หลี่ซิ่วหนิง นักฆ่าสาวจอมใจจักรพรรดิ์

หลี่ซิ่วหนิง นักฆ่าสาวจอมใจจักรพรรดิ์

last updateLast Updated : 2026-02-28
By:  หนามชมพูCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
7
4 ratings. 4 reviews
32Chapters
5.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

นักฆ่าสาวผู้เย็นชาต้องมาอยู่ในร่างหญิงสาวขยะไร้ค่าที่กำลังถูกคู่หมั้นหาทางทอดทิ้ง คนไร้ความสามารถเช่นนางต้องมาต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของตระกูลไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม

View More

Chapter 1

ข้าต้องรอด

Roaring flames lit up the bedroom, sending waves of heat and smoke that choked me to tears.

"Sweetheart, stay there and don't move!"

Hearing the voice message my husband sent me, I finally realized that I was reborn.

My husband's name was Joey Pierce, and he was the captain of the local firefighters. In my past life, I trusted him completely, not moving a single muscle even when my flesh was burning while waiting for him to come in and save me.

It was only after my death that I found out that he had intentionally told me to stay there, where the flames were the most severe. With his logic, the more pain I went through, the more it'd be deserving of him 'saving my life'!

Thinking back to how I was discriminated against after being disfigured in the fire, I immediately doused a blanket with water and dashed out of the room, covering my nose and mouth.

"Nina?"

I had only just arrived at the living room when I came right upon my husband, wearing a firefighter's uniform. Without a second word, he tore the wet blanket right out of my hands, and shouted, "Why didn't you follow my orders?!"

His expression was fierce and vicious, just like when he pushed me down the stairs.

All at once, the memories started flooding back, my limbs pulsating from phantom pains, and I instinctively tried to flee the scene.

Before I could do anything, however, Joey carried me by the waist and hoisted me to the nearest window. "Sweetheart, you go first! This is too dangerous!"

Then, he opened the windows and pushed me out right onto the mattress below, and the brunt force of the fall knocked me right out.

By the time I woke up again, I was already lying in the hospital.

"Miss Nina, your husband isn't doing very well!" Without caring for my injuries, a nurse snatched me right off my bed towards the operation room.

In my past life, I waited for Joey here too, and I almost passed out crying after I heard that he couldn't be saved.

The next moment, the doors to the operation room opened, and Winnie walked out, pushing Joey who was covered with a piece of white cloth.

"I did all that I could." Her eyes were red, and she glared at me with hatred. "He died from the fire, all because of you! If you have any conscience left, take care of his parents and relatives for the rest of their lives!"

In my past life, I felt nothing but tremendous guilt at her words, and I immediately kneeled in front of Joey, reaching for his hand and swearing that I'd take good care of his family.

After that, my parents-in-law asked me for money time and time again so that they could enjoy their lives, not caring that I had a son to raise. His relatives followed suit, citing the excuse that I was the one who had caused Joey's death in the first place.

I worked hard all my life to feed their family, yet Joey was enjoying large condominiums and luxury cars overseas with Winnie, enjoying trips all around the globe.

Back to the present, I only stared right at Joey, thinking how I'd get this horrendous couple to pay the price for what they did to me.

Seeing how I was unresponsive, Winnie's tone became rushed. "Nina, how can you be this ungrateful? This is your responsibility!"

In response, I only rolled my eyes at her and took out my phone, dialing a number.

"You… You're terrible!" Winnie pointed at me as she started to sob.

"Miss Sloan, what's the problem here?" Joey's teammate, his vice-captain Tony Ross pushed me aside and led his teammates to surround Winnie in a protective circle. From the looks of it, they were worried about poor little Winnie, and their glares told me as much too. If one didn't know better, they'd think the firefighters were glaring at a wanted convict.

"It's all my fault…" Winnie choked as she sobbed, but I could see the vindictive glee in her eyes. "I don't care how Nina treats me, but Joey died because of her! How can she play games on her phone at a time like this?"

