บททั้งหมดของ หมอสาวนักฆ่ากลายเป็นมารดาเจ้าตัวแสบ: บทที่ 1 - บทที่ 10

เสียงกรีดร้องสุดท้ายของหญิงสาวผู้หนึ่ง ดังก้องในความทรงจำของลู่ชิงเหยียน ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงเธอเคยเป็นหมอที่ไม่ใช่หมอธรรมดา แต่เป็นหมอที่ใช้มีดผ่าตัดเป็นอาวุธ หมอนักฆ่าผู้ไร้หัวใจในโลกที่มืดมิดและไร้กฎเกณฑ์เธอเคยหลงตนว่าคนอย่างเธอไม่มีวันตายง่าย ๆ ทว่าในวินาทีที่มีดปักเข้ากลางหลังจากคนที่ไว้ใจที่สุด ทุกอย่างก็จบลงไม่ต่างจากเรื่องล้อเล่นเมื่อลืมตาอีกครั้งกลับพบว่าตนเองอยู่ในร่างของสตรีผู้หนึ่งในโลกที่ไม่คุ้นเคยร่างกายอ่อนแอเสียจนลมพัดก็แทบปลิวไปกับลม นางก้มมองสารรูปตนเองแล้วถึงกับส่ายหน้าอย่างเย้ยหยัน"ช่างน่าสมเพชเสียจริง"ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยพลางเหลียวมองไปรอบกายที่มีแต่ต้นไม้และความเงียบ มุมปากนางกระตุกยิ้มเย็น แม้ร่างนี้จะอ่อนแรงแต่จิตใจยังเป็นนักฆ่าผู้เย็นชาเช่นเดิม หากสวรรค์จะให้นางเริ่มต้นใหม่ในร่างนี้ ก็อย่าได้หวังว่านางจะยอมให้ใครเหยียบย่ำซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง"สวรรค์ มันช่างเป็นความตายที่น่าเบื่อสิ้นดี" นางทอดสายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้า สดใสท่ามกลางแสงแดดเจิดจ้าเหนือศีรษะราวกับเทพสวรรค์กำลังเยาะเย้ยนางเมื่อครู่นางยังถือมีดอยู่ในมือ ข้างกายคือร่างไร้วิญญาณของเป้าห

ยามดึกสงัดเมื่อส่งเสี่ยวไป๋เข้านอนในคืนหนึ่ง หลี่ซืออวี้ได้กลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง ช่วงกลางวันนางได้เข้าไปในเมืองเพื่อทำบางอย่างและเตรียมตัวพร้อมสำหรับบางสิ่ง ผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามจนมั่นใจว่าบุตรชายหลับสนิทแล้ว นางลุกขึ้นจากที่นอนสวมชุดดำพรางใบหน้ามิดชิด มุ่งหน้าสู่ตรอกแคบในย่านตะวันตกของเมือง นางไม่ได้เป็นหญิงอ่อนแอผู้อาศัยความสงสารอีกต่อไป แต่นางคือลู่ชิงเยียน อดีตมือสังหารผู้ไม่เคยปล่อยให้เป้าหมายหลุดรอด เป้าหมายของนางคืนนี้คือ อู๋เหยียนเจ้าของโรงบ่อนใหญ่ผู้โหดเหี้ยมที่ผู้คนต่างหวาดกลัว ไม่ใช่เพียงเพราะเขามีอิทธิพลในเมืองนี้ แต่เพราะเขาไม่มีใครแตะต้องได้ ทว่าคืนนี้จะไม่เป็นเช่นนั้น หลี่ซืออวี้ปีนข้ามกำแพงหลังเรือนหรู โดยไร้สุ้มเสียง มียามสองคนเดินตรวจอยู่ห่างออกไป นางปล่อยเข็มยาสลบออกจากปลอกแขน กระทบคอทั้งคู่พอดี ชายสองคนทรุดร่างลงโดยไร้แม้แต่เสียงร้อง นางสังเกตตำแหน่งห้องชั้นบน แสงไฟเรืองรองผ่านหน้าต่างกระจกสี อู๋เหยียนอยู่ในนั้น กำลังดื่มเหล้าสุราพร้อมหัวเราะอย่างชอบใจกับหญิงงามในอ้อมแขน สายตานางเย็นเยียบ นางโยนเม็ดควันพิษผ่านช่องหน้าต่างเข้าห้อง ก่อนถีบตัวทะยานเข้า

