All Chapters of The Runaway Girlfriend of the Billionaire's Son: Chapter 91 - Chapter 100

Hindi na maalala ni Mae kung paano natapos ang araw. Parang dumaan lang.Parang may ibang taong gumalaw para sa kanya, sumagot sa mga tanong, tumango kapag kailangan, ngumiti kahit kaunti, habang siya ay naiwan lang sa loob ng sarili niyang ulo, nalulunod sa iisang tanong na paulit-ulit.Three weeks… Tatlong linggo na siyang hindi nireregla.Paglabas niya ng school ay hindi na siya nag-atubili pa. Hindi na siya nagpaalam. Hindi niya hinintay si Vanessa. Hindi niya hinintay si Kent.Hindi niya kaya.Pakiramdam niya, kapag may kumausap sa kanya ngayon, kapag may tumingin sa kanya nang matagal, baka tuluyan na siyang bumigay.Mabilis ang mga hakbang niya palabas ng gate, halos hindi niya na naririnig ang ingay sa paligid, ang mga estudyanteng nagtatawanan, ang mga sasakyang dumadaan, ang maingay na mundo sa labas.Para sa kanya ay tahimik lang ang lahat at wala siyang naririnig. Mabigat ang dibdib niya at punong-puno ng kaba. Mahigpit ang hawak niya sa strap ng bag niya, parang doon lang

Dahan-dahang itinaas ni Mae ang tingin niya, parang bawat galaw ay may kasamang bigat. Hindi niya alam kung mas natatakot siya sa makikita niya o sa katotohanang hindi na siya pwedeng umatras pagkatapos nito. Huminga siya nang malalim, pero hindi pa rin sapat para pakalmahin ang mabilis na tibok ng puso niya.Unti-unti niyang itinuon ang paningin sa maliit na screen ng pregnancy test. Saglit siyang napatitig, parang hindi agad nag-register sa isip niya ang nakikita. Pero habang tumatagal, mas lalo itong luminaw.Dalawa.Dalawang malinaw na linya.Parang may sumabog sa loob ng dibdib niya, sabay biglang nawala ang hangin sa baga niya. Nanlalamig ang mga kamay niya habang nakatitig lang siya roon at hindi makapaniwala sa harap ng katotohanan.“No.”Mahina, halos walang tunog ang boses niya. Parang ayaw niyang marinig kahit ng sarili niya ang salitang lumabas sa bibig niya.Napailing siya agad, paulit-ulit, parang kayang baguhin ang resulta kung hindi siya titigil. Mas lalo niyang hinigp

Kumakatok nang mariin si Vanessa sa pintuan ng kwarto ni Mae at alam na alam ni Mae na si Vanessa iyon. Kahit pa hindi niya buksan, alam niyang ang pinsan niya ang kumakatok kaya hindi na siya nagulat. Ang problema lang ay hindi niya mapigilan ang pangamba na tumaas sa dibdib niya. Bago pa man niya buksan, ramdam niya ang pag-igting ng sarili niyang mga nerbiyos. Ang kamay niya ay nanginginig, at bawat hakbang ni Vanessa papalapit ay para bang humihila sa kanya palabas ng pagtatangkang umiwas sa lahat ng realidad.“Mae, kailangan nating mag-usap ngayon,” banayad pero matatag ang boses ng pinsan niya, at ramdam ni Mae ang bigat ng bawat salita. Pumapasok si Vanessa sa kwarto niya nang maingat pero siguradong siguradong, at agad sinara ang pinto sa likod niya. Para bang bawat galaw nito ay nagpapadama sa kaniya ng presensya at pagmamalasakit na hindi niya alam kung paano haharapin.“Alam mo, Mae, napapansin ko na lahat,” sabi ni Vanessa, nakatitig sa kanya sa paraang hindi na niya pwed

Kinabukasan, magkasabay pumasok sina Mae at Vanessa sa school kung saan sila naka-deploy. Tahimik ang umaga, halos wala pang tao sa hallway, at tanging ingay lang ng walis ang naririnig mula sa loob ng faculty room. Pagpasok nila, agad bumungad sa kanila si Kent, mag-isa, abala sa paglilinis, walang kaalam-alam sa kung anong dala nilang dalawa.Nanigas siya sa may pintuan. Hindi niya alam kung anong gagawin niya. Naiiyak na naman siya nang makita lang ang nobyo. At wala pa rin siyang naiisip na way kung paano niya kakausapin si Kent. Parang biglang bumagal ang oras habang pinagmamasdan niya si Kent, simple lang ang galaw nito, tahimik, normal. Parang walang nagbago. Parang walang nangyaring gumuguho sa mundo niya.Pero si Vanessa ay hindi nag-atubili. Mabilis itong naglakad palapit kay Kent, matigas ang mukha at diretso ang tingin. At bago pa man makapagsalita si Kent ay isang malakas na sampal ang biglang bumagsak sa pisngi nito.Lagapak.Umalingawngaw ang tunog sa buong faculty ro

Pagkalabas nila ng faculty room, parang biglang bumigat ang buong katawan ni Mae. Hindi niya na hinintay si Kent, hindi siya lumingon, hindi siya nagsalita. Basta naglakad lang siya, diretso, parang may hinahabol o tinatakasan.Naririnig niya ang mabilis na hakbang ni Vanessa sa tabi niya, pero hindi siya nagsalita. Kahit anong tanong o tingin ng pinsan niya ay hindi niya kayang sagutin. Parang kung bubuksan niya ang bibig niya, tuluyan na siyang mababasag.Mahigpit ang hawak niya sa strap ng bag niya, halos mangalay ang mga daliri niya sa diin. Ramdam niya ang panginginig ng katawan niya, hindi dahil sa lamig kundi sa takot at galit na sabay-sabay na umiikot sa dibdib niya. Hindi niya alam kung kanino siya mas galit, kay Kent, sa sarili niya, o sa sitwasyon na hindi na niya matatakasan.Pagdating nila sa dulo ng hallway, napahinto siya sandali. Huminga siya nang malalim, pero parang hindi sapat, parang kulang ang hangin na pumapasok sa baga niya. Parang bawat hinga ay may kasamang bi