หมอสาวนักฆ่ากลายเป็นมารดาเจ้าตัวแสบ

หมอสาวนักฆ่ากลายเป็นมารดาเจ้าตัวแสบ

last updateLast Updated : 2026-02-28
By:  หนามชมพูCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
30Chapters
8.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

แพทย์สาวยอดนักฆ่าผู้เย็นชาและเลือดเย็นทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีผู้อ่อนแอถูกทอดทิ้ง นางเลี้ยงลูกน้อยเพียงลำพังอย่างยากลำบาก แต่ด้วยวิชาชีพติดตัวมาตั้งแต่ชาติก่อนทำให้นางมองเห็นทางรอดให้ตนเองและลูก ขณะเดียวกันนางก็เลือกกลับเข้าใกล้เป้าหมายด้วยการเปิดโรงหมอ จงใจสร้างชื่อเสียงเพื่อรอการสะสางบางอย่าง แต่เขานี่สิกลับวนเวียนเข้ามาในชีวิตแล้วยังตามง้อนางไม่ลดละ แต่เสี่ยวไป๋ เด็กชายตัวแสบมีหรือจะยอมรับบิดาที่ไม่รู้จักง่าย ๆ   

View More

Chapter 1

ทะลุมิติสู่โลกใบใหม่

"Wilbur, why did you rape Yvonne?"

Wilbur Penn responded calmly to the Willows' interrogation, "Yvonne came home drunk late at night with her clothes all messy. I was just helping her to bed so she could rest, but you accused me of raping her. Also, she's my wife. How is that considered rape?"

"It is if violence was used, even if you're married," roared Wilbur's father-in-law, Jackson Willow.

His mother-in-law, Miranda Wester, chimed in as well. "That's right! You must get a divorce today, and you're leaving with nothing."

Wilbur's brows furrowed so hard that they knitted together… It felt like a storm was brewing.

Just then, his younger sister-in-law, Chelsea Willow, said, "Dad, Mom, what are you guys doing? If it hadn't been for Wilbur giving us fifty million dollars back then, we wouldn't have moved on from being regular folks to becoming billionaires with a booming supermarket business right now. Have you forgotten what Wilbur has done for us?"

Wilbur's wife, Yvonne, roared. "Shut up, you! It's true that he gave us fifty million dollars, but he hasn't done anything in the past three years other than lazing around! We built the Willow empire on our own. He has nothing to do with it."

Chelsea was just about to refute it when her father said, "There's nothing more for you to say. They're definitely getting a divorce."

Chelsea bit her lip and sighed.

Wilbur shook his head. It had been three years. Apart from Chelsea, every other member of the Willows had let him down.

"I'll think about it," said Wilbur as he returned to his room.

Wilbur walked into the shower after taking off his clothes. His back was exposed, showing a ferocious-looking dragon head covering most of his back.

It was not a tattoo but a mark that he bore ever since he was born. He had also gotten mysterious energy from the mark.

Ever since that day, he changed his name to Trevor Penn, fighting with his life on the line overseas and made his mark in history by forming the legendary Abyss Mercenaries.

He got tired of all the bloodshed many years later and dispersed the mercenaries once he made enough money. Only a few executives stayed behind, who used their riches to form the Cape Consortium. They hired the best people from Waller Street to run it, making investments around the world and becoming one of the best consortiums in the world.

Wilbur himself had returned to Seechertown. He picked up his old name of Wilbur again and chose to get married to his fiancee, Yvonne Willow. He was prepared to retire his old identity and live the rest of his life in the suburbs.

At first, the Willows were so overjoyed to get those fifty million dollars from him that they practically treated Wilbur like a king.

Yet as time passed, the Willows grew stronger financially, and they began to change how they treated him. Now, they were even trying to chase him out and leave him with nothing.

Wilbur stood under the cold water as his expression turned cold.

It was not that he refused to leave the Willows but that Yvonne's grandfather was a benefactor of his own grandfather in the past.

Wilbur's grandfather's dying wish was for him to marry into the Willows in a matrilocal pattern to repay that favor. Both their grandfathers had promised the arranged marriage early on.

Wilbur went through with the marriage, but the Willows were getting sick of him.

Since that was the case, he would just leave. Was there any point in suffering like this? He would live in the mountains and focus on cultivating for good. That would be better, anyways.

Upon making up his mind, Wilbur walked out of the bathroom. He was just about to get dressed when Chelsea opened the room's door and walked right in.

