บททั้งหมดของ โซ่รักหลอมใจ: บทที่ 1 - บทที่ 10

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านบาง ๆ ปลุกหญิงสาวให้ตื่นขึ้นอย่างเชื่องช้า ร่างกายของเธอยังหนักอึ้งจากความอ่อนเพลียคิ้วเรียวเกือบชนกันทุกครั้งที่ขยับตัว รู้สึกราวกับเมื่อคืนโดนทุบอย่างหนัก แต่แล้วสัมผัสแปลกปลอมก็ทำให้เธอสะดุ้งปลายเท้าของเธอเสียดสีกับขนขนอะไรบางอย่าง‘อะไร’ เธอเริ่มใจไม่ดีหัวใจของเธอเต้นแรงทันที ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองอะไรบางอย่างที่อยู่ข้างกายและนั่น...มีผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับเธอ แผ่นอกกว้างที่เปลือยเปล่าของเขาขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่องรอยของค่ำคืนที่ผ่านมาฉายชัดบนเรือนร่างของทั้งเขาและเธอ มันชัดเจนแล้วว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นความทรงจำเริ่มไหลย้อนกลับมา เสียงร้องของเธอ เสียงสบถของเขา และสุดท้ายก็คือเสียงครางของเธอและเขาที่ดังผสานกันจวบจนรุ่งสาง นี่มันเรื่องจริง...เธอวันไนต์สแตนด์กับเขา!‘วันไนต์สแตนด์กับเจ้านายตัวเองเนี่ยนะ’ พอคิดถึงตรงนี้ยิ่งทำให้เธอไม่สบายใจ ‘วัยเบญจเพสก็ผ่านมาแล้ว แล้วมันซวยเพราะอะไรเนี่ย’หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอ พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แต่สมองกลับตีกันยุ่งเหยิง ควรทำอย่างไรต่อดี? เธอตั้งคำถามกับตัวเอ

ดารินทร์ยืนอยู่ในห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของบริษัท หัวใจของเธอเต้นแรงแม้จะพยายามทำให้ตัวเองดูนิ่งเฉยก็ตามตรงหน้าของเธอ เขานั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ มือประสานกันอยู่บนโต๊ะ ดวงตาคมเข้มจับจ้องมาที่เธอราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง“คุณคงรู้นะว่าทำไมผมถึงเรียกคุณมาที่นี่อีก” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แอบแฝงไปด้วยความกดดันเธอยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางตอบกลับด้วยท่าทีเรียบง่าย“ถ้าเป็นเรื่องงาน ฉันคิดว่าคุณสามารถแจ้งผ่านหัวแผนกได้ค่ะ ไม่จำเป็นต้องมาเสียเวลาพูดคุยกับฉันเอง”เขาหัวเราะเบา ๆ ทว่าฟังดูเย็นชา“อย่ามาเล่นลิ้น” เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาคมกริบจ้องเธอไม่วาง “ผมกำลังพูดถึงเรื่องที่คุณทิ้งเงินก้อนนั้นไว้ และข้อเสนอที่ผมเสนอให้คุณเมื่อวันจันทร์”เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยักไหล่ “แล้วมันมีปัญหาตรงไหนคะที่ฉันไม่รับเงินจากคุณ มันผิดอะไรที่ฉันไม่รับข้อเสนอของคุณ”“ปัญหาคือคุณปฏิเสธข้อเสนอของผม” เขากัดฟัน “ผมให้เงินคุณเพื่อแลกกับการหยุดพูดถึงเรื่องที่เกิด แต่คุณกลับทิ้งมันไว้เหมือนไม่มีค่า แบบนี้หมายความว่าไง?”ดารินทร์มองเขาด้วยสายตานิ่งเรียบ ก่อนจะพูดออกมาเสียงชัดเจน “มันหมายความว่าฉั

เมื่อผลักประตูเข้าไปในห้องทำงาน ก็เห็นเขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ท่าทางนิ่งขรึม แต่สายตาที่จ้องมองเธอกลับเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด“นั่งสิ” เขาเอ่ยเสียงเรียบดารินทร์ยังคงยืนนิ่ง ไม่แม้แต่จะขยับไปแตะเก้าอี้ตรงหน้า “เรียกฉันมามีเรื่องอะไรคะ?”เขาหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่มีความขบขัน “คุณควรรู้ดีกว่าผม”เธอขมวดคิ้ว ก่อนจะมองเข้าไปในดวงตาของเขา และสิ่งที่เธอเห็นคือ...ความไม่ไว้ใจ“คุณหมายถึงอะไร?”“อย่ามาเล่นละคร” เขาวางปากกาลงกับโต๊ะ แล้วเอนตัวไปข้างหน้า “ข่าวลือเรื่องผู้บริหารพาพนักงานสาวเข้าโรงแรม มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ ๆ และคุณเป็นคนเดียวที่ได้ประโยชน์จากเรื่องนี้”เธอเบิกตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกัดฟันกรอด “คุณคิดว่าฉันเป็นคนปล่อยข่าวงั้นเหรอคะ?”“ไม่คิดเหรอว่าคุณเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องนี้ดี?” น้ำเสียงของเขาเย็นชา “หรือคุณอยากให้ทุกคนรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคุณจริง ๆ?”“แต่การที่คุณเรียกฉันมาพบแบบนี้ มันก็ทำให้คนอื่นสงสัยได้นะคะว่าจริง ๆ แล้วผู้หญิงคนนั้นใช่ฉันหรือเปล่า”“...” ทิศตะวันนิ่งคิด มันก็ถูกที่คนจะสงสัยเพราะเขาเรียกพบเธอ แต่มันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเรียกเธอมาคุยกันต่อหน้าสถานการณ์เหม

