All Chapters of หลี่ซิ่วหนิง นักฆ่าสาวจอมใจจักรพรรดิ์: Chapter 11 - Chapter 20

แคว้นฉีมีเมืองในปกครองขนาดเล็กอยู่เมืองหนึ่งที่ไม่ค่อยได้รับความสนใจมากนักเนื่องจากฮ่องเต้องค์ก่อนไม่ค่อยมีอำนาจถูกควบคุมโดยตระกูลของไท่เฟยองค์ปัจจุบัน การช่วยเหลือหรือดูแลจึงเป็นเรื่องยาก เมืองนี้ถูกปล่อยปะละเลยอย่างมาก อีกนัยหนึ่งทรัพยากรไม่ค่อยอุดมสมบูรณ์ประชาชนอยู่อย่างแร้นแค้นต้องพึ่งพาอาศัยกันเอง เจ้าเมืองเองก็ไม่ค่อยใส่ใจเท่าใดนัก เขาใช้เวลาส่วนใหญ่หาความสุขสบายอยู่ในเมืองหลวงของแคว้นฉีมากกว่า ฟางจิ้ง อดีตพระมเหสีขององค์ฮ่องเต้เมื่อทราบข่าวการสวรรคตนางเสียใจเป็นอย่างยิ่ง นาางรู้ดีว่าฮ่องเต้ไม่มีทางเลือกมากนักเมื่อในอดีต จึงตัดสินใจเรื่องต่างๆ เองไม่ค่อยได้ การพลัดพรากไม่ได้ทำให้นางมีความสุขทางใจตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา มีเพียงบุตรชายคนเดียวที่เปรียบเสมือนตัวแทนของเขาให้ดูต่างหน้า ให้นางได้รักได้ห่วงใย จึงคลายความเศร้าโศกลงได้บ้างเพราะต้องการปกป้องบุตรอันเป็นดั่งดวงใจทำให้นางจำใจเสียสละทุกสิ่งทุกอย่าง แบกรับความเจ็บปวดไว้แต่เพียงผู้เดียว เรื่องนี้ใช่ว่า'อู๋เจี๋ย'จะไม่รู้ เขาเข้าใจมาตลอดว่ามารดารู้สึกอย่างไร นางทำเพื่อเขาทุกอย่าง เรื่องนี้เขารับรู้มาโดยตลอดว่าต้องออกจากวังหลวง

"พ่อหนุ่มน้อยได้โปรดช่วยซื้อไข่มุกช่วยข้าทีเถิด"หลี่ซิ่วหนิงและจื่อรั่วหยุดฝีเท้ากะทันหัน หันหลังกลับมามองเห็นชายชราท่าทางอ่อนแรงนั่งขายสินค้าบางอย่างอยู่นางจึงเดินเข้าไปหากล่องไข่มุกสีดำกำมะหยี่วางเรียงรายกันสามกล่องรองด้วยผ้าสักหลาดมองเห็นไข่มุกแวววาววางด้านในสีตัดกันทำให้สวยงามโดดเด่นทั้งสามชิ้น ความสวยสดงดงามของมันถูกตาต้องใจนาง มือเรียวคล้ำจากการทาสีกลบไว้หยิบขึ้นมาเชยชมอย่างเบามือ ไข่มุกเม็ดนี้ดูแล้วสวยงามโดดเด่นเป็นอย่างยิ่ง นางเห็นลุงแก่ๆ คนนี้ท่าทางมีความหวัง เขามองดูด้วยดวงตาเป็นประกายระยิบระยับพร้อมพูดขึ้นอย่างยิ้มแย้ม"พ่อหนุ่ม ไข่มุกชั้นดีชนิดนี้ข้านำมาจากทะเลทางใต้เดินทางมาแสนไกลและเหนื่อยยากเพื่อส่งขายให้จวนขุนนาง นึกไม่ถึงว่าตรวจสอบดูแล้วสินค้าของข้าเป็นของปลอมแล้วก็ไล่ออกจากจวนอีกทั้งยังทุบตีข้า แต่ข้ายืนยันนะว่ามันเป็นของแท้ของล้ำค่าที่หายาก เพราะข้าดำน้ำไปเก็บใต้ท้องทะเลลึกมาเอง ได้โปรดรับซื้อช่วยข้าด้วยเถิด ข้าสิ้นหวังเหลือเกินแล้ว"น้ำเสียงเว้าวอนดูน่าสงสาร แววตาทอประกายแห่งความหวังเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นเจ็บปวดที่มิอาจเข้าใจ หน่วยตามีน้ำใสคลอเบ้า เขายกมือขึ้นปร

ฮ่องเต้ฉีหย่งเล่อได้รับรายงานจากองครักษ์ว่าหาตัวเจ้าหนุ่มนิรนามไม่พบยิ่งทำให้เขาบันดาลโทสะ"พวกโง่! แค่เด็กคนเดียวพวกเจ้าก็ตามมันไม่ทัน"เขาชี้หน้าด่าทอองครักษ์ที่ยืนก้มหน้ากลัวความผิดอย่างเดือดดาล ไอ้เด็กเหลือขอมันมีดีอะไรกัน พวกองครักษ์ฝีมือดีของเขาถึงได้พลาดการจับกุมไปได้"ข้าสาบาน หากได้ตัวมันมาจะเอาเลือดของมันมาล้างเท้าข้า!"ฉีหย่งเล่อเอ่ยขึ้นอย่างคั่งแค้นนอกจากมันจงใจเหยียบหน้า มันยังโอหังไม่เกรงกลัวอำนาจ คอยดูเถิดเขาจะลากตัวมันมาฆ่าอย่างโหดเหี้ยมจนถึงที่สุด"อย่าหยุดตามหาตัวมัน ต่อให้พลิกแผ่นดินทั้งแคว้นก็ต้องหาให้เจอ!"คำสั่งเด็ดขาดต่างทำให้บรรดาองครักษ์หวั่นเกรง พวกเขาทั้งหมดน้อมรับบัญชาแล้วรีบออกปฏิบัติการอีกครั้งทันทีวันนี้ฮ่องเต้ปฏิบัติราชกิจด้วยความขุ่นเคืองตลอดทั้งวัน เจ้าเด็กนั่นทำให้เขาไม่มีสมาธิความคับแค้นยังวนเวียนที่เอาตัวมันมาไม่ได้ เมื่อตกค่ำจึงมานั่งดื่มสุราในสวนโดยมีนางกำนัลคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายสองสามคนแสงจันทร์นวลผ่องลอยเด่นท่ามกลางหมู่ดาวพร่างพราวแสงดาวระยิบระยับแพรวพราวนำมาซึ่งความเพลิดเพลิน ค่ำคืนนี้ทำให้เขาผ่อนคลายลงได้มาก ถึงอย่างไรก็สั่งการให้ทหารไปตา

