All Chapters of The Runaway Girlfriend of the Billionaire's Son: Chapter 111 - Chapter 120

Pagkatapos mag-ayos ni Mae ay matagal siyang nakatayo sa harap ng salamin at pinagmamasdan ang sarili na parang hindi na niya kilala. Namumugto pa rin ang mga mata niya kahit pinunasan na niya ang luha at kahit anong ayos niya sa buhok at paglalagay ng kaunting pulbo ay hindi maitago ang pagod at sakit na bumabalot sa kanya. Pilit niyang inaayos ang sarili, hindi dahil okay na siya kundi dahil kailangan niyang magmukhang okay. Wala naman siyang choice kundi ayusin ang mga bagay na hindi okay.Huminga siya nang malalim bago hinawakan ang doorknob at ramdam ang bahagyang panginginig ng kamay niya. Ilang segundo siyang nakapikit at pinipilit buuin ang lakas ng loob na harapin ang nasa labas. Pagkabukas niya ng pinto ay sinalubong siya ng katahimikan ng bahay na mas lalo lang nagpalakas ng kaba sa dibdib niya.Dahan-dahan siyang bumaba ng hagdan, mabigat ang bawat hakbang niya na parang may kung anong humihila sa kanya pabalik. Hindi niya alam kung anong eksaktong haharapin niya, pero ram

Kinagabihan, tahimik ang buong bahay habang nakaupo si Mae sa gilid ng kama sa lumang kwarto niya. Bukas ang bintana, at pumapasok ang malamig na hangin mula sa dagat, pero hindi nito kayang pakalmahin ang magulong isip niya. Nakatingin lang siya sa kawalan, hawak ang sarili niyang mga kamay na kanina pa nanginginig.Hindi niya maiwasang maalala ang lahat, ang mga araw na kasama niya si Kent, ang mga sinabi at pangako nito, ang galit ng mommy niya, at ang sandaling nakita niya ang dalawang pulang guhit. Para bang paulit-ulit na pinapatugtog sa isip niya ang mga eksenang gusto na niyang kalimutan. Kahit anong pilit niyang huminga nang malalim ay bumabalik pa rin ang kaba sa dibdib niya.Napapikit siya sandali, pero imbes na makapagpahinga ay mas lalo lang naging malinaw ang mga iniisip niya. Buntis ako. Ang salitang iyon ay parang paulit-ulit na umuukit sa utak niya, hindi niya matanggap, pero hindi niya rin matakasan. Hindi niya alam kung paano haharapin ang susunod na araw, lalo na

Ilang araw ang lumipas, unti-unting nasanay si Mae sa tahimik at simpleng buhay sa Isla Berde, kahit paminsan-minsan ay hinahanap pa rin ng katawan niya ang ingay ng lungsod. Sa bawat paglabas nila ng Lola niya papunta sa dalampasigan, may ilang mukha na rin ang nagiging pamilyar sa kanya, mga tindera ng isda na ngumingiti at bumabati, at mga batang naglalaro sa buhangin na minsan ay kumakaway pa sa kanya. Kahit papaano, may munting pakiramdam ng pagiging kabilang na unti-unting nabubuo sa loob niya.Maaga siyang ginigising ng Lola niya araw-araw, at kahit inaantok at tinatamad ay napipilitan siyang bumangon para samahan ito sa paglalakad sa tabing dagat. Ramdam niya ang malamig na simoy ng hangin at ang banayad na init ng araw sa balat niya habang naglalakad sila, at kahit hindi niya aminin, may kakaibang gaan itong naidudulot sa kanya. Paminsan-minsan ay napapahawak siya sa tiyan niya, tahimik na iniisip kung tama bang sinusubukan niyang ayusin ang sarili niya para sa batang dinadal

Kinabukasan, maagang nagising si Mae at tulad ng nakasanayan na niya ay lumabas siya ng bahay, hinayaan ang sarili na salubungin ng sariwang hangin mula sa dagat. Wala ang Lola niya sa mga oras na iyon, kaya mag-isa siyang naglakad papunta sa dalampasigan.Tahimik na pinagmamasdan niya ang banayad na alon ng dagat habang unti-unting sumisikat ang araw. Umupo siya sa may batuhan, ipinikit sandali ang mga mata habang dinadama ang init ng araw sa balat niya at umaasang kahit papaano ay mapagaan nito ang bigat sa loob niya.“Sana nakikita din to ni Kent, favorite pa naman niya ang sunrise.” Mahina niyang bulong sa sarili at napalabi na lang siya. Alam naman niyang hindi talaga mangyayari na makita ni Kent itong nakikita niya ngayon. “Kumusta na kaya sila?”Napabuntong hininga siya at muling ibinalik ang atensyon sa dagat.Wala talagang araw na hindi niya naiisip si Kent at pati na rin si Vanessa. Miss na miss na niya talaga ang dalawa. Siguro nagtataka na rin si Vanessa kung bakit hindi s

Ilang sandali pa siyang nanatili roon, pinapakalma ang sarili hanggang sa unti-unting bumalik ang normal niyang paghinga. Nang maramdaman niyang sapat na ang init ng araw sa balat niya, dahan-dahan siyang tumayo at pinagpag ang buhangin sa laylayan ng damit niya. Sa pagkakataong iyon, mas magaan ang pakiramdam niya—hindi dahil nawala ang problema, kundi dahil kahit papaano ay natutunan niyang harapin ang araw nang hindi agad sumusuko.Pag-uwi niya sa bahay, naabutan niya ang Lola niya sa kusina, abala sa paghiwa ng mga gulay para sa tanghalian. “Aga mong nakabalik, ah,” sabi nito, saglit siyang sinilip bago muling bumalik sa ginagawa. Napahinto si Mae sa may pintuan, pinagmasdan ang simpleng eksena, at hindi niya namalayang napangiti siya nang bahagya, isang bagay na matagal niyang hindi nagagawa.“Gusto ko pong tumulong,” bigla niyang sabi, medyo mahina pero buo ang loob. Napatingin ang Lola niya sa kanya, bahagyang nagulat pero agad ding ngumiti, at iniabot sa kanya ang isang kut