"Ahh! What are you doing? Put on your clothes!" Chelsea cried out in shock and closed the door hurriedly.

Wilbur threw on his clothes, his face flushing. It was embarrassing to have Chelsea see all of him.

"I'm done. You can come in now," Wilbur said while trying his best to keep a calm tone.

Chelsea opened the door by a crack and only went in after she made sure that Wilbur was dressed.

The two of them sat on the couch. Chelsea was blushing. "Wilbur, I know this is hard for you, but you don't need to worry. I'm not going to let you two get divorced. The Willows would be nowhere without you. I won't forget that."

"Silly girl. There's no good in forcing things that aren't meant to be. You don't have to care about this anymore," Wilbur replied.

Chelsea was the only person in the Willow family who was kind to Wilbur. She was the only one who still had a pure heart, which was truly hard to find.

Yet Chelsea said, "This is something I care about! Just ignore them. They can't force you to get divorced as long as you don't consent to it. Listen to me."

"Alright. I understand. You should go to work," Wilbur said with a smile.

Chelsea glanced at her watch. "I'll make a move now. Remember what I said."

Chelsea only got up after seeing Wilbur nod.

Wilbur smiled. He smoked a cigarette before getting up to go downstairs.

Only Yvonne and his in-laws were there.

"Are you not going to work today?" Wilbur asked.

The Willow family had built an empire for themselves, and everyone was busy all the time. What was going on?

Yvonne scoffed coldly. "We're having guests today, and we're preparing for it."

Wilbur glanced at the maids who were hard at work. He was about to say something when the front door was pushed open.

"Oh my, you're here, Mister Woods. Please, have a seat." Jackson and Miranda welcomed the man at the door at once, helping him over to the sofa.

Yvonne walked over to him as well, sat down right next to him and exchanged pleasantries.

Wilbur frowned. He sat by the side and smoked a cigarette.

The other four chatted away happily, completely ignoring Wilbur's presence. Wilbur himself did not say anything, wanting to see what they were playing at.

After talking for some time, Mister Woods turned around all of a sudden and said to Wilbur, "You must be Mister Wilbur Penn."

Wilbur smiled lightly. "Yes, and how should I address you?"

"I'm Blake Woods. CEO of Woods Corporate." Blake was beaming at him.

Wilbur nodded and uttered without turning a hair. "I've heard about you."

"I heard that you've been married to Yvonne for three years but haven't been intimate at all. Is this true?" Blake asked shamelessly.

Wilbur nodded. "Yes."

He had reached an important point in cultivating back then and needed to maintain an air of purity. That was why he had not slept with Yvonne.

However, after he had passed that point, Yvonne had already lost feelings for him. He did not force anything either, and thus the two had merely remained married in name only.

Blake broke out laughing. "Yvonne was telling me that last night, and I couldn't even believe it… but I guess it's true. How were you able to resist a beauty like her? Could it be that you're lacking in a certain aspect?"

Wilbur smirked as he sensed Blake's arrogant tone, but he remained calm. "You were the one drinking with her last night? Did she tell you everything?"

"That's right. We talked long and late into the night. It's such a pity that we only met each other this late in our lives. It truly is a shame for such a good person to end up with a loser like you. God bless her." Blake shook his head.

Wilbur smirked coldly. "Seems like you've got it all figured out, and you're just waiting for me to get lost, aren't you?"

Black replied smugly, "I'll be honest with you. Woods Corporate is worth billions right now. We've also just connected with the Cape Consortium, and they're going to invest another five billion in us. My company's growing by the second. Yvonne's only going to be happy with me. What can you give her?"

"Cape Consortium is in Seechertown?" Wilbur asked in surprise.

He rarely questioned or meddled in the consortium's finances and had no idea that they had expanded all the way here.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

