บททั้งหมดของ ท่านอ๋อง..พระชายาหนีไปแล้ว: บทที่ 31 - บทที่ 40

เมื่อฟางหรงถูกชิงเหยาพูดขัดขึ้นมา เขาไม่ได้ดึงดันที่จะกล่าวอะไรออกไป ก่อนจะหันไปหาสหายรักและบอกความต้องการของตัวเอง“ข้าขอนั่งด้านนี้ก็แล้วกัน พวกเจ้าช่วยขยับออกไปหน่อย” ฟางหรงกล่าว เยว่หัวขมวดคิ้วมุ่นมีสีหน้างุนงง“เจ้าก็รู้นี่ว่าข้าไม่สะดวกเปิดเผยใบหน้าไปทางกลุ่มคนเยอะๆ โดยเฉพาะเหล่าบรรดาทหารของเจ้าน่ะ”ฟางหรงเอ่ยอธิบายเพิ่มเติมขอนั่งข้างชิงเหยา ซึ่งแต่เดิมเป็นที่นั่งของเยว่หัวโดยอ้างถึงเจตนาปิดบังสถานะตนเองทั้งที่คนสนิทซึ่งคอยติดตามข้างกายเยว่หัว ต่างรู้จักและเข้าใจสถานการณ์ตัวตนฟางหรงดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นที่เขาต้องหลบหลีกปิดบังใบหน้าเลยสักนิด แต่เยว่หัวก็ยอมขยับขยายย้ายที่นั่งให้ส่วนสินจงก็ไปนั่งข้างเมิ่งเหยียนในฝั่งตรงกันข้ามกับผู้เป็นนาย ถัดจากชิงม่านนั่นเอง“ข้าได้ยินมาว่าเสร็จจากงานใหญ่เจ้าก็ออกเดินทางจากเมืองหลวงท่องไปในดินแดนต่างๆของแคว้นอยู่หลายปี แทบจะทั่วทั้งแผ่นดินอยู่แล้วไม่ใช่หรือ”“ทั้งยังปิดบังตัวตนเสียมิดชิดจนแม้นแต่ข้าเองยังแทบจะหาร่องรอยเจ้าไม่ได้ด้วยซ้ำ มาแดนเหนือครั้งนี

หลังชิงเหยาได้ฟังคำอธิบายจากปากฟางหรงนางก็นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยปากถามเขาขึ้นมาอีกครั้ง“เหตุใดหลังจากคืนนั้นท่านจึงหายหน้าหายตาไปไม่คิดอธิบายสิ่งใดให้ข้าได้รับรู้ ไม่แจ้งว่าไปที่ไหน ไม่บอกกล่าวอันใดแก่ข้าเลยแม้นแต่น้อย”“ท่านปล่อยให้ข้าเฝ้ารอนานนับสัปดาห์ จนกระทั่งถึงกำหนดที่สกุลหานมารับตัวข้ากลับคืนสู่ครอบครัวเดิม ทำให้ข้าตัดใจไม่อยู่รั้งรอท่านอีก”“ยามนั้นข้าติดกิจธุระสำคัญ ซึ่งเป็นอันตรายต่อบัลลังก์และมีผลกระทบต่อชาวเมืองมากมาย”“สุดท้ายจำต้องลอบออกไปทำภารกิจ ไม่ได้แจ้งสิ่งใดให้เจ้ารับรู้ ด้วยเกรงว่าเจ้าจะเป็นห่วงกังวล เพราะเป็นงานสำคัญที่เสี่ยงและอันตรายต่อชีวิตยิ่งนัก”“ท่านหมายถึงเหตุการณ์ล้มล้างกบฏที่พี่เยว่หัวเอ่ยขึ้นก่อนหน้านี้สินะ” ชิงเหยานึกคาดเดาปะติดปะต่อเรื่องได้“ใช่..ยามนั้นข้าร่วมมือกับแม่ทัพหลายฝ่ายที่ไว้วางใจได้ โดยเยว่หัวสหายข้าเป็นหนึ่งในนั้น”“พวกเราวางแผนล้มล้างกลุ่มคนที่ตั้งตัวเป็นกบฏโดยร่วมมือกับเชื้อพระวงศ์และขุนนางสำคัญหล

