ท่านอ๋อง..พระชายาหนีไปแล้ว

‘ภาพที่เห็นเมื่อครู่คืออะไรกัน’ ชิงหยูในร่างของชิงเหยาคิดอย่างสับสน ก่อนจะเดินสะเปะสะปะไปจนเห็นอ่างกระเบื้องเคลือบบรรจุน้ำเอาไว้ เธอจึงเดินตรงไปหมายจะล้างหน้าล้างตาให้รู้สึกสดชื่นขึ้น            ‘ผู้หญิงคนนี้ ใครกัน ตัวเรางั้นเหรอ’ ชิงหยูเอ่ยกับตัวเองที่เห็นเป็นเงาสะท้อนอยู่บนผิวน้ำหญิงสาวอายุ 16 ปีหน้าตาสะสวยคล้ายคลึงกับตัวเธอเมื่อราว 3 ปีก่อน กำลังจ้องมองกลับมาพร้อมสีหน้างงงวยสงสัยไม่ต่างกับความรู้สึกของเธอในขณะนี้            เมื่อชิงหยูกะพริบตาหญิงสาวผู้นั้นก็กะพริบตาม เมื่อชิงหยูยกมือขึ้นมาหยิกแก้มนวลของตัวเองแรงๆไปทีหนึ่งก็...            “โอ๊ยยยย เจ็บบ ฉันไม่ได้ฝันไปนี่นา” ชิงหยูรู้ตัวแล้วว่าหญิงสาววัยเยาว์ในภาพสะท้อนคือตัวเธอเอง            ‘นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน เราตายแล้วย้อนเวล

ยามนี้ตะเกียงในห้องนอนต่างถูกจุดขึ้นมาสว่างไสวโดยทั่ว ไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่จุดเพียงเสาหลักภายในห้องเท่านั้น ทำให้นางได้พิจารณารูปร่างหน้าตาของบุรุษที่ล่วงเกินนางได้อย่างชัดเจนมากขึ้น‘ช่างหล่อเหลารูปงามยิ่งนัก ดูสง่าผ่าเผย ราวกับมีรัศมีบางอย่างแผ่กระจายอยู่โดยรอบ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ’‘เอ๊ะ...แต่ว่า ไม่ ไม่นะ ไม่ใช่แล้ว นี่ข้า..ข้าไปล่วงเกินชินอ๋องเข้างั้นเหรอ? ได้ยังไงกัน?’ในที่สุดชิงเหยาก็คิดทบทวนและตระหนักได้ว่าบุรุษที่อยู่เบื้องหน้านางคือผู้ใด“ท่านคือชินอ๋อง พระอนุชาของฝ่าบาทงั้นหรือ?” ชิงเหยาหลุดปากถามออกไปโดยไม่รู้ตัว“ฮึ ในที่สุดเจ้าก็สำนึกรู้ได้ เลิกเสแสร้งทำตัวเป็นคนโง่งมไร้เดียงสาแล้วงั้นสิ” ฟางหรงเอ่ย น้ำเสียงเจือความถากถางเย้ยหยันอย่างชัดเจนชิงเหยากำหมัดแน่นเจ็บใจที่ถูกกล่าวหา แต่นางก็ไม่มีหลักฐานใดมายืนยันว่าเรื่องเหล่านี้นางไม่ได้เป็นผู้ก่อ อีกทั้งยังไม่รู้ที่มาที่ไปว่าเกิดขึ้นได้อย่างไรด้วย“ขออภัยเพคะที่หม่อมฉันทำตัวโง่งมในสายตาของท่านอ๋อง แต่หม่อมฉันขอยืนยันว่