Hearing this, Tony reached towards me and grabbed my phone, smashing it towards the ground angrily before pointing at me. "Apologize to her right now!"

Seeing this, Winnie continued pushing the line. "Nina, you probably weren't educated well at home, but playing games in a hospital like this is very disrespectful!"

I didn't say anything, only bending down to pick up my phone. Thankfully, it was good quality enough to have survived the impact.

"What an awful person!" Tony shouted. "I respected you as Joey's wife, but I didn't expect you to be someone this disgusting!"

I ignored her, only swiping the button to accept the call on my phone.

"Hello, is this the Body Donation Center?"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
5555สนุกมากจบไวลุงหายไปไหนค่ะ เสียดายจัง
2026-03-03 13:11:32
2
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
ไรท์ค่ะรออัพเดทสนุกมากๆๆๆๆๆ
2026-03-03 12:56:33
1
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
สนุกดีค่ะรอมาอัพเดทค่ะ
2026-03-03 11:46:51
1
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
ส่วนตัว เหมือนจะสนุกอ่นไปลุ้นไปหาความตื่นเต้น แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มี ขาดความระทึกและโรแมน แต่ก้ok
2026-05-15 00:31:06
1
0
32 Chapters
ข้าต้องรอด
ชายป่าแคว้นฉี... ความเงียบสงัดในเขตป่าลึกดูวังเวงแม้เป็นช่วงเวลากลางวัน ร่างบอบบางในชุดอาภรณ์สีฟ้าอ่อนฉาบระบายไปด้วยเลือดสีแดงสด นอนคว่ำหน้าแน่นิ่งคล้ายไร้ลมหายใจ หญิงสาวเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ รู้สึกราวกับร่างกายแหลกละเอียดเป็นผุยผง มันทั้งเจ็บปวดแสนทรมานเกินกว่าสตรีอ่อนแอคนหนึ่งจะทนไหว นางหยัดกายขึ้นได้เพียงครึ่งท่อนตัดสินใจใช้มือที่พอจะมีเรี่ยวแรงน้อยนิดดันตัวคลานไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล "นั่นใคร" เสียงทุ้มเหมือนอยู่ไม่ไกลถามขึ้นพร้อมแหวกพงไม้อย่างรวดเร็ว นางส่งเสียงแผ่วเบาร้องเรียกอย่างอ่อนแรงเต็มทีเพื่อขอความช่วยเหลือ "ช่วย...