โซ่รักหลอมใจ의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

“พอเถอะ! ถ้าจะโทษใคร โทษผมคนเดียว ผมเป็นคนทำให้คุณเข้าใจผิดเอง แต่เลิกลากคนอื่นมาเกี่ยวได้แล้ว”คำพูดของเขาดังพอจะทำให้ฝูงชนที่เริ่มยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายวิดีโอหยุดชะงักไปชั่วครู่ แต่แล้วก็ยิ่งดึงดูดความสนใจเข้าไปอีกเสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มคนที่ล้อมวงรอบเหตุการณ์นั้น“ถ้าคิดจะอาละวาดให้สะใจคุณก็ควรจะละอายบ้างนะ” ทิศตะวันพูดเสียงเย็น ไม่ดังมาก แต่เด็ดขาด“ที่เราตกลงหมั้นกันวันนั้นคุณรู้ดีที่สุดว่าจริง ๆ แล้วมันเป็นยังไง เราตกลงกันว่าจะหมั้นหลอก ๆ หลังจากนั้นเราก็จะประกาศถอนหมั้น แต่คุณกลับไม่ยอมหยุดจนกระทั่งเรื่องมันบานปลาย”หญิงสาวชะงัก ตัวสั่น เธอมองฝูงชนคนที่ต่างมองมาที่เธอเป็นตาเดียวพร้อมทั้งเสียงซุบซิบนินทา เธอเริ่มทนต่อสายตาเหล่านั้นไม่ไหว จึงหลบไปหลังบูธบรรยากาศโดยรอบยังอึมครึม แต่สิ่งที่เหลือไว้คือภาพของผู้ชายคนหนึ่งที่โอบลูกไว้ข้างหนึ่ง และปกป้องผู้หญิงอีกคนไว้ด้านหลังอย่างชัดเจนและแน่นอนว่า ภาพนั้นถูกถ่ายไว้โดยคนมากกว่าหนึ่งคน และคงใช้เวลาไม่นานนักก่อนที่มันจะแพร่กระจายไปทั่วเมื่อรถจอดสนิทหน้าบ้าน ทิศตะวันก็รีบลงไปเปิดประตูฝั่งดารินทร์ แต่เธอกลับยังนั่งนิ่งเหมือนไ

เธอไม่ได้ห้ามเขากลับตอบรับทุกสัมผัสของเขา ครั้งแรกในห้องทำงานมันน่าตื่นเต้นยิ่งกว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้ซะอีก “ฮ่า...” เสียงหอบหายใจของคนทั้งสองยังดังไปทั่วห้อง ความร้อนแผ่ซ่านไปในอากาศ “ที่รัก ผมจะเป็นบ้าเพราะคุณแล้วรู้มั้ย” ขณะพูดปากกคลอเคลียอยู่ตรงซอกคอขาว มือหนาก็บีบคลึงอยู่ตรงก้นของเธอ “อ่า...คุณ” เธอพูดขณะร่อนเอวอยู่บนตักของเขา ในขณะที่เขานั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน “มุกจะเสร็จ” “เสร็จเลยครับ ตามใจที่รักเลย” ต่อเธอจะเสร็จก่อนเขาสักกี่ครั้ง เขาก็ทำให้เธอเสร็จต่ออีกหลาย ๆ ครั้งได้ จึงไม่ได้โฟกัสว่าต้องเสร็จพร้อมกันหรือใครจะเสร็จก่อนกัน “อ๊า...” สิ้นเสียงดารินทร์ก็ซบหน้าไปบนไหล่ของเขาอย่างหมดแรง เขาอุ้มเธอทั้งที่ส่วนล่างยังเชื่อมติดกันแล้วพาไปที่โซฟาหลังใหญ่กลางห้อง มอบบทรักอันเร่าร้อนให้เธอต่อโดยไม่หยุดพัก โชคดีที่วันนี้กิตติชัยลางานจึงไม่ได้เข้ามารบกวนเขา รวมไปถึงคนอื่น ๆ ด้วย เขาเลยได้ใช้เวลากับเธอเต็มที่ถึงวันถ่ายแบบลูกน้อยที่ทิศตะวันเคยบอกดารินทร์ไว้ ณภัสอยู่ในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีชมพู ส่วนนพกรก็สวมเสื้อเชิ้ตสีชมพูกางเกงสี

“อึก” ร่างบางถูกยกขึ้น แผ่นหลังของเธอแนบกับผนังห้องน้ำ ปากเล็กก็โดนเขาจูบจนไม่เหลือช่องว่าง “อ่าส์ อ่าส์” ทิศตะวันส่งเสียงครางขณะที่กำลังขยับสะโพกขึ้นลง เขาย่อเขาเล็กน้อยแล้วเหยียดตรง ทำแบบนี้ซำ ๆ เป็นจังหวะ “ป๋า...” ดารินทร์กระซิบสรรพนามเดิม ๆ ซ้ำ ๆ อยู่ข้างหูเพื่อกระตุ้นอารมณ์เขา ทิศตะวันแทบจะควบคุมสติไม่อยู่ หลายครั้งเขากระแทกจนแผ่นหลังของดารินทร์ถูไถไปกับผนังจนเกิดรอยแดง แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ ยังคงโอบรอบคอของเขาไว้แน่น "อ๊ะ ๆ ๆ พี่...ตะวัน อ๊า ๆ"แรงกระแทกที่ถูกส่งไปทำให้ดารินทร์ครางออกมาไม่เป็นภาษา ชื่อทิศตะวันที่ดารินทร์พร่ำเรียกก็ขาดห้วงไปหลายต่อหลายครั้ง ตอนนี้เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาอยากบอกให้ดารินทร์ได้รับรู้ผ่านภาษากายว่าเขาเธอมากแค่ไหน"หึ่ม! ซี๊ดส์ อ่าส์บี๋!!"เมื่อต่างคนต่างคลั่งรักกัน ทุกความรู้สึกที่มีต่อคนตรงหน้าจึงถูกปลดปล่อยออกมา ไม่ว่าจะกระแทกลงไปแรงแค่ไหน เหมือนมันยังไม่พอ มันยังน้อยกว่าความรู้สึกที่มีต่อกันและกัน"อ๊า!! อ๊ะๆ ๆ ๆ ๆ ๆ อื้อ"ทั้งสองยังบดเบียดร่างกายกันราวกับว่าจะหลอมละลายเข้าด้วยกัน แรงกระแทกของทิศตะวันทำดาริน

