All Chapters of หมอสาวนักฆ่ากลายเป็นมารดาเจ้าตัวแสบ: Chapter 21 - Chapter 30

ห้องพักสาวใช้ในยามวิกาล สาวใช้คนหนึ่งที่ไทเฮาให้ปลอมตัวแฝงเข้ามา กำลังแสร้งเป็นผู้ป่วย แล้วร้องเรียนว่าน้ำยาสมุนไพรที่หลี่ซืออวี้ให้ดื่มทำให้มีไข้และผื่นขึ้น พร้อมจุดชนวนข่าวลือว่า หมอหญิงจากนอกวังเอาสมุนไพรป่าไม่มีที่มาปรุงให้คนในวังดื่ม สาวใช้กรีดเสียงทำท่าทางเหมือนกำลังร้องไห้ออกมา "พวกท่านดูสิ ผื่นแดงเต็มแขนข้าไปหมด นางคนนั้นไม่ได้เรียนแพทย์ในสำนักหมอหลวงด้วยซ้ำ นางใช้ยาผิดแน่" ขุนนางบางคนที่ได้ยินเริ่มซุบซิบในห้องพัก และข่าวแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับวางแผนกันไว้ ที่ห้องสมุนไพรของหลี่ซืออวี้ เสี่ยวไป๋วางจอกน้ำชาลง ก่อนจ้องมองหลี่ซืออวี้ด้วยสายตาระยิบระยับแบบเด็กเจ้าเล่ห์ "ท่านแม่ขอรับ ไทเฮาเริ่มวางแผนแล้ว" หลี่ซืออวี้ถอนหายใจเล็กน้อยก่อนเอ่ยขึ้น "แผนนี้คาดไว้แล้ว แต่ก็ช่างเถอะ เราก็แค่เปลี่ยนแผน" เสี่ยวไป๋เดินไปเขียนอะไรบางอย่างบนกระดาษ ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มเฉียบคม "ถ้าไทเฮาชอบเสียงร่ำไห้ของเหยื่อ ข้าจะทำให้ทั้งวัง หัวเราะจนลืมเรื่องร้องไห้เอง" วันถัดมาที่โรงน้ำชาเขตชั้นใน ข่าวลือใหม่แพร่กระจายด้วยความเร็วเหนือความคาดหมาย โดยมีสาวใช้คนหนึ่งเล่าเรื่อง คนที่แกล้งป

ไทเฮานั่งอยู่ในห้องส่วนตัวอย่างอ่อนแรง เสี่ยวไป๋รับหน้าที่จากหลี่ซืออวี้เข้ามาเสนอแผนการดูแลสุขภาพอย่างละเอียดแทนนาง "หากไทเฮาปรับลดงานกิจกรรมและให้ความสำคัญกับการพักผ่อนมากขึ้น สุขภาพของท่านจะดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดพะย่ะค่ะ" ไทเฮาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธ "ข้าก็รู้ว่าต้องลดบทบาทแต่ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาลดความเคารพที่ข้าควรได้รับ" วันต่อมา ขุนนางฝ่ายรัชทายาทค่อยๆ รับผิดชอบงานบางส่วนที่ไทเฮาเคยดูแล โดยมีข้ออ้างว่าเพื่อแบ่งเบาภาระ หลี่ซืออวี้และเสี่ยวไป๋ช่วยประสานงานให้ไทเฮารู้สึกว่ายังได้รับเกียรติ แต่ลดความเข้มข้นของอำนาจลง หลงจิ่นเซวียนนั่งจิบชาร้อนอยู่ภายในห้อง พลางมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาอบอุ่นพึมพำกับตนเอง "ข้าจะปกป้องนางด้วยความระมัดระวัง ไม่ให้เกิดบาดแผล เพราะท้ายที่สุด นางยังคงเป็นแม่ของข้า" ณ ห้องส่วนตัวที่หรูหราของไทเฮา เสี่ยวไป๋ช่วยจัดเตียงและอุปกรณ์ยาให้อย่างเรียบร้อย ขณะที่ประตูเปิดออก หลี่ซืออวี้ในชุดหมอสวมผ้าคลุมบาง ๆ ก้าวเข้ามาอย่างสงบเยือกเย็น ไทเฮาอยู่บนเตียง หรี่ตามองนางด้วยแววตาแฝงความขมขื่นและประชดประชัน เอ่ยเสียงเย็นชาและเหน็บแนม "หลี่ซืออวี้ ท

กลางดึก เสียงเพรียกหวาดกลัวของสาวใช้ดังลั่นขณะที่เสี่ยวไป๋ถูกแบกเข้ามา เลือดซึมจากบาดแผลยาวบนสีข้าง หายใจรวยริน หลี่ซืออวี้ใบหน้าแข็งราวกับน้ำแข็ง "ออกไปให้หมด! เอายาห้ามเลือดมา แล้วปิดประตูให้แน่น" หลงจิ่นเซวียนยืนตัวแข็งอยู่ข้างประตู สายตาเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ขณะที่นางโน้มตัวเย็บแผลให้ลูกอย่างใจเย็นแต่มือสั่นเทา ริมฝีปากเม้มแน่น เงียบอยู่นาน ก่อนที่หลี่ซืออวี้จะพูดทั้งที่สายตายังจับจ้องที่แผล "ทำได้แม้กระทั่งเด็ก" หลงจิ่นเซวียนยืนยันหนักแน่นต่อหน้านาง "ข้าจะไม่ปล่อยให้นางลอบทำร้ายได้อีก ข้าจะส่งทหาร…" นางแทรกขึ้นทันที “เจ้ามันขี้ขลาด!” นางผุดลุกขึ้น หมุนตัวเผชิญหน้าเขา ดวงตากร้าวราวกับน้ำแข็งแตกกระจาย "ข้าไม่ใช่คนที่ต้องให้เจ้าปกป้อง แต่ลูกของข้าควรปลอดภัยในเขตของตัวเอง นี่น่ะหรือคือ อยู่ข้างข้าอย่างที่เจ้าพูด" "ข้าก็เจ็บไม่ต่างไปจากเจ้า นางเป็นแม่ของข้า ข้าพยายามเลือกทางที่ไม่ทำร้ายใคร" "แต่ข้าจะทำร้ายแล้ว! ฟังนะหลงจิ่นเซวียน ข้าไม่ใช่แม่พระ ข้าเคยเป็นนักฆ่า เคยเรียนวิชาพิษ เคยส่งคนตายโดยไม่ต้องเปื้อนมือ ข้าอดกลั้นเพื่อให้เจ้ามีศักดิ์ศรี แต่ครั้งนี้…" เสียงเงียบ