ด้วย..." บุรุษร่างสูงในชุดสีดำสนิทมีผ้าโพกหัวคลุมใบหน้า มองเห็นเพียงดวงตามีแววคมกล้าจ้องมองยังร่างกายโชกเลือดอย่างประหลาดใจ เขายังคงระมัดระวังตัวไม่กล้ายื่นมือเข้าช่วยเหลือทันทีเพราะนั่นอาจเป็นกับดักที่ถูกวางเอาไว้ เขาหรี่ตาลงหยั่งเชิงมองดูสตรีร่างบอบบางที่เหมือนใกล้ตายพินิจพิจารณาสักครู่จึงตัดสินใจช้อนตัวขึ้นมาพาขึ้นบนหลังม้าอย่างเชี่ยวชาญ หญิงสาวที่ร่างกายอิดโรยปรือตาตัวอ่อนปวกเปียกคล้ายหมดแรงเต็มทน "ไปที่ใด" เสียงทุ้มต่ำถามหาจุดหมายปลายทาง "จะ...จวน.
Read more
เกิดใหม่อย่างน่าอนาถ
ด้านนอกของห้องมีเสียงคนพูดคุยกันเบาๆ แต่ก็เล็ดลอดให้พอได้ยินบ้าง นางรู้สึกว่าที่นี่มีคนอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก แต่เสียงนั้นช่างฟังแปร่งหูจับใจความอะไรไม่ได้เลย "ข้าวต้มมาแล้วเจ้าค่ะคุณหนูใหญ่" เสียงของบ่าวรับใช้ดังขึ้นทำลายเสียงอื่นๆ รอบข้างเพราะนางอยู่ใกล้กว่า 'จื่อรั่ว' สตรีใบหน้าจิ้มลิ้มส่งเสียงสดใสทักทายเหมือนปลุกเจ้านายไปในตัวเมื่อเห็นนางขยับตัวไปมาเล็กน้อย เพราะก่อนหน้านี้ได้รับคำสั่งให้ดูแลคุณหนูใหญ่อย่างใกล้ชิดจึงรู้อาการของคนป่วยได้ดีกว่าใคร จื่อรั่วไม่แปลกใจแต่อย่างใดกับอาการของหญิงสาวที่นอนบนเตียงไม้ชั้นดีตรงหน้า นางรีบวางสำรับอาหารไว้บนโต๊ะเพื่อเข้าไปดูอาการของหลี่ซิ่วหนิง "คุณหนูลืมตาแล้ว บ่าวนำข้าวต้มมาให้เจ้าค่ะ ท่านกินสักหน่อยจะได้มีแรง" จื่อรั่วพูดพลางดึงหมอนพร้อมยกตัวท่อนบนของเจ้านายขึ้นให้นั่งเอนหลังอย่างระมัดระวังเพื่อเตรียมป้อนอาหารเช้า หลี่ซิ่วหนิงมองตามอากัปกิริยาคล่องแคล่วแน่นิ่งแววตาของนางไม่ได้บ่งบอกความรู้สึกใดเพียงทำตามผู้ดูแลเท่านั้น คือนั่งกินอาหารช้าๆ ดื่มยาต้มที่สุดขมปร่าตามที่หมอสั่งเอาไว้ ถึงแม้รู้สึกไม่ค่อยชอบนักแต่ก็ฝืนดื่มเข้าไปได้จนหมด จื่อรั่
Read more
ฟื้นฟู
มวลนกน้อยใหญ่ส่งเสียงดังหวีดหูปลุกให้ทุกชีวิตตื่นขึ้นเมื่อถึงเวลาเช้าตรู่ หลี่ซิ่วหนิงลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งหลังจากหลับใหลไปนานจนเต็มอิ่ม นางใคร่ครวญถึงเหตุการณ์เมื่อคืนพร้อมทบทวนความทรงจำต่างๆ ที่เกิดขึ้น หลี่ซิ่วหนิง ชื่อเดียวกันได้จบชีวิตลงจากการถูกหักหลังของเพื่อนที่เคยไว้ใจมากที่สุด เธอขอให้ช่วยเหลือเรื่องสำคัญกลับกลายเป็นถูกฆ่าทิ้งเพราะเป็นตัวขัดขวางความก้าวหน้าขึ้นตำแหน่งหัวหน้าเขตของอาชีพนักฆ่าที่เธอต้องการขึ้นเป็นอันดับ หนึ่ง เรื่องนี้หลี่ซิ่วหนิงไม่เคยคิดมาก่อน นางอยู่วงการมาเฟียมาตั้งแต่เล็กเพราะเป็นเด็กกำพร้า