walanดี
walanดี
จบแล้วเหรอค่ะสนุกดีค่ะ
2026-02-25 14:05:29
3
0
walanดี
walanดี
สนุกดีค่ะชอบมากเลย
2026-02-25 12:54:53
2
0
30 Chapters
ทะลุมิติสู่โลกใบใหม่
เสียงกรีดร้องสุดท้ายของหญิงสาวผู้หนึ่ง ดังก้องในความทรงจำของลู่ชิงเหยียน ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงเธอเคยเป็นหมอที่ไม่ใช่หมอธรรมดา แต่เป็นหมอที่ใช้มีดผ่าตัดเป็นอาวุธ หมอนักฆ่าผู้ไร้หัวใจในโลกที่มืดมิดและไร้กฎเกณฑ์เธอเคยหลงตนว่าคนอย่างเธอไม่มีวันตายง่าย ๆ ทว่าในวินาทีที่มีดปักเข้ากลางหลังจากคนที่ไว้ใจที่สุด ทุกอย่างก็จบลงไม่ต่างจากเรื่องล้อเล่นเมื่อลืมตาอีกครั้งกลับพบว่าตนเองอยู่ในร่างของสตรีผู้หนึ่งในโลกที่ไม่คุ้นเคยร่างกายอ่อนแอเสียจนลมพัดก็แทบปลิวไปกับลม นางก้มมองสารรูปตนเองแล้วถึงกับส่ายหน้าอย่างเย้ยหยัน"ช่างน่าสมเพชเสียจริง"ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยพลางเหลียวมองไปรอบกายที่มีแต่ต้นไม้และความเงียบ มุมปากนางกระตุกยิ้มเย็น แม้ร่างนี้จะอ่อนแรงแต่จิตใจยังเป็นนักฆ่าผู้เย็นชาเช่นเดิม หากสวรรค์จะให้นางเริ่มต้นใหม่ในร่างนี้ ก็อย่าได้หวังว่านางจะยอมให้ใครเหยียบย่ำซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง"สวรรค์ มันช่างเป็นความตายที่น่าเบื่อสิ้นดี" นางทอดสายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้า สดใสท่ามกลางแสงแดดเจิดจ้าเหนือศีรษะราวกับเทพสวรรค์กำลังเยาะเย้ยนางเมื่อครู่นางยังถือมีดอยู่ในมือ ข้างกายคือร่างไร้วิญญาณของเป้าห
Read more
แม่ของเสี่ยวไป๋
เด็กทั้งกลุ่มมองมาตามเสียงรวมทั้งเสี่ยวไป๋ "ดูสิ นางผีโครงกระดูกมาช่วยลูกของมัน"เด็ก ๆ เริ่มหัวเราะเยาะนางเมื่อเห็นสภาพผู้หญิงผอมแห้งถือท่อนไม้ขนาดใหญ่ท่อนหนึ่ง ดูอย่างไรก็เหมือนโครงกระดูกเดินได้เสี่ยวไป๋วิ่งเข้าไปหานาง เขากางมือเล็ก ๆ ออกปกป้องไม่ให้คนอื่นเข้าใกล้"ท่านแม่อยู่ด้านหลังข้าขอรับ ข้าจะปกป้องท่านเอง"แววตาของเด็กน้อยดุดันและน่ากลัวแต่เด็กเหล่านั้นกลับขบขันสองแม่ลูก"มาถึงก็ดีแล้ว เจ้าต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ เสี่ยวไป๋รังแกอาหาน"อาหานเป็นเพื่อนรุ่นพี่ของเสี่ยวไป๋สองปี เขานั่งกุมใบหน้าที่เริ่มบวมพลางชี้มือมาที่นางอย่างอาฆาต"ข้าจะฟ้องท่านพ่อ แล้วข้าจะบอกท่านพ่อไม่ให้รับของป่าสกปรกของเจ้าเป็นของขวัญหรอกนะ"หลี่ซืออวี้ยืนฟังเด็ก ๆ พูดกับนางอย่างไร้ความเคารพยำเกรง แสดงให้เห็นว่าที่ผ่านมานางกับลูกถูกรังแกมามากเพียงใด เด็กยังมีปฏิกิริยาเช่นนี้ แล้วผู้ใหญ่เล่าจะหนักกว่านี้กี่เท่า"พวกเจ้ามีสิบคน แต่บอกว่าถูกเสี่ยวไป๋รังแก ไม่ปรักปรำกันไปหน่อยหรือ เพราะที่ข้าเห็นคือพวกเจ้ารุมรังแกลูกข้า"เสี่ยวไป๋เงยหน้ามองมารดาที่ยกมือขึ้นกอดอกพูดกับเพื่อนอาหาน เด็กน้อยกระพริบตาปริบ ๆ กับท่าทาง
