บททั้งหมดของ The Runaway Girlfriend of the Billionaire's Son: บทที่ 101 - บทที่ 110

Hindi pa tapos ang activity nang mapansin ni Vanessa ang kakaibang kilos ni Mae. Ilang beses na itong natutulala, ilang beses na rin itong napapatigil sa gitna ng pagsasalita, na para bang may ibang iniisip na mas mabigat kaysa sa hawak niyang lesson. Hindi iyon ang Mae na kilala niya, hindi ito yung taong kayang kontrolin ang sarili kahit gaano ka-stress.Dahan-dahan siyang lumapit, kunwari may kukunin lang sa mesa. Pero ang totoo, matagal na niyang binabantayan ang bawat galaw nito, yung pag-iwas ng tingin, yung panginginig ng kamay, yung pilit na ngiti na hindi umaabot sa mata.“Mae,” mahina niyang tawag, pero may bigat. “Okay ka lang ba?”Napalingon si Mae, at doon pa lang ay alam na ni Vanessa ang sagot. Pilit ang ngiti nito, at may kung anong basag sa mga mata na hindi nito maitatago kahit anong gawin.“Okay lang,” sagot ni Mae, pero halos hindi niya marinig ang sarili niyang boses. Parang kahit siya, hindi na naniniwala sa sinasabi niya.Hindi na nagpanggap si Vanessa. Hinawaka

Vanessa huffed again, pacing a few steps before stopping and glaring at Kent like she could burn holes through him. “Tangina ka talaga, kung wala ka pang plano, panindigan mo tong ginawa mo, eh! Mae doesn’t need excuses, she needs you to step up!”Kent kept his eyes on the floor, feeling each insult hit like a slap he couldn’t dodge. “I… I understand,” he murmured, his voice shaking, the weight of the situation pressing him down. Every part of him wanted to run, but he couldn’t—not when Vanessa’s fury and Mae’s vulnerability were right there, demanding his attention.Vanessa threw her hands up, frustration radiating off her like heat. “Hay… tamad ka, puro pa-good intentions! Kung ayaw mo, fine, pero tangina, don’t make Mae suffer!”Kent’s jaw tightened as he exhaled slowly, forcing himself to meet her gaze, silently promising to do better. Even if he didn’t yet have all the answers, he couldn’t let Mae face this alone.Kent pressed himself lightly against the cold wall outside the cla

Kent sat across from Mae in the quiet corner of the cafe, his hands wrapped around a warm cup of coffee he didn’t really taste. The hum of the espresso machine and soft chatter from other patrons faded into the background as his eyes tracked every little movement she made. She seemed smaller than usual, hunched slightly over her own cup, fingers nervously tracing the rim. His chest ached seeing her like this, so tense, so vulnerable and yet, he couldn’t find the right words to make it better.He wanted to reach across the table, to grab her hands, to tell her it would be okay, but he froze every time he thought of her, of what had happened, of the reality that neither of them were ready for this. “I messed up,” he whispered to himself, the words tasting bitter even in his mind. He’d failed her once, and now the weight of responsibility pressed down on him, heavy and suffocating. He didn’t even know how to start fixing it. How do you fix something like this when you’re barely an adult

Tahimik ang buong bahay pagkapasok nila ni Mae, parang ayaw pa nga niya sanang umuwi kasi ayaw niya pang gamitin ang pregnancy test na binili ni Kent para sa kaniya. Hindi niya rin alam kung bakit siya naisipang gawin ‘to ulit, alam naman niya sanang hindi na magbabago ang resulta pero meron pa rin talagang bumubulong sa kaniya na baka may pag-asa pa. Baka pag-asa na madagdagan ang benta ng botika kamo.Napabuntonghininga siya ulit, hindi na niya alam kung pang-ilang buntonghininga na niya ito. Ang gusto lang niya ay mabawasan ang kaba na nararamdaman niya. Pero kahit anong gawin naman niya ay mas lalo lang nanginginig ang daliri niya at nanlalamig pa. At mas lalong lumakas ang kabog ng dibdib ni Mae sa bawat hakbang papunta sa kwarto niya, pakiramdam niya ay impyerno ang papasukin nila. Parang bawat tunog na naririnig niya ay sumasabay sa kabog ng dibdib niya. Yung pag-click ng doorknob, yung pagdampi ng tsinelas nila sa sahig ay sobrang lakas sa pandinig niya. Hindi na siya nagsali

Huminga nang malalim ang mommy ni Mae, pero hindi iyon para kumalma kundi para pigilan ang pagsabog ng galit na halatang pilit niyang kinokontrol. Nanginginig ang kamay nitong may hawak sa pregnancy test habang nakatingin pa rin ito kay Kent, parang sinusukat kung gaano kalaki ang kasalanan nito.“Sumagot ka,” madiin nitong utos, this time direkta kay Kent. “Ikaw ba ang ama?”Napatigil si Kent, parang napako sa kinatatayuan niya. His throat went dry, and for a moment, he couldn’t even breathe properly. He glanced at Mae, nakita niya ang takot sa mga mata nito, ang pakiusap na hindi nito masabi at doon siya tuluyang tinamaan ng bigat ng sitwasyon.“Yes po,” mahina niyang sagot, halos hindi marinig.At doon na tuluyang sumabog ang lahat.“Putangina!” sigaw ng mommy ni Mae, napaatras pa sa sobrang galit. “Ikaw?!” nanginginig nitong turo kay Kent. “Ikaw ang ama?!”Napapikit si Mae sa lakas ng sigaw, napahawak sa dibdib niya na parang doon kumakapit ang natitirang lakas niya. Ramdam niya an