เพื่อตอบแทนพระคุณของนายใหญ่ผู้ให้ชีวิตใหม่จึงกลายเป็นนักฆ่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หลี่ซิ่วหนิงเป็นคนหัวไว ฉลาดรอบคอบและเรียนรู้ได้เร็ว ทำให้นางเป็นที่โปรดปรานของนายใหญ่ จะว่าไปนางก็คือคนไร้หัวจิตหัวใจเลือดเย็นเป็นที่สุด ไม่เคยมีความรักให้ใคร แต่ถึงกระนั้นก็ไม่เคยคิดเอาเปรียบผู้ใดและเป็นคนที่ซื่อสัตย์จริงใจต่อตัวเอง แต่นายใหญ่และเพื่อนทรยศก็ฆ่านางได้ลงคอ บทเรียนจากชาติที่แล้วทำให้หลี่ซิ่วหนิงตั้งมั่นเอาไว้ว่าจะดูคนให้ถี่ถ้วนกว่านี้ ทว่าจุดอ่อนคือนางยังคงเดียงสาเรื่องค
Read more
มีแขกมาเยี่ยม
วังหลวงแคว้นฉี ฉีหย่งเล่อ องค์ชายซึ่งเป็นโอรสของฮ่องเต้ฉีหวังเล่ยกับสนมเอก หม่าซือเสียน บุรุษในวัยยี่สิบชันษาผู้มีอุปนิสัยหยิ่งทะนง กำลังศึกษาวิชาการทางด้านบู๊ด้านบุ๋นเพื่อสืบทอดบัลลังก์มังกรอันสูงส่ง เขาเป็นทายาทที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว จึงต้องทำหน้าที่รัชทายาทและเตรียมการขึ้นครองบัลลังก์ต่อจากฮ่องเต้ที่มีอาการป่วยหนักหลังจากการหมั้นขององค์ชายและหลี่ซิ่วหนิง ฮ่องเต้เปรียบเสมือนผู้ไร้ความสามารถ ทรงประชวรและบรรทมเพียงในห้องส่วนพระองค์มิได้ออกว่าราชการใดๆ นับตั้งแต่องค์ชายฉี่หย่งเล่อมีพระชนมายุสิบเจ็ดชันษา เนื่องด้วยมารดาของเขามาจากตระกูลใหญ่ทรงอำนาจในวังหลวง จึงสามารถผลักดันได้ไม่ยาก ทว่าถึงอย่างไรฮ่องเต้ก็ไม่เคยแต่งตั้งเป็นพระมเหสี หลังจากที่อัครมเหสีองค์ก่อนได้พาบุตรชายคนเดียวที่ถูกส่งออกไปอยู่ขอบชายแดนเมื่อยี่สิบสองปีก่อนจากคำทำนายของปุโรหิตว่า องค์รัชทายาทเกิดในช่วงของฤกษ์ดาวโจรส่งผลต่อแคว้นฉีต้องล่มสลายในอนาคตจากน้ำมือของรัชทายาทองค์นี้ เมื่อเติบโตขึ้นเขาจะก่อกบฏ เข่นฆ่าผู้คนมีจิตวิปริตฆ่าพ่อแม่พี่น้องและต้องโทษประหารในที่สุดถึง เก้าชั่วโคตร เว้นเสียแต่ว่าจะถอดยศออกเป็นเพียงสาม
Read more
แจ้งข่าวร้าย
"เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่องค์ชายเสด็จมาถึงจวน หนิงเอ๋อร์ เจ้าคงสบายใจขึ้นมากแต่ตอนนี้ควรรีบพักผ่อนได้แล้ว" หลี่จิ้นหยางเพิ่งกลับเข้ามาหลังจากฉีหย่งเล่อออกไปได้สองชั่วยาม จึงไม่ได้รับรู้ว่าเกิดเหตุการณ์ใดขึ้นช่วงที่เขาไม่อยู่ "ท่านลุงควรพักผ่อนให้มากนะเจ้าคะ ท่านเองก็ควรดูแลสุขภาพด้วยเช่นกัน" นางเอ่ยนุ่มนวลแตกต่างจากเมื่อสักครู่ที่อยู่กับองค์ชายอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของหลี่จิ้นหยางแช่มชื่นขึ้น