บททั้งหมดของ ท่านอ๋อง..พระชายาหนีไปแล้ว: บทที่ 11 - บทที่ 20

ฟางหรงฟังคำอธิบายพร้อมเหตุผลของชิงเหยาในคำกล่าวที่ว่ารั่วเหรินกับมารดานางเป็นผู้วางแผนทำร้ายชิงเหยาและวางยาเขา โดยเจตนาเข้าไปเป็นสนมของฮ่องเต้แต่ไม่มีทางได้รับเลือกแน่นอน ด้วยเหตุผลที่ถูกต้องทุกประการ ทำให้เขาประหลาดใจและพึงพอใจในความเฉลียวฉลาด รู้จักคิดพิจารณาของชิงเหยาไม่น้อย“อืม..นับว่าเหตุผลของเจ้าฟังดูมีน้ำหนักใช้ได้” ฟางหรงแสร้งทำเป็นพยักหน้าคล้อยตามคำพูดของชิงเหยา ทั้งที่เขารู้ทุกอย่างดีอยู่แล้ว            “หลังจากพี่สาวหม่อมฉันผิดหวังจากตำแหน่งพระสนม ก็จะย้อนนึกถึงคุณความดีของอดีตคู่หมั้น คนรักเก่าอย่างท่านอ๋องแน่นอน”“ถึงเวลานั้นหม่อมฉันก็จะถูกกำจัดออกไปเองนั่นแหละเพคะ”“แต่เนื่องจากหม่อมฉันรู้ตัวดีว่าตนเองไม่เหมาะสมคู่ควรกับตำแหน่งพระชายาเลยสักนิด จึงต้องการเจรจากับท่านอ๋องขอปลีกตัวออกไปก่อน ชนิดที่บัวไม่ช้ำน้ำไม่ขุ่นอย่างไรล่ะ”            ‘พูดไปพูดมา สุดท้ายก็เข้าเร

หลังจากคืนนั้นฟางหรงก็หายหน้าหายตาไปไม่เรียกหาไม่มารบกวนชิงเหยาอีกผ่านไปราวสองเดือนการคัดเลือกสนมอย่างเป็นทางการก็ถูกจัดขึ้น แน่นอนว่าเสิ่นรั่วเหรินหรือคุณหนูใหญ่เสิ่นไม่พลาดเตรียมตัวเป็นอย่างดีเข้าไปร่วมในการคัดเลือกครั้งนี้ด้วยแต่สุดท้ายทุกอย่างก็เป็นไปตามที่ชิงเหยาคาดการณ์เอาไว้ เมื่อรั่วเหรินไม่ได้เข้าไปถึงจุดหมายปลายทางที่นางมุ่งหวังในวังหลวง และเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ฟางหรงมาปรากฏตัวต่อหน้าชิงเหยาอีกครั้ง“ท่านอ๋อง..ทรงเสด็จมาหาหม่อมฉันได้คงมีธุระสำคัญจะตรัสกับหม่อมฉันสินะเพคะ”ชิงเหยาเอ่ยยิ้มแย้มทักทายฟางหรงที่หายหน้าหายตาไปนานนับเดือน แต่เลือกมาพบนางในช่วงเวลาที่การคัดเลือกพระสนมสิ้นสุดลงพอดี‘คงถึงเวลาแล้วสินะที่นางจะได้โบยบินออกจากกรงทองนี่เสียที’ ชิงเหยาคิดด้วยความยินดี“ไม่ได้มีเรื่องอันใดมากนักหรอก ข้าเพียงทำงานสำคัญเสร็จสิ้นไปจึงได้กลับมาพักที่ตำหนักและคิดถึงอาหารฝีมือเจ้าขึ้นมาน่ะ”“อ้อ..แล้วข้าก็อยากได้ลูกอมโสมของเจ้าเพิ่มเติมด้วย” ฟางหรงเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อยสบายๆ ไม่