ภายในท้องพระโรงหลังพิธีเฉลิมฉลองฟื้นฟูราชสำนักอีกหกเดือนต่อมา หลายเดือนมานี้หลี่ซืออวี้ยังรู้สึกว่านางไม่เป็นที่ชอบใจของขุนนางครึ่งวังหลวง เมื่อวันนี้มีโอกาสนางจึงทูลฮ่องเต้ถึงเรื่องนี้ เหล่าขุนนางมากหน้าหลายตานั่งอยู่ในตำแหน่งตามลำดับ บางคนยังมีสีหน้าขุ่นเคือง บางคนกระซิบกระซาบต่อกันถึง สตรีผู้อวดดี ที่กล้าท้าทายอำนาจวังหลวง หลงจิ่นเซวียนนั่งบนบัลลังก์ ท่าทางสงบนิ่ง แต่สายตาจับจ้องไปยังร่างของหญิงสาวในชุดเรียบง่ายสีอ่อนที่ยืนอยู่กลางท้องพระโรง นางคือหลี่ซืออวี้ นางเงยหน้าขึ้นพูดเสียงชัดกังวาน "ฝ่าบาท วันนี้หม่อมฉันมิได้มาในฐานะสตรีของท่านแต่มาในฐานะผู้ที่ไม่ได้ภักดีต่อใครนอกจากความจริง" เสียงกระซิบในหมู่ขุนนางเริ่มดังขึ้นทันที ขุุนนางคนหนึ่งฮึดฮัดเอ่ยขึ้น "สตรีผู้นี้บังอาจนัก! กล้าขึ้นเสียงกับฮ่องเต้เชียวหรือ!" หลี่ซืออวี้ปรายตามองอย่างไม่หวั่นไหว "ข้ารู้ว่าท่านทั้งหลายไม่ชอบข้า แต่หากไม่ใช่เพราะข้า ขุนนางกว่าครึ่งในที่นี้คงไม่มีโอกาสนั่งบนตำแหน่งเดิมอย่างสงบสุข" คำพูดนั้นทำให้บางคนชะงัก บางคนแสร้งไม่สบตา นางหันกลับมาหาฮ่องเต้ ที่นั่งนิ่งไม่พูด "ฝ่าบาท หม่อมฉันขอบททดสอบห

หลังพิธีเฉลิมฉลองยิ่งใหญ่ผ่านไปสามเดือน ฮ่องเต้องค์ใหม่ฟื้นฟูกฎหมายให้เข้มแข็งขึ้น ฮองเฮาก่อตั้งโรงหมอหลายแห่งในราคาย่อมเยาและก่อตั้งสำนักศึกษาด้านการแพทย์แก่สามัญชน เมื่อเรัยนจบสามารถสอบเข้าทำงานในวังหลวงและโรงหมอภายใต้การอุปถัมภ์ของฮองเฮา มีโครงการสร้างอาชีพและกระจายรายได้ไปทั่วเมืองและจะขยับขยายออกไปยังหัวเมืองต่าง ๆ ในอีกไม่ช้า เช้าวันพักผ่อน ท้องฟ้ายามเย็นทอแสงสีทองอ่อน ๆ ทาบลงบนสระหยกด้านหลังตำหนักด้านใน เสียงสายลมพัดใบไม้ไหวบางเบาคล้ายจะกระซิบเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น หลงจิ่นเซวียนในชุดธรรมดาไร้เครื่องทรง เดินเข้ามาช้า ๆ บนศาลาริมน้ำ หลี่ซืออวี้ นั่งทอดสายตามองสายน้ำที่ไหลนิ่ง ราวกับกำลังทบทวนเรื่องราวในใจ เมื่อเขามาถึง นางไม่ได้หันไปมอง แต่พูดขึ้นเรียบ ๆ อย่างเป็นทางการ "ฝ่าบาทยังไม่เหนื่อยอีกหรือ เหนื่อยจากการไล่ตามคนที่ทำร้ายพระทัยท่านถึงเพียงนี้" เขาหยุดยืนเงียบ หัวเราะแผ่วเบา ก่อนนั่งลงข้าง ๆ โดยไม่รอให้นางอนุญาต "เหนื่อยแต่ก็ยังอยากเดินต่อ เพราะปลายทางคือเจ้า" "ยามนี้มีเพียงเราสองคน ยังมีพิธีรีตองอีกหรือ" นางเบือนหน้ามองเขา ดวงตานิ่งเรียบแต่ลึกในนั้นมีบางอย่างไหวว