ครั้งนี้เขาได้หลานสาวผู้มีกิริยาน่ารักน่าเอ็นดูเหมาะสมกับใบหน้าของนาง แทนที่เด็กสาวเอาแต่ใจเป็นใหญ่ไม่รู้จักการเอื้ออาทรผู้อื่นเช่นในอดีต บรรยากาศยามเช้าตรู่ภายในจวนตระกูลหลี่... หลี่จิ้นหยางนั่งเล่นรับอากาศบริสุทธิ์ในยามเช้าโดยมี'อี้เฉิน'ทหารคนสนิทคอยดูแลไม่ห่าง เขาคอยรับใช้ช่วยเหลือในทุกเรื่องของตระกูลหลี่ อี้เฉินเป็นทหารฝีมือดีเทียบเท่าองครักษ์ในวังหลวง ทว่าเขาเลือกเข้ามาอยู่ในกองทัพตระกูลหลี่มากกว่ารับใช้ราชสำนักด้วยเห็นว่าอดีตแม่ทัพผู้นี้มีคุณธรรมและเป็นคนดีน่านับถือมากกว่ารับใช้คนร้อยเล่ห์ในนั้น "ท่านลุงตื่นเช้าเกินไปหรือไม่เจ้าคะ หมอกยังหนาอยู่เลยระวังไม่สบายเอาได้" เสียงใสของหลี่ซิ่วห
Read more
ความจริงปรากฏ
"ข้าอยากไปหอสมุด ที่นี่มีหอสมุดหรือไม่" หลี่ซิ่วหนิงถามขึ้น จื่อรั่วรู้ดีว่าในเมืองนี้มีหอสมุดแห่งหนึ่ง แต่นางมิอยากให้คุณหนูใหญ่ออกนอกจวนจึงอาสาว่าจะไปหยิบยืมมาให้ "ข้าจะไปยืมมาให้เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่ต้องการอ่านเรื่องใดเจ้าคะ" นางรู้ว่ากำลังถูกกันท่าคงมีเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับตัวเองเป็นแน่ ไม่อย่างนั้นจื่อรั่วคงไม่มีท่าทางขึงขังเช่นนี้ ก็หลี่จิ้นหยางเป็นห่วงหลานสาวคนเดียวขนาดนี้ เขาย่อมออกคำสั่งให้คนในจวนคอยดูแลนางทุกย่างก้าวอยู่แล้ว "เจ้าไม่เข้าใจหรอกว่าข้าอยากอ่านเรื่องใด" หลี่ซิ่วหนิงตอบด้วยท่าทีเฉยชา นางก็อยากรู้เหมือนกันว่าภายนอกจวนเป็นอย่างไรบ้างในเวลานี้ คนข้างในถึงได้ห้ามปรามไปเสียทุกสิ่งอย่าง เมื่อเห็นคุณหนูใหญ่ไม่ยอมฟังจื่อรั่วจึงเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง "ทุกครั้งคุณหนูไม่เคยอยากอ่านตำรับตำรานี่เจ้าคะ อีกอย่างในจวนก็มีห้องสมุดมีตำรามากมายหากท่านต้องการ นายท่านสั่งไว้ว่าหากคุณหนูใหญ่อยากได้สิ่งใดก็บอกข้าได้ทันที หากข้าทำไม่ได้นายท่านจะจัดหาให้เอง" นางตอบตามความจริงที่ได้รับมอบหมาย "อย่าลำบากเลย ข้าไม่อยากรบกวนไปถึงท่านลุง" หลี่ซิ่วหนิงเอ่ยขึ้นเตรียมตัวเพื่อออกไปข้างนอก จื่
Read more
ช่วงเปลี่ยนผ่าน