ยามหัวค่ำ ในตัวเมืองหลวงเจิดจ้าไปด้วยแสงตะเกียง ในทางเดินที่เต็มไปด้วยหอนางโลมชื่อดัง เสียงพิณและเสียงหัวเราะกรุ้มกริ่มดังระงม แต่ไม่มีใครสังเกตหญิงงามคนหนึ่งที่เพิ่งมาถึง นางชื่อ ซือซู หญิงคณิกาหน้าใหม่ของหอนางโลมอันดับหนึ่งในเมืองหลวงแห่งนี้ ในห้องรับรองชั้นบนสุดม่านผ้าสีชมพูอ่อนพัดพลิ้วไปในสายลมยามค่ำ โคมไฟกระจกสะท้อนแสงนวลเรื่อให้ผิวของหญิงงามตรงหน้าดูยิ่งงดงามราวกับธิดาแห่งสวรรค์ นางงามราวกับภาพวาด รอยยิ้มอ่อนโยนแต่แฝงเร้นความเยือกเย็น ไม่มีใครรู้ว่านางคือหลี่ซืออวี้ในคราบใหม่ คืนนี้ นางจะล่อเหยื่อรายใหม่ เหอฉีหยาง ขุนนางผู้มากอิทธิพล คุมตลาดมืดและทาสครึ่งค่อนเมืองหลวง โหดเหี้ยม ข่มเหงหญิงสาว และฆ่าคนราวใบไม้ร่วง และคืนนี้เขาก็ตกหลุมพราง เหอฉีหยางเอนตัวบนเบาะหรูหรา จ้องหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเต็มไปด้วยความกระหาย "เจ้าชื่อซือซูหรือ หน้าใหม่งามยิ่งนัก" เขาเอ่ยยิ้มอย่างหื่นกระหาย มือจะคว้าข้อมือนาง แต่หลี่ซืออวี้ยิ้มบาง ละมือออกอย่างนุ่มนวล แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนหวานที่ฝึกมานับพันครั้งเพื่อใช้เป็นกลลวงในการฆ่า "วันนี้วันเกิดท่าน ข้าเตรียมสุราพิเศษมามอบแด่ท่านเจ้าค่ะ" นาง

ภายในโรงน้ำชาชั้นสองของตลาดเมืองหลวง โต๊ะไม้ขนาดใหญ่ล้อมด้วยผ้าแพรลายมังกร บุรุษในชุดหรูร่างอ้วนพุงพลุ้ยคือ พ่อค้าเซิ่งเหวิน พ่อค้าค้าข้าวเจ้าของโรงฉางใหญ่ที่สุดในเขตเมืองหลวง เขายิ้มอย่างเอ็นดู ขณะจ้องเด็กชายตัวเล็กในชุดขาด ๆ ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้าม วันนี้เขาได้เชิญตัวเสี่ยวไป๋มาตกลงบางสิ่งบางอย่างหลังจากเห็นผลงานที่น่าสนใจ "ข้าได้ยินว่า เจ้าคือเจ้าคนที่ทำให้ร้านขนมหน้าโรงเตี๊ยมขายดีจนของหมดทุกวัน" เสี่ยวไป๋ยักไหล่ "ข้าแค่บอกให้คนแถวนั้นสนใจไม่ใช่เรื่องยาก" เซิ่งเหวินหัวเราะลั่นก่อนโน้มตัวลงกระซิบ "เช่นนั้นมาอยู่กับข้าเถอะ ข้าให้เจ้าเดือนละสิบตำลึง แค่ช่วยวางแผนให้ข้าขายข้าวให้หมดคลัง เจ้าว่าอย่างไร" เสี่ยวไป๋นิ่ง แต่ดวงตากลับแวววาวขึ้นเล็กน้อย "แล้วถ้าข้าวเจ้าขึ้นรา หรือวัดน้ำหนักขาด เจ้าให้ข้าตอบลูกค้าด้วยหรือไม่" เซิ่งเหวินชะงัก ยิ้มฝืน ๆ "เจ้าแค่เด็กขอทาน อย่าอวดดีไปหน่อยเลย เดี๋ยวข้าจะให้ข้ารับใช้สั่งสอนเจ้าสักหน่อย" ยังพูดไม่ทันจบดี เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้นจากบันได "ข้าก็สังหรณ์ใจว่าลูกชายข้าจะก่อเรื่อง" น้ำเสียงเรียบเย็นปนหอบหายใจเล็กน้อยดังขึ้นจากทางเข้า ห

หลี่ซืออวี้ปลูกพืชสมุนไพรไว้หลากหลายชนิด ถึงเมืองหลวงฝั่งตะวันออกจะเงียบสงบคล้ายเขตชนบท ทว่ายารักษาโรคก็มีราคาแพงและยังขาดแคลน นางเปลี่ยนวิธีการโดยการออกรักษาคนป่วยตามบ้านโดยการเคาะประตูเสนอการรักษาในราคาไม่แพง หลี่ซืออวี้ยืนอยู่หน้าประตูไม้เก่าเคลือบฝุ่นของบ้านหลังหนึ่ง เสียงไอแหบแห้งลอดออกมาจากภายใน "ไม่ต้องการยาอะไรทั้งนั้น!" ชายวัยกลางคนในบ้านตะโกนไล่ ทั้งที่เสียงยังเต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อน "ข้าผ่านมาพอดี เห็นว่าในบ้านมีคนป่วย ข้ารักษาฟรีก็ได้ หากยังหวาดระแวง" "เจ้าเป็นใครมาจากไหนถึงจะให้ข้ากล้าเชื่อใจเจ้า" ผู้เป็นภรรยาเดินมาถามอย่างลังเล ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความระแวงระคนคาดหวัง หลี่ซืออวี้ยกห่อยาสมุนไพรขึ้นให้ดู "ข้ามาจากเมืองชายแดน แต่ตอนนี้ปลูกสมุนไพรอยู่ท้ายตลาดตะวันออก ข้าไม่ใช่หมอใหญ่ แค่มีใจอยากช่วย" เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ประตูไม้จะค่อย ๆ เปิดออก สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าคือชายหนุ่มในวัยยี่สิบกว่า ซูบซีดและตัวร้อนจัดจนน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว ผู้เป็นมารดาทุกข์ใจเป็นอันมากถึงกับกลั้นน้ำตาไม่ไหว "ลูกข้า เขาไอเป็นเลือดมาหลายวันแล้ว หมอที่ไหนก็ไม่รับเพราะกลัวจะติดโรค"