียนหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าเรียบนิ่ง เขาไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะมีกลยุทธ์ซ่อนไว้ในใจเช่นกัน "ว่ามาเถอะ แม่ทัพน้อยของข้า เจ้าจะทดสอบข้าอย่างไร" "มีสามข้อ" เสี่ยวไป๋ยกนิ้วขึ้น สะดุดกับคำเรียกขานแปลก ๆ ด้วยใจสั่นไหวเล็กน้อย "หนึ่ง เจ้าต้องตื่นมาเตรียมอาหารเช้าให้ข้าก่อนฟ้าสางแล้วเอามาส่งที่นี่ ไม่ใช้คนรับใช้ทำแทน" หลงจิ่นเ

หลี่ซืออวี้ยืนอยู่หลังโต๊ะทำงานในโรงหมอขนาดเล็กที่ไม่ได้หรูหราแต่สะอาดเรียบร้อย นางกำลังตรวจแผลคนไข้ที่มารอรักษา แม้จะเห็นหลงจิ่นเซวียนเดินผ่านเข้ามาในโรงหมออีกครั้ง แต่นางกลับไม่สนใจแม้เพียงเหลียวมอง"เจ้ายังไม่ยอมรับข้าเลยสินะ" หลงจิ่นเซวียนพูดเบา ๆ แล้วสวมหมวกคลุมอำพรางใบหน้าเดินออกไปเมื่อเห็นว่าคนป่วยเริ่มทยอยมาทีละคนสองคนหลี่ซืออวี้เพียงก้มหน้าก้มตารักษาคนไข้ต่ออย่างเงียบ ๆในห้องเล็กข้าง ๆ นางจัดเตรียมกระสอบสมุนไพรหลากหลายชนิด ที่สั่งซื้อจากพ่อค้ารายหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาเจรจาเกี่ยวกับการส่งยาสมุนไพร"เถ้าแก่ ท่านยินดีส่งยา ไปตามร้านยาต่าง ๆ ตามที่ข้าร้องขอใช่หรือไม่" นางถามเสียงหนักแน่นพ่อค้าหนุ่มพยักหน้า "เจ้าสามารถวางใจข้าได้ เราจะส่งยาไปให้ถึงมือลูกค้าโดยเร็วที่สุด""ดีมาก" หลี่ซืออวี้กล่าว พร้อมร่างแผนการอย่างเงียบ ๆ ในใจ 'แม้ข้าจะเป็นหมอ แต่ข้าจะไม่ปล่อยให้ไทเฮาใช้เกมการเมืองทำร้ายข้าและลูกได้'ในใจของนางเริ่มวางแผนรับมือหากไทเฮายังคงคุกคาม ด้วยการขยายการค้าสมุนไพรและยารักษาไปยังร้านยาในเมืองต่าง ๆ สร้างฐานอำนาจเล็ก ๆ ของตัวเอง ไม่ยอมรับข้อเสนอให้พึ่งพิงวังหลวง แม้มีคน

อีกหนึ่งเดือนต่อมา หลี่ซืออวี้ปิดโรงหมอแล้วพาเสี่ยวไป๋ออกเดินทางเข้าวังหลวงตามคำเชิญ เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมทั่วท้องพระโรง แสงเทียนสะท้อนแผ่นหยกในตำหนักพลันสว่างไสว ขุนนางและเหล่าสตรีในวังแต่งกายงดงามนั่งประจำตำแหน่งอย่างเคร่งครัด บัลลังก์รองด้านบน ไทเฮาประทับนั่งในชุดแพรทองคำ ปักลายมังกรคู่ ดวงตาเหยียดหยันมองตรง แต่แล้ว เสียงขันทีหน้าประตูร้องขึ้น "ขอเชิญแม่นางหลี่ซืออวี้เข้าเฝ้าไทเฮา" เสียงพูดพลันหยุดนิ่งไปทั้งท้องพระโรง ทุกสายตาหันขวับไปยังประตูทองที่เปิดออกช้า ๆ หญิงสาวในชุดแพรขาวปักลวดลายเมฆาสีเงินก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม ผ้าคลุมบางพริ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน หางตาเรียวช้อนมองโดยไม่หวาดหวั่น หลี่ซืออวี้ยังมีชีวิตอยู่! ขันทีบางคนเผลออุทาน สตรีบางนางมือสั่น ส่วนขุนนางที่เคยเป็นพวกพ้องไทเฮาก้มหน้าลงแทบไม่ทัน "นางไม่ตายแล้วหรือ!" "นางไม่เพียงรอดชีวิตแต่ยังกลับมาอย่างสง่างามอีก" หลงจิ่นเซวียนนั่งอยู่ด้านข้างไทเฮาใบหน้าทรงอำนาจแต่สายตาเต็มไปด้วยความอบอุ่นยามมองนาง ทว่าเขาไม่เอ่ยสิ่งใด เพราะยามนี้เป็นของนาง นางเข้ามาคำนับไทเฮา งามสง่า เรียบร้อยไร้ที่ติ "ข้าน้อยหลี่ซืออวี้ น้อม