All Chapters of หลี่ซิ่วหนิง นักฆ่าสาวจอมใจจักรพรรดิ์: Chapter 21 - Chapter 30

การเดินทางของนางรวดเร็วราวลมพายุทำให้ผู้คนแตกตื่น วันนี้คุณหนูใหญ่จวนตระกูลหลี่ควบม้าเหมือนออกศึก พวกเขาต่างแปลกใจที่คราวนี้นางมิใช้รถม้าเหมือนทุกครั้งแต่กลับควบม้าอย่างเร่งร้อนเหมือนมีเรื่องราวใหญ่เกิดขึ้น หลี่ซิ่วหนิงหยุดม้าที่ภัตตาคารอันดับหนึ่งของเขตเมืองหลวง นางลงมาโดยเหน็บกระบี่ไว้ที่เอวเดินเข้าร้านอย่างองอาจโดยไม่สนใจสายตาผู้ใด "คุณหนูเลือกที่นั่งได้เลยขอรับ ข้าน้อยยินดีเป็นอย่างยิ่ง" เสียงสอพลอของหลงจู๊ทำให้นางรำคาญ "หลีกไป!" น้ำเสียงแข็งกร้าวเย็นยะเยือกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของผู้ที่ได้ยิน แม้เสียงหวานกังวานทว่ามันกลับทำให้พวกเขาอึดอัดเหมือนหายใจไม่ออกจนต้องถอยร่นหลีกทางให้ อู๋เจี๋ยมองลงมาจากด้านบนเห็นนางก้าวเดินไปด้านหลังอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด เขาไม่รอช้าลงมาเพื่อสมทบทันที "มาแล้วหรือแม่นางหลี่ ใครก็อย่าขัดขวางให้นางเข้ามาได้" เสียงบุรุษแทรกเข้ามาจากด้านหลังพร้อมกับประตูเปิดรอรับเหมือนรู้ว่าบุคคลสำคัญที่ต้องการพบกำลังมาเยือน "ให้นางเข้ามาคนเดียว คนอื่นไม่เกี่ยว!" คำสั่งเย้ยหยันแววตาเจ้าเล่ห์สั่งให้คนอื่นถอยออกไป "ไม่ได้!" เสียงทหารด้านหลังโพล่งขึ้นอย่างไม่ยินยอมรวมทั

ฮ่องเต้ฉีหย่งเล่อว่างเว้นจากราชกิจที่แสนยุ่งเหยิงมาเป็นเวลานาน เขาต้องการออกไปพักผ่อนชื่นชมธรรมชาติเขตนอกเมืองต้องการพาจางถิงถิงไปด้วยเพื่อให้นางได้หลีกหนีความจำเจในจวน ฮ่องเต้จึงเตรียมการครั้งนี้เป็นพิเศษและต้องการความเป็นส่วนตัว เขาอยากใช้เวลากับคนรักอย่างเต็มที่เพราะห่างเหินกันไปนาน ขบวนเสด็จที่ตั้งใจว่าจะเดินทางส่วนตัวพอเอาเข้าจริงก็มีองครักษ์คอยคุ้มกันแน่นหนาอยู่ดี ถึงแม้ดูเป็นการล่วงล้ำความเป็นส่วนตัวไปบ้างแต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้เพราะเขาคือฮ่องเต้แห่งแคว้นฉี "เจ้าอยากดูทะเลสาบ แม่น้ำ หรือป่าเขา" ฉีหย่งเล่อถามหญิงคนรักจับมือนางเอาไว้แน่นขณะนั่งในรถม้าเพียงสองคน จางถิงถิงเอียงอายพูดไม่ออก นางช้อนตามองเขาอย่างรักใคร่ก่อนเอ่ยขึ้นอ้อยอิ่ง "ถ้ามีพระองค์หม่อมฉันไปได้ทุกที่เพคะ" คำพูดฉอเลาะเอาอกเอาใจทำให้หนุ่มสาวหัวใจพองโต ฉีหย่งเล่ออดใจไม่ไหวก้มลงจูบปากสวยราวกับคลั่งไคล้ จางถิงถิงเองก็เต็มใจตอบรับจูบนั้นอย่างโหยหาเช่นเดียวกัน ฮ่องเต้หนุ่มกับหญิงสาววัยแรกรุ่นเคล้าคลอกันใต้ต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นริมแม่น้ำ อากาศเย็นสบายทำให้ทั้งคู่อารมณ์ดีไม่น้อย ความวิตกกังวลในเรื่องราวต่างๆ หายไปอย่างสิ้