ฮ่องเต้ทรงประชวรหนักพระสนมจึงเรียกองค์ชายฉีหย่งเล่อเข้าเฝ้า ทุกฝ่ายต่างร้อนใจที่พระองค์มีอาการทรุดลงในเวลาอันรวดเร็ว "ข้าคงไม่ไหวแล้ว เตรียมร่างราชโองการแต่งตั้งฮ่องเต้องค์ใหม่เถิด" ฮ่องเต้รับสั่งกับกงกงให้รีบร่างราชโองการ "แต่ว่า..." กงกงไม่แน่ใจคิดจะแย้ง ขึ้นฮ่องเต้ยกพระหัตถ์ขึ้นห้าม เขาจึงถวายบังคมและออกไปทำตามหน้าที่อย่างไม่เต็มใจนักโดยมีพระสนมนั่งยิ้มไล่หลัง "พระองค์เพียงพักผ่อนให้มากอาการก็ดีขึ้นเพคะ เสวยยาสมุนไพรชั้นดี อาหารบำรุงกำลังให้มากขึ้นก็จะทรงหายเพคะ" พระสนมเอ่ยยิ้มแย้มดูอบอุ่นเป็นอย่างมาก หากเป็นเมื่อก่อนฮ่องเต้คงรู้สึกมีกำลังใจต่อสู้ แต่เวลานี้พระองค์ทรงรู้ดีว่าเป็นอย่างไร "ข้ารู้ตัวดีพระสนม ห่วงแต่เจ้า" ทรงตรัสเสียงบางเบาก่อนเอื้อมพระหัตถ์กุมมือเรียวเอาไว้ สีพระพักตร์ดูกังวล พระสนมยิ้มให้อีกครั้งเอ่ยขึ้นเสียงหนักแน่นเพราะทุกคนออกไปหมดแล้วมีเพียงองค์ชายกับนางเท่านั้น "หม่อมฉันมิเป็นไรเพคะ มีองค์ชายอยู่อย่าทรงเป็นห่วงเลยเพคะ ฝ่าบาทพักผ่อนให้มากๆ ตื่นมาอาการก็ดีขึ้น" พระสนมพูดจบก็ห่มผ้าให้ฮ่องเต้ได้พักผ่อน นางยังไม่ปักใจเชื่อว่าฮ่องเต้มีพระวรกายอ่อนแอลง ถึงทุก
Read more
งานเฉลิมฉลอง
เมื่อมีการผลัดแผ่นดินก็ย่อมมีงานเลี้ยงฉลองตามมา ฮ่องเต้ฉีหย่งเล่อมีรับสั่งให้ประกาศราชโองการออกไปว่า จะมีการเฉลิมฉลองการขึ้นครองบัลลังก์ในเวลาอันใกล้ ทางวังหลวงเร่งจัดการเตรียมงานกันขมีขมัน ทุกส่วนต้องสมบูรณ์สำหรับฮ่องเต้ทรงอยู่ในวัยหนุ่มที่พร้อมสำหรับการครองราชย์อย่างยิ่ง จวนตระกูลหลี่เองก็ตระเตรียมความพร้อมสำหรับงานนี้เช่นกัน หลี่จิ้นหยางเองก็เข้าเฝ้าในฐานะแม่ทัพของกองทัพแคว้นฉี การกลับมารับตำแหน่งในครั้งนี้ทำให้เขามีพลังใจขึ้นมามาก เลือดนักรบในกายพลุ่งพล่านแม้ไร้กำลังต่อสู้ เขาตั้งปณิธานเอาไว้ว่าจะทำหน้าที่แม่ทัพอย่างดีที่สุดหลังจากถูกเพิกเฉยมาเนิ่นนาน จนคิดว่าคงไม่สามารถกลับมารุ่งโรจน์ได้อีกแล้ว ความยินดีปรีเปรมปรากฏบนใบหน้าหลังจากมันห่างหายไปนานหลายปี หลี่จิ้นหยางมั่นใจว่าหากทำดีที่สุดกองทัพหลี่จะไม่มีวันตกต่ำอย่างที่ผ่านมาแน่นอน ชุดออกงานของหลี่ซิ่วหนิงถูกสั่งตัดใหม่ทั้งหมดรวมถึงชุดแม่ทัพของหลี่จิ้นหยางจากช่างตัดเย็บชั้นดีของแคว้นฉี เขาพานางเข้าไปเลือกผ้าและเครื่องประดับที่ร้านมีชื่ออันดับหนึ่งในเมืองนี้เพื่อร่วมงานอันทรงเกียรติ ทุกสิ่งทุกอย่างต้องดีที่สุดเท่านั้น หลี่ซิ่วหนิ
Read more
งานเฉลิมฉลอง(ต่อ)
