ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / The Runaway Girlfriend of the Billionaire's Son / บทที่ 111 - บทที่ 120

บททั้งหมดของ The Runaway Girlfriend of the Billionaire's Son: บทที่ 111 - บทที่ 120

159

Chapter 111

Pagkatapos mag-ayos ni Mae ay matagal siyang nakatayo sa harap ng salamin at pinagmamasdan ang sarili na parang hindi na niya kilala. Namumugto pa rin ang mga mata niya kahit pinunasan na niya ang luha at kahit anong ayos niya sa buhok at paglalagay ng kaunting pulbo ay hindi maitago ang pagod at sakit na bumabalot sa kanya. Pilit niyang inaayos ang sarili, hindi dahil okay na siya kundi dahil kailangan niyang magmukhang okay. Wala naman siyang choice kundi ayusin ang mga bagay na hindi okay.Huminga siya nang malalim bago hinawakan ang doorknob at ramdam ang bahagyang panginginig ng kamay niya. Ilang segundo siyang nakapikit at pinipilit buuin ang lakas ng loob na harapin ang nasa labas. Pagkabukas niya ng pinto ay sinalubong siya ng katahimikan ng bahay na mas lalo lang nagpalakas ng kaba sa dibdib niya.Dahan-dahan siyang bumaba ng hagdan, mabigat ang bawat hakbang niya na parang may kung anong humihila sa kanya pabalik. Hindi niya alam kung anong eksaktong haharapin niya, pero ram
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 112

Tahimik ang buong paligid pagdating nila sa Isla Berde, at agad iyon ang unang tumama kay Mae. Walang ingay ng sasakyan, walang busina, walang boses ng mga tao, tanging hampas lang ng alon sa baybayin at ang hangin na dumadampi sa balat niya. Pagkababa pa lang niya sa bangka ay parang may kung anong kumirot sa dibdib niya, hindi dahil sa pagod sa biyahe, kundi dahil sa pakiramdam na tuluyan na siyang inilayo sa mundong nakasanayan niya.Mahigpit ang hawak niya sa strap ng bag niya habang naglalakad sila sa makitid na daan na napapalibutan ng mga puno at simpleng bahay. Ramdam niya ang init ng araw sa balat niya, pero mas nangingibabaw ang lamig na bumabalot sa loob niya. Tahimik silang mag-ina buong byahe, at kahit gusto niyang magsalita, wala siyang lakas ng loob. Pakiramdam niya, bawat hakbang ay mas lalo siyang inilalayo kay Kent, kay Vanessa, at sa lahat ng problema, pero hindi naman nawawala ang bigat nito sa dibdib niya.Paminsan-minsan ay napapatingin siya sa likod, parang uma
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 113

Kinagabihan, tahimik ang buong bahay habang nakaupo si Mae sa gilid ng kama sa lumang kwarto niya. Bukas ang bintana, at pumapasok ang malamig na hangin mula sa dagat, pero hindi nito kayang pakalmahin ang magulong isip niya. Nakatingin lang siya sa kawalan, hawak ang sarili niyang mga kamay na kanina pa nanginginig.Hindi niya maiwasang maalala ang lahat, ang mga araw na kasama niya si Kent, ang mga sinabi at pangako nito, ang galit ng mommy niya, at ang sandaling nakita niya ang dalawang pulang guhit. Para bang paulit-ulit na pinapatugtog sa isip niya ang mga eksenang gusto na niyang kalimutan. Kahit anong pilit niyang huminga nang malalim ay bumabalik pa rin ang kaba sa dibdib niya.Napapikit siya sandali, pero imbes na makapagpahinga ay mas lalo lang naging malinaw ang mga iniisip niya. Buntis ako. Ang salitang iyon ay parang paulit-ulit na umuukit sa utak niya, hindi niya matanggap, pero hindi niya rin matakasan. Hindi niya alam kung paano haharapin ang susunod na araw, lalo na
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 114