หลี่ซิ่วหนิงเดินทางโดยรถม้าเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพียงลำพัง นางนิ่งสงบไปตลอดทางจนกระทั่งรถม้าจอดที่หน้าประตูวัง ฮ่องเต้รออยู่ที่ท้องพระโรงแล้ว เพียงสตรีโฉมสะคราญก้าวย่างมาถึง เขาอดแสดงสีหน้าชิงชังไม่ได้ หญิงสาวยอบกายถวายบังคมเสร็จจากนั้นจึงนั่งประจำที่ ที่ได้จัดเอาไว้ให้อย่างเรียบร้อย "เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าต้องการพบด้วยเรื่องใด" ฮ่องเต้ตรัสถามในขณะที่หลี่ซิ่วหนิงยังคงนิ่ง นางเงยหน้าขึ้นแววตามีความสุขุมแตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง "ไม่ทราบเพคะ" หลี่ซิ่วหนิงตอบตามความจริง "เรื่องที่ข้าถูกลอบสังหารเจ้าคงรู้แล้วและข้าก็ให้ทางแม่ทัพหลี่สืบเรื่องนี้ให้ได้ หากข้ารู้ว่าผู้ที่กล้าลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้คือใครมันต้องหัวขาดทันที" เขาพูดขึ้นเสียงข่มขู่อยู่ในที หลี่ซิ่วหนิงไม่แปลกใจเพราะนางรู้มาก่อนหน้านี้แล้วว่าขาวลือต่างเล็งเป้าหมายมาที่นางคนเดียว "เพคะ" นางรับคำเสียงเรียบไม่ได้สะทกสะท้านกับคำขู่แม้แต่น้อย รู้อยู่แก่ใจแล้วว่าตนเองบริสุทธิ์ ฮ่องเต้เดินลงจากบัลลังก์เข้ามาใกล้ๆ ตัวเขาเองก็อยากรู้ว่านางจะใจกล้าทำกับเขาได้ลงคอหรือไม่ ยังไม่วายหลงตนว่านางปักใจรักมั่นจึงหึงหวงไม่เลิกรา แต่สิ่งที่เห็นคื

ลู่จิวขอเข้าพบหลี่ซิ่วหนิงที่จวนและได้รับอนุญาตเพราะนางแจ้งทหารหน้าจวนเอาไว้แล้ว "นายท่านบอกว่าแม่นางไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้สุขสบายดีและยังไม่ออกมาง่ายๆ" เขาเผลอเล่าให้นางฟังมากเกินกว่าที่ต้องการจะพูดตั้งแต่แรก "เขาไม่อยากออกจากคุก นี่มันบ้าไปแล้ว" นางแย้งขึ้น ลู่จิวจึงอธิบายได้เพียงสั้นๆเท่านั้นก็ขอตัวลากลับทิ้งความสงสัยให้นางได้ครุ่นคิด ลู่จิวบอกว่าอู๋เจี๋ยกำชับให้นางดูแลตัวเองให้ดี ยิ่งตอกย้ำความมั่นใจถึงข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ได้เป็นอย่างดี จางจิ้งเซียนต้องการล้างแค้นนาง! ค่ำคืนที่เงียบสงบในขณะที่แม่ทัพหลี่กำลังพูดคุยธุระกับอี้เฉิน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นกะทันหัน อี้เฉินเปิดประตูออกมาเจอทหารหน้าจวนทำหน้าตาตื่นพลางชี้ไปด้านหน้าของจวน หลี่จิ้นหยางและอี้เฉินรีบเดินออกไปพบกับจินมู่เหยียนและทหารอีกกลุ่มหนึ่งถือคบเพลิงสว่างไสวเป็นวงกว้าง จินมู่เหยียนถลาคุกเข่าลงสายตาตื่นตระหนก "เรียนท่านแม่ทัพ ข้าได้รับบัญชาจากฝ่าบาทให้ไปสืบสวนคดีทุจริตของตระกูลเกอ แต่ว่าเมื่อข้าไปถึงพวกเขาก็ถูกฆ่ายกจวนข้าเข้าตรวจสอบพบว่ามีคนข้างในถูกฆ่าตายเป็นสิบคนแล้ว จึงรีบมาแจ้งท่านนำกำลังทหารเข้าไปช่วยเขาขอรับ

ถึงแม้หลักฐานพวกนี้ถูกเปิดเผยก็คงไม่มีประโยชน์ใด ฮ่องเต้ไม่มีทางลงโทษขุนนางของเขา ตรงกันข้ามยิ่งจะกดดันตระกูลหลี่หาทางลงโทษหลี่จิ้นหยางแทน แต่หลี่ซิ่วหนิงได้ใช้มันอย่างคุ้มค่าแต่หลี่ซิ่วหนิงได้ใช้มันอย่างคุ้มค่ากับสิ่งที่คนพวกนี้สมควรได้รับ สิ่งที่หลี่จิ้นหยางไม่กล้าทำนางจะทำแทนเอง ความน่ารังเกียจที่คนก่นด่าสาปแช่งนางไม่เคยแยแสมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แค่มันมีประโยชน์ต่อตระกูลหลี่ก็เพียงพอ นางจะใช้วิธีนี้บังคับฮ่องเต้คืนหลี่จิ้นหยางมาให้ได้ ขุนนางค่อยๆ สิ้นลมตามกันไปทีละคนแทบจะหมด หน้าประตูวังถูกอาบย้อมไปด้วยเลือดสีแดงเข้ม บรรยากาศตึงเครียด กลิ่นอายของความตายแผ่กระจายอยู่ทั่วบริเวณ ฮ่องเต้หนุ่มใบหน้าเขียวคล้ำเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธเครียด ศักดิ์ศรีของฮ่องเต้ถูกหลี่ซิ่วหนิงเหยียบย่ำซ้ำไปซ้ำมาจนไม่มีชิ้นดี เวลานี้ความสามารถในการต้านทานกองทัพหลี่ไม่เหลืออีกต่อไปแล้ว ในเวลานี้นางต้องการบีบบังคับให้ฮ่องเต้สละราชบัลลังก์เสียด้วยซ้ำ สิ่งนี้ทำให้เขาหวาดกลัวเป็นอย่างมาก จางถิงถิงที่ยังสะอื้นร้องไห้อย่างหนักทั้งโกรธแค้นนางขยะผู้นี้ ในเวลานี้นางอยากฉีกร่างของหลี่ซิ่วหนิงออกเป็นชิ้นให้สาสมกับที่มันทำกั