โซ่รักหลอมใจ의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

ทิศตะวันจับดารินทร์ขึ้นมานั่งอยู่บนตัวของเขา จ้องมองเธอจนแทบจะกลืนกิน แก่นกายที่ยังคั่งค้างอยู่ก็เริ่มขยายตัวใหญ่กว่าเดิม ดารินทร์พยายามขยับตัวลุก แต่โดนทิศตะวันกอดไว้ แล้วหอมกลุ่มผมไปหนึ่งทีจนเธอนิ่งลง เขาใช้มือทั้งสองข้างบีบไปที่สะโพกของเธอแล้วขยับวน“อ่า ไข่มุก!”เสียงครางของทิศตะวันทำดารินทร์ขนลุกซู่อีกครั้ง เขารู้สึกได้ว่ากลีบกุหลาบของดารินทร์กำลังกระตุกและดูดดื่มแก่นกายเขาอยู่“วิวสวยจัง” ขณะพูดก็กัดปากไปด้วย “อยากเลียทั้งตัวเลย”“อ๊ะๆ คุณอย่าขยับนะ อ๊า...”ทิศตะวันยิ่มเจ้าเล่ห์ออกมาทันที เมื่อปากบางที่เอาแต่ห้ามแต่ก็ครางไม่หยุด ทำเขาอารมณ์ดีขึ้นมาอีกครั้งบทรักอันเร่าร้อนดำเนินไปครั้งแล้วครั้งเล่า แม้กระทั่งในห้องน้ำเขาก็ไม่ได้ปล่อยให้เธอห่างกายดารินทร์หลับไปบนอกของเขาด้วยความเหนื่อยล้า ทิศตะวันลูบหลังของเธอเบา ๆ กดจูบตรงหน้าผากมนซ้ำ ๆ เขาไม่อยากรับข้อเสนอของเธอ เขาไม่อยากห่างเธอกับลูกอีกต่อไปแล้ว แต่ถ้าข้อเสนอนั้นทำให้เธอยอมให้โอกาสเขา เขาก็จะทำหลังจากคืนนั้น ทิศตะวันก็กลับไปทำงานตามข้อเสนอของดารินทร์เช้าวันนั้น เขาก้าวเข้าสู่บริษัทด้วยสีหน้าเรียบเฉย ภายในใจก็ยังกังวลเรื่อง

“พ่อจ๋า”“พ่อฮะ”เสียงที่ได้ยินเหมือนว่าเขากำลังฝัน เสียงเล็ก ๆ เรียกเขาว่าพ่อ เหมือนกำลังปลุกเขาให้ตื่นแสงไฟสีขาวจากหลอดนีออนเหนือศีรษะทำให้ทิศตะวันรู้สึกแสบตาเล็กน้อย เขากะพริบตาช้า ๆ ก่อนจะมองเห็นเพดานสีขาวสะอาด และกลิ่นคลอรีนจาง ๆ ที่คุ้นเคยเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังแผ่ว ๆ อยู่ข้างเตียง สายน้ำเกลือที่ต่ออยู่กับแขนเขาไหลหยดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขาขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้าไปมองรอบ ๆ อย่างมึนงง “มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย” เขาจำได้ว่าตอนลุกจากโต๊ะทำงานแล้วเขารู้สึกหน้ามืด จึงเรียกกิตติชัยเข้ามา จากนั้นเขาก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย “มาได้ไงครับ” ทิศตะวันยิ้มกว้างเมื่อเห็นนภัสกับนพกรยืนอยู่ข้างเตียง เขาเอื้อมมือไปจับมือกับลูกสาวและลูกชาย “มากับคุณแม่ค่ะ” “ไหนแม่ล่ะครับ” เขามองหาดารินทร์แต่ไม่เห็นเธอในห้อง “พ่อจ๋าเจ็บมั้ย” “ระ...เรียกว่าไงนะ” ทิศตะวันทุกขึ้นนั่ง “พ่อจ๋า” “คะ...ใครบอกให้เรียกแบบนี้” “แม่ฮะ” นพกรตอบ “แม่บอกว่าให้เรียกจนกว่าพ่อจ๋าจะตื่น” นภัสพูดตามที่ดารินทร์สั่ง ก่อ