หลังจากฟางหรงและชิงเหยาส่งเสี่ยวจิวน้อยเข้านอนแล้ว พวกเขาก็กลับมายังห้องพักของชิงเหยาซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักเมื่อเข้ามาในห้องส่วนตัวฟางหรงก็เข้าไปโอบกอดฮูหยินไว้แน่นพร้อมเอาหน้าซุกซบลงไปตรงซอกคอ พิงซบอยู่กับไหล่บอบบางของนาง“ฟางหรง..ท่านคงเดินทางเหน็ดเหนื่อยตรากตรำมามากสินะ จึงได้ซูบผอมลงเช่นนี้”ชิงเหยากล่าวพร้อมดันตัวเองออกมาเล็กน้อย ใช้สองมือเกาะกุมใบหน้าสามีให้แหงนเงยขึ้นมามองสบตากัน“ข้าทั้งเหน็ดเหนื่อยและทุกข์ใจมากจนเจ้าคาดไม่ถึงเลยล่ะ”“นับจากนี้ไปข้าคงต้องขอให้เจ้าชดเชยให้ข้ามากหน่อยจะได้หรือไม่” ฟางหรงกล่าวด้วยน้ำเสียง ท่าที รวมทั้งแววตาดูออดอ้อนออเซาะน่าเห็นใจยิ่งนัก“เช่นนั้นก็ให้ข้าปรนนิบัติดูแลท่านเถอะ” ชิงเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน อ่อนหวานยิ่งนักฟางหรงยิ้มนัยน์ตาแพรวพราวเป็นประกาย ก่อนจะก้มหน้าลงหมายจุมพิตเชยชมนางให้หายคิดถึง“ข้าให้ม่านเอ๋อเตรียมน้ำเอาไว้แล้ว ท่านไปอาบน้ำแช่ตัวให้ผ่อนคลายลงเสียหน่อยเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะช่วยโกนหนวดเครานี่ให้ด้วย

เมื่อเวลาล่วงเลยไปถึงยามหวู่(11:00 – 13:00) ชิงเหยาก็เตรียมน้ำชาพร้อมของว่างเป็นขนมเง่ปั้นหรือขนมโกฐจุฬาลัมพาเป็นขนมที่ใช้ใบเง่(ใบโกฐจุฬาลัมพา) บดผสมกับแป้งข้าวเหนียวและมันเทศนึ่งใส่น้ำผึ้งเติมแต่งรสชาติ ใส่ไส้ถั่วลิสงและงาบดหอมๆจากนั้นก็นำไปนึ่งให้สุกหอมอร่อยน่ากินด้วยรสและกลิ่นพิเศษของใบเง่ ซึ่งเมื่อสุกแล้วตัวขนมเง่ปั้นจะออกมาเป็นสีเขียวเข้มแวววาวเหมือนหยก ทานคู่กับชากลีบบัวหอมระรื่นชื่นใจยิ่งนักชิงเหยานำขนมกับน้ำชามาให้ฟางหรงและตัวเองทานรองท้องไปก่อน ระหว่างที่รอทำอาหารมื้อหลักจากนั้นจึงกลับเข้าไปเตรียมมื้อกลางวันง่ายๆเป็นบะหมี่ผัดใส่เนื้อหมู กุ้งสด เห็ดหอม เห็ดหูหนูดำ พริกหวาน เมล็ดถั่วลันเตา ผักกวางตุ้ง ต้นหอมโดยชิงเหยาจัดใส่ชามและทอดไข่โปะลงไปด้านบนด้วยอีกหนึ่งฟอง ดูน่ากินและส่งกลิ่นหอมหวนชวนหิวไปทั่วนอกจากนั้นนางยังทำซุปรากบัวซี่โครงหมูใส่ถั่วลิสง เห็ดหอมและสมุนไพรมาซดเคียงกันทั้งยังมียำก้านโอซุ่นสดแต่งรสชาติเผ็ดร้อนด้วยน้ำมันพริกสูตรน้ำมันงา พร้อมปรุงรสให้ออกเปรี้ยวอมหวานสดชื่น ตบท้ายโดยการใส่ถั่วลิสงคั่วบดคล

เมื่อเข้ามานั่งจิบชาในเรือนสกุลหานได้พักหนึ่ง ฟางหรงก็เอื้อนเอ่ยในสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้กับทุกคน“เดินทางมาเยือนเรือนสกุลหานครั้งนี้ ข้าอยากจะมาขออภัยพวกท่านที่ข้าดูแลเหยาเหยากับเสี่ยวจิวไม่ดี”“เมื่อแรกก็ทำให้นางเข้าใจผิดจึงต้องหนีมาไกลถึงเพียงนี้ ทั้งยังไม่รู้ว่านางตั้งครรภ์ปล่อยให้นางลำบากดูแลบุตรชายเพียงลำพังด้วยตนเอง ข้ารู้สึกละอายแก่ใจจริงๆ”ฟางหรงเอ่ยขออภัยจากใจจริง จนสกุลหานรับรู้ได้ถึงความตั้งใจของชินอ๋องเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ที่ยอมวางศักดิ์ศรี ลดสถานะของตนเองลงมาขออภัยพวกเขาเช่นนี้            “ข้าได้รับรู้เรื่องราวระหว่างท่านกับเหยาเอ๋อแล้วว่าเกิดจากความเข้าใจผิด”“ดังนั้นเมื่อท่านปรับความเข้าใจกับเหยาเอ๋อได้ด้วยดี พวกเราก็พร้อมยอมรับสถานะระหว่างท่านกับเหยาเอ๋อและเสี่ยวจิวด้วยเช่นกัน”นายผู้เฒ่าหานเอ่ยแทนทุกคนซึ่งพยักหน้าและส่งยิ้มให้กับฟางหรง            “ขอบใจพว