Read more
ออกไปทำงาน
ยามดึกสงัดเมื่อส่งเสี่ยวไป๋เข้านอนในคืนหนึ่ง หลี่ซืออวี้ได้กลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง ช่วงกลางวันนางได้เข้าไปในเมืองเพื่อทำบางอย่างและเตรียมตัวพร้อมสำหรับบางสิ่ง ผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามจนมั่นใจว่าบุตรชายหลับสนิทแล้ว นางลุกขึ้นจากที่นอนสวมชุดดำพรางใบหน้ามิดชิด มุ่งหน้าสู่ตรอกแคบในย่านตะวันตกของเมือง นางไม่ได้เป็นหญิงอ่อนแอผู้อาศัยความสงสารอีกต่อไป แต่นางคือลู่ชิงเยียน อดีตมือสังหารผู้ไม่เคยปล่อยให้เป้าหมายหลุดรอด เป้าหมายของนางคืนนี้คือ อู๋เหยียนเจ้าของโรงบ่อนใหญ่ผู้โหดเหี้ยมที่ผู้คนต่างหวาดกลัว ไม่ใช่เพียงเพราะเขามีอิทธิพลในเมืองนี้ แต่เพราะเขาไม่มีใครแตะต้องได้ ทว่าคืนนี้จะไม่เป็นเช่นนั้น หลี่ซืออวี้ปีนข้ามกำแพงหลังเรือนหรู โดยไร้สุ้มเสียง มียามสองคนเดินตรวจอยู่ห่างออกไป นางปล่อยเข็มยาสลบออกจากปลอกแขน กระทบคอทั้งคู่พอดี ชายสองคนทรุดร่างลงโดยไร้แม้แต่เสียงร้อง นางสังเกตตำแหน่งห้องชั้นบน แสงไฟเรืองรองผ่านหน้าต่างกระจกสี อู๋เหยียนอยู่ในนั้น กำลังดื่มเหล้าสุราพร้อมหัวเราะอย่างชอบใจกับหญิงงามในอ้อมแขน สายตานางเย็นเยียบ นางโยนเม็ดควันพิษผ่านช่องหน้าต่างเข้าห้อง ก่อนถีบตัวทะยานเข้า
Read more
ย้ายที่อยู่
รุ่งเช้าหลังจากรับเงินค่าจ้างมาแล้ว บ้านเก่าทรุดโทรมเงียบสงัดไร้เงาของผู้คนหลี่ซืออวี้ออกเดินทางแล้วเสี่ยวไป๋อยู่ในเสื้อคลุมตัวหนา มัดไว้แน่นกับหลังของนางอย่างอบอุ่น เด็กชายยังหลับอยู่ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเสียงเกวียนไม้เคลื่อนตัวบนเส้นทางฝุ่นดิน มุ่งหน้าออกจากเมืองชายแดนอย่างเงียบเชียบในยามที่ผู้คนยังไม่ตื่นดีหลี่ซืออวี้นั่งนิ่งในมุมใต้ผ้าคลุมสีซีด ไม่มีใครสังเกต ไม่มีใครรู้ว่าผู้หญิงที่ฆ่าคนอย่างเงียบเชียบเมื่อไม่นานมานี้ กำลังจากไปต่อหน้าต่อตาพวกเขาแล้วสามวันถัดมาที่เมืองชายแดนเสียงตวาดลั่นของคุณชายซุนสะเทือนไปทั้งห้อง"หา! เจ้าว่าอย่างไรนะ นางย้ายบ้านแล้วเช่นนั้นรึ แล้วทำไมเพิ่งมาบอกข้า!"ลูกน้องคนสนิทหน้าซีดตอบคำถามเสียงสั่นเล็กน้อย "ขออภัยขอรับคุณชาย พวกเราตามรอยไปที่บ้านเก่า มันรกร้าง เหลือแต่เสื่อขาด ๆ กับฝุ่นหนาเตอะ นางไม่มีแม้แต่ร่องรอยให้ตามได้"คุณชายซุนสีหน้าเคร่งเครียด ริมฝีปากขบแน่น "ไม่มีคนในเมืองนี้สามารถหายตัวได้แบบนี้ นางต้องมีแผนตั้งแต่ต้น"เขาออกคำสั่งให้ตรวจตราทุกทางเข้าออกอย่างเข้มงวด ทว่าแม้จะสืบจนถึงประตูเมือง หรือแม้แต่ตามโรงเตี๊ยม ร้านเกวียน หรือคนเดิน
Read more
หาเงินตั้งตัว