Tumahimik ang paligid habang nakahawak pa rin si Mae sa kamay ng Lola niya, ramdam ang init nito na unti-unting nagpapakalma sa nanginginig niyang katawan. Sa labas, patuloy ang pag-alon ng dagat, at sa bawat hampas nito sa baybayin ay para bang may kasabay na paghinga ang dibdib niya na mabigat pa rin, pero mas steady na kaysa kanina. Dahan-dahan siyang napakagat sa labi, pinipigilan ang luha, habang iniisip na baka nga may paraan pa para maitawid niya ang lahat.“Lola,” mahina niyang tawag muli, this time mas buo na ang boses kahit may bakas pa ng takot. Tumingin siya sa matanda, at sa unang pagkakataon ay hindi puro pangamba ang makikita sa mga mata niya kundi halong pag-asa at pagkalito. “Kailangan ko po sigurong kausapin si Kent,” dagdag niya, halos pabulong, pero sapat para marinig.Saglit na natahimik ang Lola niya bago marahang tumango, parang matagal na nitong inaasahan ang desisyong iyon. “Oo, apo,” mahinahon nitong sagot, habang hinahaplos ang likod ng kamay ni Mae. “Karap
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 115

Ilang araw ang lumipas, unti-unting nasanay si Mae sa tahimik at simpleng buhay sa Isla Berde, kahit paminsan-minsan ay hinahanap pa rin ng katawan niya ang ingay ng lungsod. Sa bawat paglabas nila ng Lola niya papunta sa dalampasigan, may ilang mukha na rin ang nagiging pamilyar sa kanya, mga tindera ng isda na ngumingiti at bumabati, at mga batang naglalaro sa buhangin na minsan ay kumakaway pa sa kanya. Kahit papaano, may munting pakiramdam ng pagiging kabilang na unti-unting nabubuo sa loob niya.Maaga siyang ginigising ng Lola niya araw-araw, at kahit inaantok at tinatamad ay napipilitan siyang bumangon para samahan ito sa paglalakad sa tabing dagat. Ramdam niya ang malamig na simoy ng hangin at ang banayad na init ng araw sa balat niya habang naglalakad sila, at kahit hindi niya aminin, may kakaibang gaan itong naidudulot sa kanya. Paminsan-minsan ay napapahawak siya sa tiyan niya, tahimik na iniisip kung tama bang sinusubukan niyang ayusin ang sarili niya para sa batang dinadal
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 116

Napayuko si Mae, ramdam pa rin ang bigat ng mga matang kanina lang ay nakatutok sa kanya, pero unti-unti itong napapalitan ng kakaibang lakas dahil sa ginawa ng Lola niya. Tahimik ang paligid, tanging hampas ng alon at mahinang ugong ng hangin ang maririnig, na para bang kusang nagbigay ng pahinga sa tensyon na sandaling nabuo. Napahigpit ang hawak niya sa laylayan ng damit niya, habang pilit inaayos ang sarili.“Pasensya na, Nati,” biglang sabi ng matandang mangingisda, medyo nahihiya ang tono habang kinakamot ang batok nito. “Napatanong lang, wala namang masama,” dagdag nito, saka bahagyang umiwas ng tingin, tila naiilang sa nangyari. Isa-isa ring nagbalik sa ginagawa ang mga kasama nito, pero may ilan pa ring pasulyap-sulyap kay Mae na hindi niya maiwasang mapansin.Dahan-dahang hinawakan ng Lola niya ang braso niya, parang senyales na umalis na sila roon. “Halika na, apo,” malumanay nitong sabi, at hindi na nagdalawang-isip si Mae na sumunod, parang gusto na rin niyang makalayo s
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 117

Kinabukasan, maagang nagising si Mae at tulad ng nakasanayan na niya ay lumabas siya ng bahay, hinayaan ang sarili na salubungin ng sariwang hangin mula sa dagat. Wala ang Lola niya sa mga oras na iyon, kaya mag-isa siyang naglakad papunta sa dalampasigan.Tahimik na pinagmamasdan niya ang banayad na alon ng dagat habang unti-unting sumisikat ang araw. Umupo siya sa may batuhan, ipinikit sandali ang mga mata habang dinadama ang init ng araw sa balat niya at umaasang kahit papaano ay mapagaan nito ang bigat sa loob niya.“Sana nakikita din to ni Kent, favorite pa naman niya ang sunrise.” Mahina niyang bulong sa sarili at napalabi na lang siya. Alam naman niyang hindi talaga mangyayari na makita ni Kent itong nakikita niya ngayon. “Kumusta na kaya sila?”Napabuntong hininga siya at muling ibinalik ang atensyon sa dagat.Wala talagang araw na hindi niya naiisip si Kent at pati na rin si Vanessa. Miss na miss na niya talaga ang dalawa. Siguro nagtataka na rin si Vanessa kung bakit hindi s
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 118