ความยิ่งใหญ่อลังการที่ยากจะพบเห็นได้บ่อย ฮ่องเต้ฉีหย่งเล่อขึ้นพิธีครองราชย์อย่างเป็นทางการ พระสนมตอนนี้มีตำแหน่งไท่เฟย ในขณะที่หลี่จิ้นหยางดำรงตำแหน่งแม่ทัพแห่งกองทัพหลี่ของแคว้นฉี งานรื่นเริงต่อจากนั้นสร้างความครึกครื้นไปทั่วแคว้น เมืองทั้งเมืองตกแต่งด้วยดอกไม้ สวยสดงดงาม ภายในวังหลวงก็มีแต่ความหรูหรา หลี่ซิ่วหนิงกวาดตามองโดยรอบ อืม ต้อนรับฮ่องเต้องค์ใหม่ฟุ่มเฟือยดีจริงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างประมาณค่ามิได้สำหรับพิธีสำคัญนี้ หลี่จิ้นหยางถูกรุมล้อมไปด้วยบรรดาขุนนางน้อยใหญ่ เขารู้ดีว่ายามตกต่ำคนเหล่านั้นไม่เคยชายตาแล ยามนี้กลับเข้ามาทักทายพูดคุยอย่างเป็นห่วงเป็นใยยินดีกับเขาหนักหนา จางจิ้งซื่อที่ยืนอยู่อีกฟากมองหลี่จิ้นหยางอยู่ห่างๆ เขาครุ่นคิดบางอย่างที่เกินคาดเดา "แม่ทัพหลี่อย่างนั้นรึ หึ" จางจิ้งซื่อยกจอกสุราขึ้นจิบพลางมองตรงไปยังหลี่จิ้นหยาง การกลับมาของแม่ทัพหลี่พร้อมกองทัพขนาดใหญ่ย่อมทำให้หลายฝ่ายร้อนๆ หนาวๆ เพราะกริ่งเกรงในอำนาจของกองทัพตระกูลหลี่ ทหารเรือนแสนทุกคนล้วนมีฝีมือระดับสูงทั้งสิ้น ชื่อเสียงระบือไกลไปหลายแคว้น ใครๆ ต่างยำเกรง มันเสียอยู่อย่างเดียวคือแม่ทัพผู้นี้ ถึงเขาจะเ
Read more
เพิ่งเริ่มต้น
งานเลี้ยงเสร็จสิ้นลงทุกคนเตรียมตัวไปขึ้นรถม้า เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างเดินทางไปยังสถานที่จอดรถม้าของตนเองรวมทั้งหลี่จิ้นหยางและหลี่ซิ่วหนิง นางออกไปทำธุระส่วนตัวจึงมาช้ากว่าผู้เป็นลุงที่รออยู่ด้านนอกแล้ว "ขอแสดงความยินดีที่ท่านแม่ทัพที่ได้กลับมา" เสียงของ จินเฟิง ขุนนางฝ่ายกรมพระคลังทักทายหลี่จิ้นหยาง "ขอบใจ" เขาขอบคุณตามมารยาทสายตามิวายมองหาหลานสาวที่เดินทางมาช้า "หลี่ซิ่วหนิงก็มาด้วยใช่หรือไม่ นางไปไหนเสียล่ะ" จินเฟิงถามขึ้นพร้อมชะโงกมองหา "หากเป็นข้าคงไม่กล้าพานางมางานเลี้ยงด้วยหรอก ท่านไม่เห็นใจหลานสาวบ้างเลยเด็กสาวที่พลาดการแต่งงานกับองค์รัชทายาท ในภายภาคหน้าหากอยากตบแต่งกับใครคงลำบากน่าดู จะมีผู้ใดกล้ารับเข้าตระกูลต่อเล่า" เขาพูดจาถากถางยิ้มเย้ย หลี่จิ้นหยางที่ทุกคนรู้ดีว่าการกลับมารับตำแหน่งแม่ทัพของเขาเป็นเพียงในนามเท่านั้น เพราะความสามารถที่ถดถอยทำให้คนบางคนไม่ได้ยำเกรงเขาอีกต่อไป ตรงกันข้ามกลับขุดปมด้อยของหลานสาวออกมาประจานให้อับอาย "ข้าสอนหลานให้อยู่กับความเป็นจริง หากไม่มีผู้ใดต้องการนางข้าและตระกูลหลี่ก็ยังเป็นที่พึ่งให้นางได้เสมอ อย่าห่วงเลยเจ้าดูแลลูกหลานให้ดีก่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status