ท่านอ๋อง..พระชายาหนีไปแล้ว

ณ.ตำหนักที่พำนักของชินอ๋องหรือฉินฟางหรง พระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันที่ปกครองแคว้นฉิน คุณหนูรองเสิ่น เสิ่นชิงเหยากำลังนอนหลับใหลไม่ได้สติราวกับร่างไร้วิญญาณอยู่ภายในห้องบรรทมของชินอ๋อง

            วันนี้ที่ตำหนักในมีการเชื้อเชิญเหล่าบรรดาฮูหยินและบุตรสาวขุนนาง ผู้มียศถาบรรดาศักดิ์เข้ามาร่วมงานเลี้ยงชมดอกเหมย

ดูภายนอกเหมือนเป็นดั่งเช่นงานเลี้ยงสังสรรค์ธรรมดางานหนึ่ง หากแต่ความจริงแล้วกลับมีความนัยคือต้องการเสาะหาพระสนมที่เหมาะสมคู่ควรเข้าสู่ตำหนักใน โดยงานวันนี้มีเหรินฮองเฮาหรือเหรินจื่อรั่วทรงเป็นหัวเรือใหญ่ในการจัดงาน

            เสิ่นชิงเหยาหรือคุณหนูรองเสิ่นบุตรสาวเสนาบดีกรมคลังเสิ่นอี้ถังได้รับเชิญมาร่วมงานเลี้ยงนี้ด้วยพร้อมกับพี่สาวต่างมารดา คุณหนูใหญ่เสิ่น เสิ่นรั่วเหรินและมารดาของนาง เสิ่นหนิงฮวาฮูหยินใหญ่ของท่านเสนาบดีกรมคลัง

            ชิงเหยาเป็นบุตรสาวคนรองของตระกูลที่เกิดจากฮูหยินรองหานหรูอี้ ซึ่งเป็นบุตรสาวพ่อค้าแพทย์สมุนไพรอยู่ทางตอนเหนือของแคว้นที่ได้พบเจอเสนาบดีเสิ่นเข้าโดยบังเอิญขณะเดินทางไปทำธุระที่เมืองจี้โจวทางตอนเหนือ

            ยามนั้นเสนาบดีเสิ่นถูกโจรดักปล้นชิงทรัพย์ได้รับบาดเจ็บต้องหนีหัวซุกหัวซุนและได้พบกับหานหรูอี้คุณหนูใหญ่ตระกูลแพทย์และพ่อค้าสมุนไพรเข้าโดยบังเอิญ

หรูอี้ได้ช่วยเหลือเสนาบดีเสิ่นจนก่อเกิดเป็นความรัก พร้อมใจตบแต่งเข้าเป็นฮูหยินรองของท่านเสนาบดีแม้นจะได้รับคำทัดทานจากบิดาหานจินต่งและพี่ชายหานตงจื่อแล้วก็ตาม

            เมื่อนางติดตามเสนาบดีเสิ่นมาอยู่เมืองหลวงก็ได้ให้กำเนิดบุตรสาวนามว่าหานชิงเหยา แต่นางกลับตายไปเมื่อชิงเหยาอายุได้เพียง 13 ปีเท่านั้น

หลังจากหรูอี้ย้ายเข้ามาอยู่ในจวนเสนาบดีที่เมืองหลวงแล้วร่างกายรวมทั้งจิตใจของนางก็อ่อนแอ เจ็บป่วยกระเสาะกระแสะเรื่อยมา จนกระทั่งป่วยหนักและสิ้นใจตายไปในที่สุด

            ชิงเหยาซึ่งเป็นบุตรสาวคนรองสกุลเสิ่นกลายเป็นเด็กสาวกำพร้าแม่ ถูดกดขี่ข่มเหงภายใต้การดูแลของฮูหยินใหญ่เสิ่น เสิ่นหนิงฮวามารดาของรั่วเหรินมาโดยตลอด

ตัวรั่วเหรินเองก็ไม่ชอบน้องสาวเช่นนาง เนื่องด้วยถูกมารดาปลูกฝังมาว่าหรูอี้แม่ของชิงเหยามาแย่งเอาความรักจากบิดาไปแล้วยังมีชิงเหยามารหัวขนก่อกำเนิดขึ้นมาเป็นหอกข้างแคร่อีกราย