Kinabukasan, muling naglakad si Mae papunta sa dalampasigan, dala ang tahimik na routine na unti-unti na niyang kinasanayan. Maaga pa, malamig pa ang hangin at banayad ang sikat ng araw, kaya akala niya ay magiging payapa ulit ang umaga niya. Ngunit paglapit pa lang niya sa batuhan kung saan siya karaniwang umuupo, agad niyang natanaw ang isang pamilyar na pigura, nakaupo na roon si Jay, tila ba inaangkin na ang pwesto na iyon.Napahinto si Mae sa paglalakad, bahagyang napakunot ang noo habang nakatingin dito.Seriously? Dito pa talaga siya uupo? bulong ng isip niya, ramdam ang unti-unting pag-akyat ng inis sa dibdib niya. Hindi niya inaasahan na makikita ulit ito, at lalong hindi sa mismong lugar na naging tahimik niyang pwesto nitong mga nakaraang araw.Hindi ko naman property ang pwesto na yan… pero bakit parang naiirita ako? tanong niya sa sarili, napabuntong-hininga habang nakatingin sa dagat. Gusto sana niyang umatras at humanap na lang ng ibang pwesto, pero may bahagi sa kanya
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 119

Ilang sandali pa siyang nanatili roon, pinapakalma ang sarili hanggang sa unti-unting bumalik ang normal niyang paghinga. Nang maramdaman niyang sapat na ang init ng araw sa balat niya, dahan-dahan siyang tumayo at pinagpag ang buhangin sa laylayan ng damit niya. Sa pagkakataong iyon, mas magaan ang pakiramdam niya—hindi dahil nawala ang problema, kundi dahil kahit papaano ay natutunan niyang harapin ang araw nang hindi agad sumusuko.Pag-uwi niya sa bahay, naabutan niya ang Lola niya sa kusina, abala sa paghiwa ng mga gulay para sa tanghalian. “Aga mong nakabalik, ah,” sabi nito, saglit siyang sinilip bago muling bumalik sa ginagawa. Napahinto si Mae sa may pintuan, pinagmasdan ang simpleng eksena, at hindi niya namalayang napangiti siya nang bahagya, isang bagay na matagal niyang hindi nagagawa.“Gusto ko pong tumulong,” bigla niyang sabi, medyo mahina pero buo ang loob. Napatingin ang Lola niya sa kanya, bahagyang nagulat pero agad ding ngumiti, at iniabot sa kanya ang isang kut
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 120

Pagkaraan ng ilang oras, naghanda na si Mae, nagsuot ng simpleng damit at inayos ang buhok niya habang palihim na tinitingnan ang sarili sa salamin. Hindi niya alam kung bakit may kaunting kaba sa dibdib niya parang may mangyayaring hindi niya inaasahan. Bakit kailangan pa naming pumunta sa kabilang baryo? tanong niya sa sarili, pero pinili na lang niyang huwag mag-overthink.“Handa ka na?” tawag ng Lola niya mula sa labas, kaya agad siyang lumabas at sumunod dito. Sabay silang naglakad sa makitid na daan, napapalibutan ng mga puno at bahay na gawa sa kahoy, habang ang araw ay unti-unti nang tumataas sa langit. Tahimik lang sila sa simula, pero ramdam ni Mae na may gustong sabihin ang Lola niya, isang bagay na hindi pa nito sinasabi nang diretso.“Mae,” bigla nitong tawag habang naglalakad sila, kaya napatingin siya rito. “May ipapakilala sana ako sa’yo,” dagdag nito, mahinahon pero may bahid ng seryosong tono. Bahagyang napakunot ang noo ni Mae, ramdam ang pagbilis ng tibok ng pus
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
1011121314
...
16
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status