"ไท่เฟยทรงคิดอย่างไรพะยะค่ะ"เสียงจางจิ้งซื่อเอ่ยถามขึ้นเมื่อไท่เฟยนัดหารือแผนการสำคัญ ไท่เฟยนั่งนิ่งขบคิดก่อนตัดสินใจเอ่ยขึ้น"ข้าจะทำให้แม่ทัพหลี่ยอมสยบ เจ้าคิดว่ามีวิธีใดบ้างล่ะ"นางย้อนถามเขาโดยไม่บอกแผนการของตนเอง"กระหม่อมมีแผนที่วางเอาไว้แล้ว หากไท่เฟยวางใจกระหม่อมจะเริ่มจัดการทันทีตอนนี้แม่ทัพหลี่ไปดูการฝึกทหารพร้อมอี้เฉิน กระหม่อมจะใช้วิธีค่อยเป็นค่อยไปโดยมีหลานสาวของเขาเป็นตัวตั้ง ไม่ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับหลี่ซิ่วหนิง หลี่จิ้นหยางต้องยอมอย่างแน่นอนพะยะค่ะ"จางจิ้งซื่อหันเหเป้าหมายไปทางหลี่ซิ่วหนิงเนื่องจากการเล่นงานหลี่จิ้นหยางโดยตรงค่อนข้างลำบาก การใช้หลี่ซิ่วหนิงสาวน้อยผู้อ่อนแอเป็นตัวล่อแม่ทัพหลี่ก็ยอมสยบโดยง่าย ไท่เฟยครุ่นคิดว่าหากหลี่ซิ่วหนิงคือจุดอ่อนจริงก็เป็นเรื่องง่ายแต่เกรงว่ามันจะเป็นเพียงภาพลวงตา พระนางจึงเอ่ยขึ้นสำทับอีกครั้ง"แม่ทัพหลี่มีความสนิทสนมกับผู้ใดบ้างที่ใช้วิธีกดดันให้เขายอมจำนนได้"จางจิ้งซื่อคิดตาม มีตระกูลหนึ่งที่เคยช่วยเหลือหลี่จิ้นหยางตอนออกรบเมื่อคราวก่อนขณะที่แม่ทัพกำลังพลาดพลั้งจากการโดนพิษร้าย เกอวั่งซู อดีตรองแม่ทัพผู้กล้าหาญพลิกสถานการณ์ให้ดี

รถม้าของจวนตระกูลหลี่เคลื่อนตัวออกสู่ตลาดใหญ่ของเมืองหลวงที่เริ่มคึกคัก หลี่ซิ่วหนิงจำต้องพาจื่อรั่วออกไปเปิดหูเปิดตาหลังจากไม่เคยก้าวออกจากจวนเลยในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา นางเองก็ไม่อยากอุดอู้อยู่แต่ในจวนที่เริ่มจำเจ หลี่ซิ่วหนิงต้องการอาวุธใหม่ที่คล่องตัวขึ้นนางยังนึกไม่ออกว่าสิ่งใดเหมาะสมหากไปถึงตลาดก็คงรู้เองว่า'อะไร'ที่คู่ควร แม้จะเคยท่องเที่ยวบ่อยครั้งจื่อรั่วก็อดตื่นเต้นไม่ได้ คราวนี้คุณหนูใหญ่ออกเดินทางอย่างเป็นทางการเพราะมีทหารฝีมือดีคอยติดตามมาด้วยถึงสี่คน เนื่องจากแม่ทัพหลี่ไม่ยอมให้นางออกนอกจวนเพียงลำพังอีกแล้ว แต่หลี่ซิ่วหนิงก็ไม่ได้ขัดข้องในเมื่อท่านลุงเป็นห่วงขนาดนี้ตรงกันข้ามกลับรู้สึกอบอุ่นใจด้วยซ้ำที่มีครอบครัวคอยสอดส่องดูแลไม่ห่าง ใบหน้าสวยยังคงเรียบนิ่งไร้รอยยิ้มเช่นเดิมสตรีชั่วช้าที่ใครต่อใครต่างกล่าวถึง พวกเขารู้จักนางในฐานะทายาทตระกูลหลี่เพียงน้อยนิดเมื่อเทียบกับวีรกรรมในอดีต นางเดินดูของไปเรื่อยเปื่อยโดยมีจื่อรั่วเดินตามพร้อมทหารอารักขาเดินตามห่างๆ อีกทีเพื่อให้หญิงสาวได้เลือกซื้อของโดยไม่ต้องอึดอัดใจ "คุณหนูใหญ่ท่านไม่ชอบของกินหรือว่าของเครื่องประดับหรือเจ้าค