ยามหัวค่ำ ในตัวเมืองหลวงเจิดจ้าไปด้วยแสงตะเกียง ในทางเดินที่เต็มไปด้วยหอนางโลมชื่อดัง เสียงพิณและเสียงหัวเราะกรุ้มกริ่มดังระงม แต่ไม่มีใครสังเกตหญิงงามคนหนึ่งที่เพิ่งมาถึง นางชื่อ ซือซู หญิงคณิกาหน้าใหม่ของหอนางโลมอันดับหนึ่งในเมืองหลวงแห่งนี้ ในห้องรับรองชั้นบนสุดม่านผ้าสีชมพูอ่อนพัดพลิ้วไปในสายลมยามค่ำ โคมไฟกระจกสะท้อนแสงนวลเรื่อให้ผิวของหญิงงามตรงหน้าดูยิ่งงดงามราวกับธิดาแห่งสวรรค์ นางงามราวกับภาพวาด รอยยิ้มอ่อนโยนแต่แฝงเร้นความเยือกเย็น ไม่มีใครรู้ว่านางคือหลี่ซืออวี้ในคราบใหม่ คืนนี้ นางจะล่อเหยื่อรายใหม่ เหอฉีหยาง ขุนนางผู้มากอิทธิพล คุมตลาดมืดและทาสครึ่งค่อนเมืองหลวง โหดเหี้ยม ข่มเหงหญิงสาว และฆ่าคนราวใบไม้ร่วง และคืนนี้เขาก็ตกหลุมพราง เหอฉีหยางเอนตัวบนเบาะหรูหรา จ้องหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเต็มไปด้วยความกระหาย "เจ้าชื่อซือซูหรือ หน้าใหม่งามยิ่งนัก" เขาเอ่ยยิ้มอย่างหื่นกระหาย มือจะคว้าข้อมือนาง แต่หลี่ซืออวี้ยิ้มบาง ละมือออกอย่างนุ่มนวล แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนหวานที่ฝึกมานับพันครั้งเพื่อใช้เป็นกลลวงในการฆ่า "วันนี้วันเกิดท่าน ข้าเตรียมสุราพิเศษมามอบแด่ท่านเจ้าค่ะ" นาง
Read more
เสี่ยวไป๋ออกหาเงิน
ตลาดใต้สะพานหินในเมืองหลวงคึกคักไปด้วยเสียงตะโกนขายของ เสียงหม้อเหล็กกระทบกันในโรงต้มโจ๊ก และเสียงฝีเท้าเร่งร้อนของผู้คนหลากชนชั้น แต่ในซอกแคบถัดจากทางระบายน้ำ มีเงาร่างเล็กคนหนึ่งกำลังยืนมองด้วยสายตาเฉียบคมเกินวัย เสี่ยวไป๋ ลูกชายของหลี่ซืออวี้ที่ไม่เหมือนเด็กทั่วไป เป็นเพราะเขาอยู่กับมารดาเพียงสองคนเขาจึงเป็นคนกล้าหาญและแข็งแกร่งเกินกว่าเด็กคนอื่น วันนี้เขาสวมเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อ แสร้งทำเป็นเด็กยาจก เดินป้วนเปี้ยนอยู่แถบหลังตลาดอย่างจงใจ "นั่นใคร เด็กใหม่รึ" เสียงห้วนของเด็กชายร่างผอมที่มีแผลเป็นเฉียงบนใบหน้าเอ่ยขึ้น เด็กกลุ่มหนึ่งลุกพรวดจากถังไม้และลังเก่า ๆ มองผู้มาใหม่ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เสี่ยวไป๋หรี่ตามอง ก่อนยกยิ้มเอาเรื่อง "ได้ข่าวว่ากลุ่มขอทานในตลาดนี้มีแต่คนอ่อนหัด ข้าเลยอยากมาดูว่าจริงหรือไม่" เสียงเฮดังขึ้นทันที ราวกับกองเพลิงถูกสาดด้วยน้ำมัน "ปากดีเช่นนี้ อยากโดนตีเรอะ" เด็กแผลเป็นปรี่เข้าใส่พร้อมไม้ด้ามหนึ่ง แต่เสี่ยวไป๋กลับหมุนตัวหลบอย่างรวดเร็ว มือซ้ายจับข้อมืออีกฝ่ายบิดอย่างแรง ก่อนใช้ไหล่ชนอกจนอีกฝ่ายล้มตึง เด็กคนอื่นกรูเข้ามา แต่ไม่ถึงอึดใจ เสี่ยวไป๋กลับใช้
Read more
แม่เสือกับลูกเสือ