หลังรั่วเหรินถูกชิงเหยาว่ากล่าวตักเตือนนางก็ทำสีหน้าไม่พอใจหันไปหาชินอ๋องทันที“ท่านอ๋อง..หม่อมฉันเพียงเกรงว่าพระชายาจะทำให้ท่านอ๋องทรงเสื่อมเสียชื่อเสียง ไม่ได้คิดตำหนิติเตียนอะไรพระชายานะเพคะ”“ท่านอ๋องทรงเข้าพระทัยในความหวังดีของหม่อมฉันหรือไม่เพคะ” รั่วเหรินหันไปออดอ้อนขอความเห็นใจจากฟางหรงทันที            “นี่เป็นตำหนักของพระชายานางจะทำเช่นไรก็ได้”“ส่วนตำหนักชินอ๋องนี้ทั้งภายในภายนอก หากผู้ใดใจกล้ามาติฉินนินทาว่ากล่าวพระชายา อ๋องอย่างข้าย่อมไม่ละเว้นแน่นอน”ฟางหรงเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อยดูไม่จริงจังนัก แต่สายตากลับดุเข้มน่าเกรงขามไม่น้อยทีเดียว รั่วเหรินจึงไม่กล้าเอ่ยวาจาใดอีก            ‘ชิ ก่อนหน้านี้สร้างเรื่องต้อนให้ข้าจนมุมกลายเป็นขี้ปากผู้คนทั้งนอกและในวังหลวงมาแล้ว มาคราวนี้กลับทำมาพูดดีเสียได้ สายไปแล้วล่ะที่ข้าจะนึกขอบคุณในคำพูดและน้ำใจของท่านน่ะ’

หลังฟางหรงได้รับหนังสือหย่าพร้อมถ้อยคำว่ากล่าว ตำหนิติเตียนเขาที่คิดและกระทำไม่ดีต่อชิงเหยาก่อนหน้านี้ ภายในใจก็รู้สึกผิดต่อนางไม่น้อย            “ข้ายอมรับว่าเมื่อแรกข้าไม่เชื่อใจเจ้าจริงๆ อีกทั้งยังมีอคติจากเรื่องเล่าลือเกี่ยวกับตัวเจ้าที่ถูกกล่าวหาไปทั่วเมืองหลวง ซึ่งยามนั้นทำให้ข้าคิดเป็นอื่นไปไม่ได้”            “ท่านยอมรับแล้วสินะว่าตนเองใจมืดบอดมีอคติต่อข้า”“จากนั้นท่านจึงวางแผนกลั่นแกล้งข้าให้ข้าได้ชดใช้ในสิ่งที่คิดว่าข้าเป็นคนก่อขึ้น ปล่อยข้าทิ้งไว้คนเดียวลำพังในคืนเข้าหอ”“ทั้งยังทิ้งข้าเป็นพระชายาในนามนานนับเดือน ให้ข้าถูกโจมตีกล่าวหานินทาทั้งนอกและในวังหลวงแห่งนี้”“แต่เสียใจด้วยนะที่ข้าไม่ได้สะทกสะท้านไปกับคำนินทาว่าร้ายเหล่านั้นเลยสักนิด เพราะข้าเป็นผู้บริสุทธิ์มาโดยตลอด”ชิงเหยาตอบกลับไป ท่าทางน้ำเสียงมีความสะใจที่ฟางหรงกลั่นแกล้งเอาคืนนางไม่ได้ 

ยามเหม่า(05:00 – 07:00)ของเช้าวันใหม่ ชิงเหยารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายที่เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจากการถูกเคี่ยวกรำอย่างดุเดือดของฟางหรงตลอดทั้งค่ำคืนนางค่อยๆปรือตาขึ้นมามองไปโดยรอบ แล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นฟางหรงกำลังนอนตะแคงข้างหันหน้ามาทางนางเขาใช้มือข้างหนึ่งค้ำยันศีรษะตนเองเอาไว้จับจ้องมองมาที่นางไม่วางตา นางรีบดึงผ้าห่มขึ้นสูงและยันตัวเองลุกขึ้นมานั่งทันที            “ท่านตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ชิงเหยาถาม            “ตื่นก่อนเจ้าได้ราวหนึ่งก้านธูปแล้วกระมัง”ฟางหรงที่สวมเพียงเสื้อคลุมตัวนอกสีดำหลวมๆ สาบเสื้อแหวกออกมาเปิดเปลือยให้เห็นหน้าอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงและท่วงท่าสบายๆจากนั้นก็เผยรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์น่าหลงใหลชวนให้คนมองรู้สึกเคลิบเคลิ้มมาที่ชิงเหยา            “ท่านกลับตำหนักไปได้แล้ว ข้าต