วันแถลงข่าวมาถึง ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากที่ทิศตะวันรับปากกับพ่อเพียงสองวัน โดยที่เขาเองก็ไม่ทันตั้งตัว และไม่ทันได้ตกลงกับเขมมิกาด้วยซ้ำดารินทร์นั่งมองภาพบนหน้าจอโทรทัศน์ ภาพของ ทิศตะวัน ในชุดสูทสีเข้ม ยืนเคียงข้างเขมมิกา นางแบบสาวสวยที่อยู่ในชุดเดรสเรียบหรู แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสุข“ผมกับเขมมิการู้จักกันมานาน และตอนนี้เรากำลังจะหมั้นกันอย่างเป็นทางการ”เสียงของเขาในโทรทัศน์หนักแน่น ชัดเจน ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่นิดเดียวดารินทร์กอดอกพิงโซฟา มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไป เธอไม่แปลกใจที่เขาสามารถแก้สถานการณ์ให้บริษัทได้อย่างสมบูรณ์แบบ ที่ผ่านมาเธอชื่นชมในความสามารถของเขามาตลอด แม้กระทั่งตอนนี้ เขาก็ยังทำมันได้ดีเธอรู้สึกโล่งใจ อย่างน้อยตั้งแต่วันนี้เรื่องของเธอกับเขาก็จะถูกลบเลือนไป ผู้คนจะเชื่อว่า เขมมิกา คือผู้หญิงที่อยู่กับเขาในคืนนั้น และเธอหญิงสาวที่เคยทำงานอยู่ในบริษัทของเขาจะไม่มีตัวตนในความทรงจำของเขาอีกต่อไปดารินทร์ปิดโทรทัศน์ ก่อนจะถอนหายใจลึก ๆ เธอจะไม่กลับไปยุ่งเกี่ยวกับเขาและบริษัทของเขาอีกต่อไป ขอแค่ได้ใช้ชีวิตของตัวเองต่อไปเท่านั้นก็พอแล้วดารินทร์ก้มมองโ

สองวันต่อมาทิศตะวันยืนอยู่หน้าร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง บรรยากาศอบอุ่นและเป็นกันเอง แตกต่างจากภัตตาคารหรูที่เขาเคยชินอย่างสิ้นเชิง“คุณแน่ใจนะว่าเป็นที่นี่” เขาถามลูกน้องที่สืบเรื่องของดารินทร์ให้เขา“ครับ ตอนนี้เธอทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟอยู่ที่นี่” ลูกน้องตอบ “แต่วันนี้ดูเหมือนเธอจะไม่ได้เข้ากะครับ เห็นพนักงานคนอื่นบอกว่าเป็นวันหยุดของเธอ”ทิศตะวันเม้มปากแน่น ดวงตาคมกวาดมองเข้าไปในร้านอีกครั้ง เห็นพนักงานกำลังยุ่งกับการเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่...แปลว่าเขาต้องรอไปอีก หรือไปหาที่บ้านดี แล้วบ้านอยู่ไหนล่ะเขาไม่ได้คิดจะมาตามหาเธอเพื่อรื้อฟื้นอะไรเขาแค่ต้องการความจริงจากปากของเธอคลินิกฝากครรภ์ เธอไปที่นั่นทำไม? เป็นไปได้ไหมว่า...ความคิดของเขาชะงักไปชั่วครู่ หัวใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเขาไม่อยากสรุปอะไรเร็วเกินไป แต่ลึก ๆ แล้ว มันมีบางอย่างบอกเขาว่าเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับเขาทิศตะวันถอนหายใจ ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับไปขึ้นรถถ้าไม่ได้เจอวันนี้...งั้นก็แค่รออีกหน่อยทิศตะวันนั่งรถกลับบริษัท ดูเหมือนเขาจะไม่มีสมาธิเอาซะเลย ตลอดทางที่นั่งรถกลับมาในหัวของเขามีแต่คำถามว่า ถ้าเ