ภายในโรงน้ำชาชั้นสองของตลาดเมืองหลวง โต๊ะไม้ขนาดใหญ่ล้อมด้วยผ้าแพรลายมังกร บุรุษในชุดหรูร่างอ้วนพุงพลุ้ยคือ พ่อค้าเซิ่งเหวิน พ่อค้าค้าข้าวเจ้าของโรงฉางใหญ่ที่สุดในเขตเมืองหลวง เขายิ้มอย่างเอ็นดู ขณะจ้องเด็กชายตัวเล็กในชุดขาด ๆ ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้าม วันนี้เขาได้เชิญตัวเสี่ยวไป๋มาตกลงบางสิ่งบางอย่างหลังจากเห็นผลงานที่น่าสนใจ "ข้าได้ยินว่า เจ้าคือเจ้าคนที่ทำให้ร้านขนมหน้าโรงเตี๊ยมขายดีจนของหมดทุกวัน" เสี่ยวไป๋ยักไหล่ "ข้าแค่บอกให้คนแถวนั้นสนใจไม่ใช่เรื่องยาก" เซิ่งเหวินหัวเราะลั่นก่อนโน้มตัวลงกระซิบ "เช่นนั้นมาอยู่กับข้าเถอะ ข้าให้เจ้าเดือนละสิบตำลึง แค่ช่วยวางแผนให้ข้าขายข้าวให้หมดคลัง เจ้าว่าอย่างไร" เสี่ยวไป๋นิ่ง แต่ดวงตากลับแวววาวขึ้นเล็กน้อย "แล้วถ้าข้าวเจ้าขึ้นรา หรือวัดน้ำหนักขาด เจ้าให้ข้าตอบลูกค้าด้วยหรือไม่" เซิ่งเหวินชะงัก ยิ้มฝืน ๆ "เจ้าแค่เด็กขอทาน อย่าอวดดีไปหน่อยเลย เดี๋ยวข้าจะให้ข้ารับใช้สั่งสอนเจ้าสักหน่อย" ยังพูดไม่ทันจบดี เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้นจากบันได "ข้าก็สังหรณ์ใจว่าลูกชายข้าจะก่อเรื่อง" น้ำเสียงเรียบเย็นปนหอบหายใจเล็กน้อยดังขึ้นจากทางเข้า ห
Read more
ความเจ็บปวดของหลงจิ่นเซวียน
ข่าวต่าง ๆ แพร่ไปถึงวังหลวง "ทูลองค์รัชทายาท ขณะนี้ในเมืองหลวงมีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นพะย่ะค่ะ" หลงจิ่นเซวียนหรี่ตาลง รอฟังการรายงานของราชองครักษ์ "ว่ามา" "ระยะนี้มีเรื่องไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้น ขุนนางผู้มากอิทธิพลตายในหอนางโลมซึ่งหาตัวคนร้ายไม่พบ และกลุ่มเด็กขอทานมีขนาดใหญ่ขึ้นพะย่ะค่ะ" ในเมืองหลวงไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน หน้าที่ในการดูแลเมืองหลวงเป็นขององค์รัชทายาทเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการก้าวขึ้นครองบัลลังก์ ทุกอย่างสงบสุขมาตลอดทว่าตอนนี้กลับมีแต่เรื่องน่าสงสัย "สืบมาให้กระจ่าง ว่าเพราะเหตุใดหรือมีใครกล้าท้าทายอำนาจของข้า" "รับพระบัญชา!" ฝั่งตะวันออกของเมืองหลวง เสี่ยวไป๋แอบหนีมารดาออกจากบ้านมาพบปะกลุ่มขอทาน ในขณะที่หลี่ซืออวี้นั่งบดยาอยู่ด้านหลัง สัญชาตญาณนักฆ่าของนางไวยิ่งกว่าดมกลิ่น สายตาคมจับจ้องไปยังบุตรชายที่แอบมีเรื่องปิดบังมารดา นางรู้เท่าทันเขาทุกเรื่อง เพียงแต่อยากรู้ว่าลูกชายตัวแสบจะไปทำเรื่องใดหลังจากนี้ "พี่ไป๋มาแล้ว วันนี้จะพาพวกเราไปหาเงินที่ไหน" เด็กหญิงคนหนึ่งในกลุ่มถามเสียงใส เสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แต่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "วันนี้เราจะขายผงด
Read more
หมอพเนจร