“คุณบ้าไปแล้วเหรอ!”เธอลุกพรวดทันที “เดี๋ยวพยาบาลก็เข้ามาเห็นหรอก”“ก็คุณไม่ช่วย”“ฉันบอกให้คุณอดทนไง”“แค่เห็นหน้าคุณผมก็จะแตกแล้วครับ”“ลามกจริง ๆ” เธอเดินเข้าไปหาเขา“คุณเปลี่ยนใจแล้วใช่มั้ย”“ฉันต้องทำไมกับคนบ้าแบบคุณ”ทิศตะวันยกยิ้มมุมปาก เขาได้รู้จุดอ่อนของเธออย่างนึง นั่นคือเธอมักจะแพ้ความหน้าด้านของเขาลิ้นเล็กตวัดเลียแท่งเนื้อด้วยความกล้า ๆ กลัว เธอไม่เคยมีประสบการเรื่องนี้มาก่อนดารินทร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ ส่วนคนไข้นั่งอยู่บนเตียงแล้วหันหน้าเข้าหาเธอโดยวางเท้าบนเก้าอี้ตัวเดียวกับที่เธอนั่ง“ดูดด้วยสิครับ” ทิศตะวันบอกดารินทร์อ้าปากเล็กน้อยเมื่อยัดส่วนหัวเขามา เธอออกแรงดูดแล้วใช้ปลายลิ้นแหย่ไปตรงรอยแยก“ไข่มุก”ดารินทร์เงยหน้ามองตามเสียงเรียก ทิศตะวันก็ก้มลงมาจูบเธอ เขาส่งลิ้นหนาเข้าไปกวาดต้อนหยอกล้อกับลิ้นเล็ก สลับกับดูดดึงจนเกิดเสียง“อื้อ...” เมื่อเห็นว่าเขาจูบเธอนอนเกินไป ดารินทร์ก็ร้องประท้วง“ทำไมครับ” เขากระซิบถาม “ไม่ชอบเหรอ”ดารินทร์ส่ายหน้า เธอใช้สองมือจับเอ็นร้อนของเขายัดเข้าปากทันที หากมัวชักช้าแล้วมีคนมาจะลำบาก“อุก ๆ ๆ” ปากเล็กที่กำลังกลืนกินแท่งเอ็นจนเต็มปาก เธอทำ

สองสัปดาห์ผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทิศตะวันแทบจะไม่เป็นอันทำอะไร เขากังวลเรื่องดารินทร์ จะไปหาก็ไม่กล้าจึงรอจนครบหนึ่งเดือนตามที่รับปากกับเธอไว้ อย่างน้อยเขาก็ได้ใช้เป็นข้ออ้างในการไปหาเธอ “รถเก๋งแล่นไปจอดหน้าบริษัท ฝนที่กำลังโปรยลงมาทำให้ทิศตะวันต้องขมวดคิ้ว “ทำไมต้องมาตกตอนนี้ด้วย” เขามองออกไปนอกรถ เห็นพนักงานหลายคนกำลังเดินออกจากตัวอาคาร ทันทีที่เห็นหญิงสาวในชุดเดรสแขนยาวสีน้ำตาล เขาก็ยิ้มกว้าง แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็หายไป เมื่อเห็นใครคนหนึ่งกำลังเดินตามหลังออกมาแล้วขวางหน้าดารินทร์ไว้ เขาไม่ได้ยินว่าทั้งคู่คุยอะไรกัน แต่ก็ดูออกว่าดารินทร์กำลังอึดอัด ทิศตะวันมองซ้ายมองขวาเพื่อหาร่ม เขาจำได้ว่าก่อนออกมาจากบ้านแม่ของเขา เขาได้รับร่มสีดำจากแม่มา 1 คัน ไม่รอช้าเขาเปิดประตูแล้วลงจากรถ เดินดุ่ม ๆ เข้าไปพร้อมร่มคันใหญ่ “ที่รัก” ดารินทร์และต่อศักดิ์หันมาตามเสียง ทั้งคู่ขมวดคิ้วพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย “รอผมนานมั้ยครับ” ทิศตะวันพูดต่อ “คุณอีกแล้วเหรอ” ต่อศักดิ์เดินเข้

‘เขาร้องไห้เหรอ’“ยกโทษให้ผมได้มั้ย” เข่าสองข้างของทิศตะวันทรุดลง “ให้โอกาสผมเถอะนะ”ภายนอกอาจดูนิ่ง แต่ภายในใจกลับสั่น เธอไม่คิดว่าจะได้เห็นเขาร้องไห้ต่อหน้าแบบนี้“ลุกขึ้นเถอะค่ะ”แม้ดารินทร์จะพูดแบบนั้นแต่ทิศตะวันก็ยังคงนั่งนิ่ง“เกิดอะไรขึ้นครับ” พชรเดินออกมาจากในบ้าน เขาเห็นรถของทิศตะวันมจอดอยู่หน้าบ้านพักใหญ่ แต่ก็ยังไม่เห็นใครเดินเข้ามาในบ้านจึงออกมาดู“พ่อจ๋า” นภัสเข้าไปกอดทิศตะวันจากด้านหลัง “คิดถึงพ่อจังเลย”“ผมด้วย” นพกรก็เข้าไปกอดอีกคนทิศตะวันนิ่งไป เขารีบเอามือเช็ดน้ำตาเพราะไม่อยากให้ลูกเห็น“พ่อก็คิดถึงลูก”“ฝากรับแขกด้วยนะคะพี่พีท มุกขออาบน้ำก่อน”“ไข่มุก” ทิศตะวันพยายามเรียก แต่ไข่มุกไมได้หยุดเดิน เธอเดินเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูทันที“ผมขอถามอะไรหน่อย” พชรเอ่ยขึ้นทิศตะวันหันไปมอง“คุณเป็นอะไรกับไข่มุกครับ”“เอ่อ...” เขาอยากพูดใจจะขาด แต่เพราะสถานะของเขาตอนนี้ก็เป็นแค่พ่อของแฝดเท่านั้น ‘จริงสิ เมื่อกี้เด็ก ๆ เรียกเขาว่าพ่อต่อหน้าผู้ชายคนนี้’“คุณคิดยังไงกับน้องสาวของผม”“วะ...ว่าไงนะครับ” ทิศตะวันเงยหน้ามองพชร “คุณบอกว่าไข่มุกเป็รอะไรกับคุณนะ”พชรนิ่งไปครูหนึ่งเมื่อเ