All Chapters of The Runaway Girlfriend of the Billionaire's Son: Chapter 81 - Chapter 90

Gustong manggigil ni Mae nang makita niyang pumasok sa classroom nila si Kent. Ang dami tuloy eksena na pumapasok sa utak niya at nang dumapo ang paningin niya kay Vanessa ay mas lalo lang tuloy niyang nainis. Tuwang-tuwa kasi ang pinsan niya na para bang sumasanib sa pinsan niya ang swerte at nakita pa nito ang lalaking hinahanap-hanap nito.Mabilis niyang hinawakan ang kamay ng pinsan niya nang tumayo ito ay may balak pa yatang kausapin si Kent. Hindi pwede! Pareho pa namang magkasundo sa kabaliwan ang dalawa at baka mapagkanulo pa siya.“Interesting..” bulong ni Vanessa. “Kita mo nga naman, ang victim na mismo ang lumalapit sa suspect.”‘Yan na nga ang sinasabi niya. Hindi pwedeng magkasama ang dalawa at may krimen na mangyayari. At siya at si Kent ang magiging victim pero ang pinagkaiba lang nilang dalawa ay si Kent ang isang willing victim na gusto pang maging biktima talaga.Langyang buhay to, aniya sa isip niya.“Tara na, gusto mo mag-snack diba?” tanong pa niya kay Vanessa.“A

Tulala pa rin si Mae hanggang sa lumabas na ng laboratory ang professor nila sa major. Imbes na matuwa siya dahil tapos na lahat ng mga subjects nila at tanging intership na lang ang kailangan nilang atupagin at ga-graduate na sila. Pero bakit parang iba itong nararamdaman niya?Kabado? Well, parang ganon na nga. Plus the fact na ayaw nga niyang magturo.Kahit tulala siya, rinig na rinig niya ang excitement na nararamdaman ng mga classmates niya. Nag-uusap pa nga ang iba kung saan nila gusto ma-deploy. At pati si Vanessa ay naki-chismis pa sa kabilang table kung saan magpapa-deploy ang iba nilang kasama. Pero siya? May plano ba siya?Kung saan na lang siguro si Vanessa, doon na lang din siya.“Hoy!” Tinapik pa siya ni Vanessa na nagpabalik sa kaniya sa realidad. “Tara na! Magligpit ka na. Punta na tayong room 301.”Pero imbes na magligpit ay tinitigan niya ang notebook at ballpen niya na nasa mesa pa rin. Nagkukumahog na nga ang mga classmates niya sa pagligpit pero siya ay tulala pa

Dalawang linggo.Dalawang linggong halos wala ibang ginawa si Mae kundi magpabalik-balik sa school, magpirma ng kung anu-anong papel, maghintay sa kung sinu-sinong opisina, at maghabol ng requirements na parang hindi nauubos.Pagod at sabog ang katawan at kaluluwa niya.Pero ngayon, heto na. Finally. Ang araw na pinakahihintay ng lahat maliban sa kaniya.Deployment day.Nagising siya nang mas maaga kaysa sa alarm niya. Hindi dahil gusto niya. Kundi dahil hindi na siya nakatulog nang maayos. Paikot-ikot lang ang isip niya buong gabi.Paano kung magkamali ako? Paano kung hindi ko kayanin? Paano kung…Napabuntong-hininga siya habang nakatitig sa kisame.Too late na para umatras.Dahan-dahan siyang bumangon at tumayo sa harap ng salamin. Saglit niyang tinitigan ang sarili niya.Nakaayos na siya, plantsadong blouse, maayos ang slacks, simpleng ayos ng buhok. Malinis. Presentable.Mukha na siya teacher tingnan. ‘Yong utak na lang niya ang hindi.Napalunok siya. Parang ang bigat ng salitang

Parang natuyo ang lalamunan ni Mae.“Are you two… together?”Hindi na bago sa kanya ang boses ni Ms. Ramirez. Kanina nga lang ay ito ang nakatayo sa likod ng classroom niya habang nagtuturo siya. Ito ang tahimik na nag-oobserve. Ito ang nagbibigay ng notes. Kaya mas lalo siyang kinabahan. Kasi kung may taong hindi niya pwedeng pagsinungalingan ay ito ‘yon. Ang cooperating teacher niya.Napatingin siya kay Kent saglit. Pero parang ang daming dumaan sa pagitan nila sa simpleng sulyap na ‘yon.Anong sasabihin natin?Hindi niya alam.At mas lalong hindi niya alam kung gusto ba niyang marinig ang sagot nito.Pero bago pa man may makapagsalita ay bahagyang natawa si Ms. Ramirez. Yung tipong pigil ang tawa at tipong may alam na bago nagtanong.“Relax,” sabi nito, sabay tuluyang pumasok sa loob ng faculty room at isinara ang pinto sa likod niya. “I’m not asking as your cooperating teacher.”Napahinga siya ng kunti sa sinabi nito. Kasi kahit hindi bilang guro, bilang observer pa rin ito. At ma

Habang naglalakad pauwi sa faculty room mula sa canteen, hindi pa rin nawawala ang hilo na naramdaman ni Mae.. Ramdam niya pa rin ang pagkahilo sa bawat hakbang niya na parang umiikot ang mundo sa paligid niya, at kahit anong pilit niyang i-slow down ang paghinga ay hindi ito nawawala. Si Vanessa naman ay abala pa rin sa dala-dalang snacks at coins, hindi napapansin ang kakaibang behavior ni Mae.Si Kent, tahimik lang sa tabi niya, pero patuloy ang pag-aalalay. Malumanay ang kamay nito sa braso niya, at sa bawat hakbang ay ramdam ni Mae ang presensya nito, malapit, maingat, at parang protektado siya sa kabila ng init at kaba na nararamdaman niya. Napahinto siya sandali sa hallway, pinisil ang kanyang mga palad sa dibdib niya, at dahan-dahang huminga.“Mae, come on, let’s sit for a bit,” marahang sabi ni Kent, hinihila siya papunta sa malapit na bench sa faculty room.Pinilit niyang tumango at sumunod, ramdam ang bawat hakbang ng katawan niya na mahina at mabigat. Pero bago pa man siya