Semua Bab โซ่รักหลอมใจ: Bab 101 - Bab 110

พวกเขาถึงทะเลในช่วงเที่ยง แสงแดดจ้าและสายลมจากทะเลพัดกลิ่นเกลือบางเบาเข้ามาปะทะผิว ทั้งสี่คนยืนอยู่บนชายหาด ท่ามกลางเสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งไม่ขาดสายเด็กน้อยทั้งสองคนกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น นภัสคว้าแขนผู้เป็นแม่แน่น ดวงตาเป็นประกาย“แม่จ๋าหนูอยากเล่นน้ำ”“ผมก็อยากเล่น”แต่ก่อนที่ใครจะทันวิ่งลงทะเล ดารินทร์กลับยกมือขึ้นห้ามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง“ยังไม่ได้นะ” เธอพูดเสียงเรียบ “แดดมันยังแรง เดี๋ยวไม่สบายเอา รอให้อากาศเย็นกว่านี้ก่อน”เด็ก ๆ หน้าหม่นทันที ริมฝีปากยื่นออกเล็กน้อยแต่เมื่อเห็นแววตามั่นคงของแม่ ก็ไม่มีใครกล้าขัดนภัสถอนหายใจหันมองน้องชายที่วิ่งไปหาพ่อ“งั้นหนูไปรอที่ห้องคุณย่าดีกว่า”“ผมไปด้วย จะไปเล่นกับคุณปู่”ดารินทร์ยิ้มมุมปากแล้วพยักหน้า“เดี๋ยวพ่อไปส่ง”ทิศตะวันเดินไปส่งลูก ๆ ทั้งสองที่ห้องพักหลังใหญ่ซึ่งมีภาสกรและทิพย์สุดากำลังนั่งพักผ่อนอยู่ตรงระเบียง“เดี๋ยวตอนเย็นพ่อมารับนะ”“ค่ะ”“ครับ”เขาจองบ้านพักไว้สองหลัง หลังใหญ่หนึ่งหลังซึ่งจะให้พ่อกับแม่ของเขาอยู่กับหลาน ๆ ส่วนอีกหลังเป็นบ้านหลังเล็กที่อยู่กันได้แค่สองคนนั่นคือเขากับดารินทร์“แกมันเจ้าเล่ห์”“ผมถือเป

ผืนทรายร้อนระอุในยามบ่ายถูกเหยียบย่ำด้วยฝ่าเท้าเล็ก ๆ ที่วิ่งดุ๊กดิ๊กไปข้างหน้า เด็ก ๆ หัวเราะเสียงใสขณะที่ปู่กับย่าของพวกเขาต้องรีบสาวเท้าไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว“เดี๋ยว! อย่าลงไปลึกนะลูก!” ภาสกรตะโกนตามหลังในขณะที่มือทั้งสองจับมือหลานแน่น ข้างนอกกำลังวุ่นวาย ส่วนข้างในยังคงร้อนระอุภายในห้องนอนของบ้านพักหลังเล็กที่อยู่ด้านในสุดของรีสอร์ท สองร่างยังคงขยับร่างกายขึ้นลงไปในจังหวะเดียวกัน มือเล็กเกาะโต๊ะเครื่องแป้งไว้เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว เธอหันหน้าไปทางกระจกที่เบื้องหลังเป็นภาพของชายหนุ่มที่กำลังกลัดมัน ขาเรียวข้างหนึ่งถูกแขนแกร่งสอดแล้วยกขึ้นเพื่อเปิดทางให้เอ็นร้อนสอดใส่เข้าไปโดยง่ายร่างกำยำที่บดเบียดแนบชิดอยู่ตรงด้านหลังยังคงขยับเอวสอบโดยไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อย ช่องทางรักที่โดนเอ็นร้อนขยับเข้าออกอย่างต่อเนื่องกำลังกระตุกตอดรัดอย่างหนักหน่วง มือหนาข้างหนึ่งบีบคลึงอกกลมเล่นผ่านเนื้อผ้าอย่างเพลิดเพลิน ปากหนาก็เฝ้าซุกไซร้ตรงแผ่นหลังและไหล่มนที่เปลือยเปล่าดารินทร์มองร่างกำยำที่ขยับเข้าหาเธออย่างเร้าร้อนผ่านกระจกด้านหน้า เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ บนใบหน้าของเขากำลังหยดบนแผ่นหลังของเธอ บนผิวกายที่มีกล้า

เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังก้องอยู่ในบ้านขณะที่กระดาษห่อของขวัญถูกแกะอย่างเร่งรีบ กล่องของเล่นใหม่เอี่ยมวางอยู่ตรงหน้า ทั้งคู่ดีใจกระโดดโลดเต้น จนลืมทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวดารินทร์นั่งอยู่ใกล้ ๆ มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า แววตาเต็มไปด้วยความสุขและอบอุ่นเธอเผลอยิ้มตามลูกอย่างไม่รู้ตัว ลืมความระแวดระวัง ลืมความเย็นชาที่เคยสร้างเป็นกำแพงไว้ และก็ลืมไปด้วยว่ามีใครอีกคนที่นั่งมองเธออยู่ไม่วางตาพอรู้ตัวอีกที เขาก็ขยับเข้ามานั่งเบียดเธออย่างเงียบ ๆ ดารินทร์ที่กำลังยิ้มอยู่ ถึงกับสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงไหล่ข้างหนึ่งที่แนบเข้ามา เธอหันไปมองเขาทันที“เบียดทำไมคะ” เธอกระซิบเสียงเบา พร้อมกับเลิกคิ้วใส่เขา“ก็ตรงนี้มันน่านั่ง แถมเวลาคุณยิ้มแล้วสวยนี่ครับ” ทิศตะวันยิ้มขำ “ผมอยากมองใกล้ ๆ”คำพูดนั้นทำให้เธอชะงักไปชั่ววินาที ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี เธอพยายามซ่อนแก้มที่เริ่มร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ “ไอ้ลูกคนนี้” ภาสกรพูดเสียงเข้ม “ทำไมครับ” “มันใช่เวลามั้ย” ภาสกรนั่งมองมาพักใหญ่แล้ว ลูกชายตัวดีเอาแต่หยอกล้อดารินทร์ราวกับว่าในบ้านนี้มีกันอยู่แค่สองคนเท่

ทิศตะวันที่มือไวกว่าก็หยิบแล้วโยนทิ้งไปด้านหลัง ก่อนวางมือทั้งสองข้างบนเต้ากลมนวดเบา ๆ แล้วซุกใบหน้าไปบนซอกคอขาว “ห้ามทำรอยแล้วนะ” เธอร้องห้าม “เท่าที่มีก็ไม่รู้ว่ากี่วันถึงจะจาง” “งั้นคุณก็ทำให้ผมบ้างสิ” เขาเอียงคอให้เธอ “ท่านประธานกล้ากลับไปทำงานพร้อมรอยคิสมาร์คที่คอเหรอคะ ไม่กลัวพนักงานนินทาเหรอ” “ตอนนี้คนทั้งบริษัทก็รู้แล้วว่าผมกำลังคบกับสไตล์ลิสของบริษัท หากจะนินทาผมก็คงไม่พ้นว่ามีคุณเกี่ยวข้องด้วย” “งั้นฉันก็เสียหายน่ะสิ” “ผมรับผิดชอบเอง” เขาตอบทันควัน “ทำเถอะนะ ถือว่าเป็นของขวัญให้ผม” ดารินทร์นิ่งคิด เขาให้อะไรเธอกับลูกมากมาย แล้วเธอจะทำให้ความปราถนาเล็ก ๆ ของเขาเป็นจริงไม่ได้เหรอ “ก็ได้ค่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นรอยมั้ยนะ ฉันไม่เคยทำให้ใคร” “ชื่นใจจังครับ” แค่คำบ่นพึมพำของเธอก็ทำให้หัวใจของเขาพองโตแล้ว เขาคือคนแรกที่เธอจะฝากรอยรักไว้ ดารินทร์จูบลงไปเบา ๆ ตรงซอกคอของเขา ก่อนจะออกแรงดูดเบา ๆ “ดูดแรง ๆ สิ” “ฉันดูดแรงแล้วนะ แต่ทำไมสีมันไม่เหมือนที่คุณทำให้เลย”

ดารินทร์เดินเข้าไปในบริษัท แม้เธอจะรู้ว่าทุกคนได้เห็นสิ่งที่เธอทำ แต่เธอกลับไม่รู้สึกอึดอัดกับสายตาคนพวกนั้น เพราะทุกคนมองมาที่เธอด้วยสายตาเขินอายไม่มีใครแสดงท่าทีรังเกียจเธอสักคน จนกระทั่งเธอเดินเข้าลิฟต์“น่าอิจฉาจริง ๆ นะคะ” พนักงานรุ่นพี่คนหนึ่งพูดขึ้นในลิฟต์ ดารินทร์ขนลุกซู่เพราะรู้ว่าต้องพูดเรื่องของเธอแน่ ๆ “ท่านประธานฮอตขนาดนั้น แต่ต้องสยบให้ผู้หญิงธรรมดาอย่างน้องไข่มุก น้องไข่มุกนี่เจ๋งไปเลย”เธอไม่รู้ว่านี่คือคำชมหรือเปล่า แต่ก็ยิ้มตอบแบบเจือน ๆ“ในที่สุดพี่ไข่มุกก็ทำให้เรารู้ว่า ไม่ต้องขายาวก็พิชิตใจบอสได้” เพราะเป็นบรัทที่ผลิตนางแบบชั้นนำ ทุกคนจึงเข้าใจว่าผู้บริหารระดับสูงคงจะมองแต่นางแบบสวย ๆ เท่านั้น พอได้เห็นว่าคนระดับพนักงานก็มีสิทธิ์ จึงรู้สึกใจฟูขึ้นมา“นั่นสิ” อีกคนเห็นด้วย “คุณไข่มุกช่วยยืนยันแล้วว่าสวยใสไร้พลาสติก ยังไงก็ชนะเลิศ”“อุ๊ย! ชอบ ๆ” ทุกคนพากับปรมมือเพราะชอบใจ มีเพียงดารินทร์เท่านั้นที่เอาแต่จดจ่ออยู่ที่ตัวเลข‘เมื่อไหร่จะถึง อึดอัดจะแย่แล้วโว้ย!!’ เธอกำหมัดแน่น ต่อให้ได้รับคำคมเธอก็ยังอายอยู่ดี“ขอให้ครองใจของท่านประธานไปนาน ๆ นะ” ทุกคนอวยพรด้วยความจริงใ