หลี่ซืออวี้ปลูกพืชสมุนไพรไว้หลากหลายชนิด ถึงเมืองหลวงฝั่งตะวันออกจะเงียบสงบคล้ายเขตชนบท ทว่ายารักษาโรคก็มีราคาแพงและยังขาดแคลน นางเปลี่ยนวิธีการโดยการออกรักษาคนป่วยตามบ้านโดยการเคาะประตูเสนอการรักษาในราคาไม่แพง หลี่ซืออวี้ยืนอยู่หน้าประตูไม้เก่าเคลือบฝุ่นของบ้านหลังหนึ่ง เสียงไอแหบแห้งลอดออกมาจากภายใน "ไม่ต้องการยาอะไรทั้งนั้น!" ชายวัยกลางคนในบ้านตะโกนไล่ ทั้งที่เสียงยังเต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อน "ข้าผ่านมาพอดี เห็นว่าในบ้านมีคนป่วย ข้ารักษาฟรีก็ได้ หากยังหวาดระแวง" "เจ้าเป็นใครมาจากไหนถึงจะให้ข้ากล้าเชื่อใจเจ้า" ผู้เป็นภรรยาเดินมาถามอย่างลังเล ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความระแวงระคนคาดหวัง หลี่ซืออวี้ยกห่อยาสมุนไพรขึ้นให้ดู "ข้ามาจากเมืองชายแดน แต่ตอนนี้ปลูกสมุนไพรอยู่ท้ายตลาดตะวันออก ข้าไม่ใช่หมอใหญ่ แค่มีใจอยากช่วย" เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ประตูไม้จะค่อย ๆ เปิดออก สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าคือชายหนุ่มในวัยยี่สิบกว่า ซูบซีดและตัวร้อนจัดจนน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว ผู้เป็นมารดาทุกข์ใจเป็นอันมากถึงกับกลั้นน้ำตาไม่ไหว "ลูกข้า เขาไอเป็นเลือดมาหลายวันแล้ว หมอที่ไหนก็ไม่รับเพราะกลัวจะติดโรค"
Read more
สร้างรากฐาน
เรือนหลังเล็กฝั่งตะวันออก สองแม่ลูกอยู่ด้วยกัน นางไม่ได้ออกไปรักษาคนป่วยจึงเตรียมยาเอาไว้สำหรับรักษาหลาย ๆ โรคกลิ่นสมุนไพรลอยอบอวลไปทั่วเรือนเล็ก ๆ หลังนั้น หลี่ซืออวี้กำลังตำรากสมุนไพรในครกหินอย่างตั้งใจ ข้างกายของนางมีเสี่ยวไป๋ที่สวมชุดผ้าฝ้ายเก่า ๆ กำลังนั่งชันเข่า เอียงคอเฝ้ามองมือเรียวขาวที่บดใบไม้แห้งกับเปลือกไม้จนละเอียด"ท่านแม่ สมุนไพรพวกนี้ช่วยแก้ปวดอย่างไรหรือขอรับ" เสียงใส ๆ เอ่ยถามอย่างใคร่รู้หลี่ซืออวี้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ยิ้มบาง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงใจเย็น"เจ้าจำสมุนไพรชนิดหนึ่งได้หรือไม่ ที่มีใบเรียวยาว กลิ่นแรงหน่อย แต่มักขึ้นตามโขดหินริมลำธาร"เสี่ยวไป๋พยักหน้ารัว ๆ"ข้าเก็บใบและรากของมันมาตากแห้ง แล้วตำรวมกับเปลือกไม้ จะช่วยลดอาการปวดและไข้ได้ดีนัก ยิ่งหากเติมผงของเถาไม้เลื้อยลงไปอีกเล็กน้อย จะช่วยต้านการอักเสบได้มากขึ้น"นางค่อย ๆ ตักผงสมุนไพรที่ตำละเอียดแล้วออกจากครก หยิบใส่ถุงผ้าเล็ก ๆ ที่เตรียมไว้ก่อนจะมัดปากถุงด้วยเชือกปอ เสี่ยวไป๋ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อยดวงตาเด็กน้อยเปล่งประกายใคร่รู้"แล้วแบบนี้ต้องกินอย่างไรหรือขอรับ""ต้มกับน้ำสะอาดหนึ่งถ้วยเคี่ยว
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status