ทำให้รั่วเหรินนึกรังเกียจชิงชังชิงเหยา อีกทั้งยังคอยริษยาเกลียดชังนางไม่แพ้มารดาของตนเลยสักนิด

            เนื่องด้วยงานในค่ำคืนนี้ได้เชื้อเชิญบุตรสาวที่ยังไม่ออกเรือนของขุนนางใหญ่มาร่วมงานทุกคน รั่วเหรินกับมารดาจึงจำต้องพาชิงเหยามาร่วมงานเลี้ยงด้วยกันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น เมื่อจู่ๆชิงเหยาดันเข้าไปอยู่ในห้องบรรทมของชินอ๋องผู้มีสถานะเป็นคู่หมั้นคู่หมายของรั่วเหรินพี่สาวนางได้อย่างไรไม่รู้

            ชิงเหยาซึ่งก่อนหน้านี้สลบไสลราวกับร่างไร้วิญญาณจู่ๆกลับฟื้นขึ้นมาด้วยสภาพงัวเงียและมึนงงเต็มที นางค่อยๆลืมตาขึ้นมาและมองไปโดยรอบห้องที่ตนเองอยู่ในขณะนี้

‘นี่มันที่ไหนกัน ดูไม่คุ้นตาเลยสักนิด อย่างกับห้องในละครยุคโบราณงั้นแหละ’ ชิงเหยาคิดก่อนจะพยายามลุกขึ้นและเดินมองไปโดยรอบ

            ‘เราขึ้นไปเก็บสมุนไพรให้คุณปู่นี่นา ใช่..เราลื่นตกลงไปในหน้าผา แล้วที่นี่ที่ไหนกัน? เรายังไม่ตายงั้นเหรอ?’

ชิงเหยาคิด ซึ่งความจริงแล้วตัวเธอในยามนี้คือเหรินชิงหยูนักศึกษาแพทย์ชั้นปีสองมหาลัยเทียนจินที่ปิดเทอมเดินทางกลับมาอยู่กับครอบครัวตระกูลแพทย์แผนโบราณที่เมืองถังซาน มณฑลเหอเป่ย์

            ต้นตระกูลฝั่งพ่อชิงหยูเป็นตระกูลแพทย์สมุนไพรและแพทย์แผนจีน มีถิ่นฐานรกรากอยู่ในเมืองถังซาน

ส่วนแม่ของชิงหยูเป็นบุตรสาวเจ้าของร้านอาหารภัตตาคารในเทียนจินที่ย้ายมาอยู่กับสามีและเปิดร้านอาหารอยู่ในเมืองถังซาน

ตัวชิงหยูเองเข้าเรียนมหาลัยที่เทียนจินโดยไปพักอาศัยอยู่ที่บ้านตากับยายของเธอ แต่ก็มักกลับมาเยี่ยมเยียนบ้านเกิดอย่างสม่ำเสมอ

            ช่วงปิดเทอมชิงหยูกลับมาอยู่กับครอบครัวที่ถังซานและมักขึ้นเขาไปหาพืชสมุนไพรกับครอบครัวอยู่บ่อยครั้ง

ครั้งนี้ชิงหยูก็ออกมาเก็บสมุนไพรล้ำค่าให้กับปู่ของเธอพร้อมกับเหล่าบรรดาลูกพี่ลูกน้อง แต่เธอดันโชคร้ายประสบอุบัติเหตุพลัดตกจากเนินเขาไปเสียได้

            “โอ๊ยยยย ปวดหัวชะมัด นี่มันที่ไหนกันนะ” ชิงเหยาเอ่ยเสียงแผ่ว พร้อมยกมือกุมศีรษะ

จากนั้นภาพเรื่องราวของหญิงสาวอายุ 16 ปีนามว่าเสิ่นชิงเหยาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันก็ไหลเวียนเข้ามาในความทรงจำของชิงหยูผู้มาเกิดใหม่ในร่างนี้