ความปวดระบมแล่นไปทั่วร่างกายเมื่อคนตัวเล็กขยับเริ่มตัว หลังลืมตาตื่นดารินทร์ก็มองไปรอบ ๆ จนเห็นใครบางคนนอนมองเธออยู่ตรงหน้า“ทำไมไม่ปลุกคะ” เธอถามเขา“ไม่อยากรบกวน อยากให้ที่รักนอนให้เต็มอิ่ม” เขาเกลี่ยผมที่หล่นมาปรกหน้าของเธอ“กี่โมงแล้วคะเนี่ย”“เกือบเจ็ดโมงแล้วครับ”“ตายจริง” ดารินทร์ตกใจจนตาโต เธอไม่เคยตื่นสายขนาดนี้ หรือเป็นเพราะเมื่อคืนกันนะ“วันนี้เราจะลางานกันนะ”“ทำไมคะ” ดารินทร์สงสัย หรือเขามีโปรแกรมจะไปที่ไหน“ก็ดูเหมือนว่าที่รักจะเดินไม่ไหวนี่ครับ" เขาสังเหตเห็นว่าเธอขมวดคิ้วทุกครั้งที่ขยับตัว“...”“ประธานบริษัทอยู่ตรงนี้จะไปกลัวอะไรละครับ”“แต่...”“ไม่มีแต่นะ” นิ้วยาวจิ้มไปที่ปลายจมูกของดารินทร์“งั้นเอามือออกก่อนค่ะ มุกจะไปดูเด็ก ๆ”“แม่จัดการเด็ก ๆ ให้แล้วครับ”ดารินทร์ขมวดคิ้ว รู้สึกไม่ดี เธอมาอยู่บ้านเขาแต่กลับนอนสบายให้ผู้ใหญ่ดูแลลูก ๆ แทน“พี่เป็นคนบอกแม่เองว่าเมื่อคืนที่รักไม่ค่อยสบาย”ดารินทร์เงยหน้ามองเขา เธอไม่คิดว่าเขาจะรอบคอบขนาดนี้ แม้แต่เรื่องเล็ก ๆ เขาก็ยังปกป้องเธอ"เดี๋ยวพี่พาไปอาบน้ำนะ""มุกอาบเองดีกว่าค่ะ""ไม่เป็นไร" ทิศตะวันช้อนตัวดารินทร์ขึ้นอุ้ม "

ไม่กี่นาทีต่อมา ผ้าม่านถูกเลื่อนออกช้า ๆ ทิศตะวันที่นั่งรออยู่เงยหน้าขึ้นแล้วก็หยุดนิ่งไปชุดเจ้าสาวสีขาวเรียบหรูโอบรับรูปร่างของเธออย่างพอดี ลูกไม้บาง ๆ คลุมไหล่ ทำให้เธอดูอ่อนโยนและสง่างามในเวลาเดียวกัน“เป็นยังไงคะ” ดารินทร์ถามเสียงเบา มือกำชายกระโปรงแน่น “มันดูแปลก ๆ มั้ย”ทิศตะวันลุกขึ้นยืนช้า ๆ เดินเข้าไปหาเธอทีละก้าว เขาหยุดตรงหน้าเธอ ก่อนจะเอื้อมมือเชยคางให้เธอเงยขึ้นมาสบตา“แปลกครับ”คำตอบของเขาทำให้ดารินทร์รู้สึกประหม่า“แปลกตามาก และก็สวยมากด้วย” “งั้นตกลงเอาชุดนี้ค่ะ” แค่ทิศตะวันบอกว่าเธอใส่แล้วสวย เธอก็โอเคแล้ว “ไม่ลองชุดอื่นก่อนเหรอเผื่อที่รักจะชอบ” ทิศตะวันเสนอทางเลือก “แต่ไม่ว่าที่รักจะใส่ชุดไหน พี่เชื่อว่าสวยทุกชุด” “นั่นเป็นคำพูดของคุณพนักงานหรือเปล่าคะ” ดารินทร์เอ่ยแซวทิศตะวันหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะจับชายกระโปรงของเธอจัดให้เข้าที่อย่างระมัดระวัง“หมุนตัวหน่อยสิครับ”เธอลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมหมุนตัวช้า ๆ กระโปรงสีขาวบานออกอย่างสวยงาม เขามองตามทุกการเคลื่อนไหว ก่อนจะพึมพำเบา ๆ“สวยชะมัด…” “คุณผู้ชายเชิญทางนี้ค่ะ” “ค