ทุกคนพากันเงียบไปกับคำกล่าวของชิงเหยาเกี่ยวกับการคัดเลือกพระสนมของฮ่องเต้ในเร็ววันนี้            “ดูท่าจะเป็นความจริงสินะเจ้าคะ ท่านพี่จึงพูดอะไรไม่ออกอีก”            “หยุดได้แล้วเหยาเอ๋อ เจ้าทำเรื่องไม่ดีไม่งามเอาไว้แล้วยังจะหาเรื่องมาใส่ร้ายใส่ความผู้อื่นอีก ทั้งที่เจ้าเป็นฝ่ายแย่งคนรักของพี่สาวเจ้าไปเองแท้ๆนะ”เสิ่นฮูหยินตั้งสติได้ก่อนใคร พร้อมพูดสวนกลับชิงเหยาไปทันที            “ท่านพี่..ท่านดูบุตรสาวตัวดีของท่านสิเจ้าคะ ไม่ยอมรับผิดทั้งยังสร้างเรื่องมาให้เหรินเอ๋ออีก ข้าละหมดหนทางจะสั่งสอนนางแล้วจริงๆ” เสิ่นฮูหยินตีสีหน้าเหน็ดเหนื่อยทุกข์ตรม            “เหยาเอ๋อ เจ้าเลิกใส่ความผู้อื่นได้แล้ว เป็นเจ้าที่ทำตัวน่าละอายล่อลวงชินอ๋องคู่หมั้นของพี่สาวเจ้าแท้ๆ เหตุใดจึงกลับคำไปใส่ความพี่เจ้าเสียได้เล่า”เสนาบดีเสิ่นซึ่

นับว่าเป็นโชคดีในเคราะห์ร้ายที่ชิงเหยาได้สมรสเข้ามาเป็นพระชายาชินอ๋องด้วยแผนการของคนเลวทำให้นางมีหนทางใหม่ในการดำเนินชีวิตไม่ต้องทนอยู่กับพวกเสแสร้งและบิดาที่โง่งมหูตามืดบอดไร้หัวใจในจวนสกุลเสิ่นอีก“การมีสามีเหมือนไม่มีนี่ช่างมีความสุขยิ่งนัก เอาไว้ข้าจะคิดหาหนทางหย่าขาดจากชินอ๋อง”“จากนั้นพวกเราก็ออกโบยบินไปแสวงหาความสุขภายใต้ผืนฟ้าและแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้กันเถอะ” ชิงเหยาเอ่ยความคิดของตนเองให้สาวใช้คนสนิทได้รับรู้“จะเป็นไปได้หรือเจ้าคะคุณหนู กำแพงวังหลวงสูงเสียดฟ้า แม้นแต่นกกายังยากที่จะบินเข้าออกได้โดยง่ายดายเช่นนี้” ชิงม่านเอ่ยเปรียบเปรยกับผู้เป็นนายไปตามความคิด“เป็นไปได้สิ ในเมื่อข้าแต่งเข้ามาด้วยความจำใจ ทั้งตัวข้าเองและท่านอ๋องล้วนไม่มีใจต่อกัน อีกไม่นานข้าย่อมคิดหาหนทางเจรจาเพื่อออกไปจากกรงทองแห่งนี้ได้แน่”ชิงเหยาเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ ชิงม่านพยักหน้าให้นางน้อยๆพร้อมรอยยิ้มสนับสนุนพลางนึกดีใจกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของชิงเหยาหลังกลับจากวังหลวงในคืนงานเลี้ยงที่เกิดเรื่

“รสชาติแปลกประหลาดดีจริง ไม่เคยกินที่ใดมาก่อน”ฟางหรงกล่าวหลังได้ชิมอาหารฝีมือชิงเหยา สินจงพยักหน้าเห็นด้วยทั้งยังลงมือกินสเต๊กที่ชิงเหยาสอนวิธีการกินโดยใช้มีดกับส้อมมาหั่นเนื้อเป็นชิ้นพอคำ พร้อมจิ้มเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย            “รสชาติแปลกประหลาดแล้วท่านอ๋องเสวยได้หรือไม่ล่ะเพคะ หากไม่ได้..หม่อมฉันจะให้นางกำนัลไปยกเครื่องเสวยฝีมือพ่อครัวหลวงมาให้” ชิงเหยาเอียงคอพร้อมเอ่ยถามและยิ้มให้เขาน้อยๆ            “ก็พอใช้ได้ เจ้าไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพิ่มเติมให้ยุ่งยากหรอก” ฟางหรงอ้อมแอ้มตอบอย่างวางท่า แต่เพียงแค่นั้นชิงเหยาก็ยิ้มพอใจแล้ว            หลังมื้อเย็นมีของว่างล้างปากทำจากน้ำแข็งใสขูดเนื้อละเอียดใส่แปะก๊วย พุทราแห้ง เม็ดบัว รากบัว ลี่จื่อ(ลิ้นจี่)ปอกเปลือกแคะเมล็ดออก ถั่วแดงต้ม ราดตามด้วยน้ำผึ้ง รสชาติหอมหวานกินแล้วสดชื่น &n