โซ่รักหลอมใจ의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

“...” เธอมองปากที่ขยับพูดคำหวาน มือเล็กเลื่อนขึ้นไปแตะที่ใบหน้าของเขา เธอไม่เคยมองสำรวจใบหน้าของเขาใกล้ ๆ แบบนี้มาก่อน ทุกครั้งที่มีอะไรกันเธอเอาแต่หลบสายตาเขา “ผมหล่อมั้ย” “...” ดารินทร์พยักหน้าเบา ๆ นั่นคือคำที่เธอคิดอยู่ในหัว คน ๆ นี้ถ้ามองไกล ๆ ก็หล่อมากอยู่แล้ว พอมองใกล้ ๆ ยิ่งหล่อเข้าไปอีก “คุณน่ะน่ารักมากรู้ตัวหรือเปล่า” เขากระซิบข้างหู ก่อนจะฝังใบหน้าลงบนซอกคอขาว “อ๊ะ…” ดารินทร์สะดุ้งเมื่อโดนเข้าดูดตรงซอกคอ “ ทำอะไรของคุณ” “ได้สติแล้วสิ” ทิศตะวันยิ้มมุมปาก เขารู้ว่าก่อนหน้าที่เธอกำลังเหม่อลอย ถามอะไรก็คงพยักหน้ารับไปหมด แต่ตอนที่เธอมีสติเป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นกว่า “เอาหน้าออกไปห่าง ๆ เลยนะ” “แน่ใจเหรอว่าอยากให้ผมเอาหน้าออก” ดารินทร์ทิ้งผมของเขา เธอจ้องเข้าไปในดวงตาคู่คม สายตาเจ้าเล่ห์นั่นทำให้เธอกัดฟันกรอด ๆ ธอกดท้ายทอยของเขาลงมาแล้วบดจูบปากของเขาก่อนจะกัดไปแรง ๆ ตรงปากล่าง “ซี๊ด” ทิศตะวันเลียปากล่างของตัวเอง “ชอบแบบนี้เธอ” “อ๊า” ดารินทร์ร้องลั่นเมื่อนิ้วเรียว

“ลาออกไปเลย ผมเลี้ยงเอง”“คุณได้เลี้ยงแน่” เธอเอานิ้วชี้จิ้มที่อกของเขา “ถ้าเลี้ยงไม่ดีฉันจะจัดการคุณ”“ว่าไงนะ” เขาไม่อยากจะเชื่อ หรือเขาหูฝาด“พรุ่งนี้ฉันจะไปลาออก” เธอคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้ว หนึ่งเดือนที่บอกให้เขากลับไป เธอก็ใช้เวลาคิดเรื่องเขา คิดเรื่องอนาคตของเด็ก ๆ จนเธอตัดสินใจได้“คุณจะไปอยู่กับผมใช่มั้ย”“แค่หนึ่งเดือน”ทิศตะวันยิ้มกว้าง แค่หนึ่งเดือนก็เอา เขาจะคว้าโอกาสนี้ไว้ก่อนแล้วเขาค่อยเปลี่ยนใจเธอ“คราวนี้ให้ฉันเสร็จได้แล้วยัง”"พร้อมกันนะ อ่าส์" ทิศตะวันใส่ความปราถนาที่มีทั้งหมดลงไปจนดารินทร์ต้องระบายด้วยการจิกเล็บไปบนแผ่นหลังของเขา แล้วทั้งสองก็ปลดปล่อยออกมาพร้อมกันทิศตะวันอุ้มคนที่หมดแรงอยู่ในอ้อมกอดไปล้างตัวในห้องน้ำ เขารอจนเธอหลับถึงจะออกมานอนตรงโซฟา เพราะคำพูดของดารินทร์ทำให้เขาตาสว่าง ข่มตาหลับยังไงก็หลับไม่ลงสักที“ทำยังไงดี” เขาเอามือจับหน้าอกของตัวเอง “ผมมีความสุขมากเลย”สายตายังคงจับจ้องไปยังประตูห้องนอนของดารินทร์ มันจะดีแค่ไหนหากเขาได้นอนกอดเธออยู่ในนั้นทั้งคืน แล้วมันจะดีแค่ไหนที่เขาได้ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเห็นเธอนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขาทุก ๆ เช้า“อยากจะรัก

“ฉันร้อน” ดารินทร์พึมพำแต่ก็ยังกอดเขาแน่น “เดี๋ยวผมเปิดแอร์เย็น ๆ ให้นะ” เขาจัดแจงให้เธอนั่งตรงเบาะข้างคนขับก่อนที่จะรีบขึ้นไปประจำตรงตำแหน่งคนขับ “ฉันอยากอาบน้ำ” ดารินทร์เริ่มเอามือปลดกระดุมเสื้อของตัวเองทีละเม็ดขณะที่รถวิ่งออกมาจากผับไม่นาน “ทำอะไรน่ะ” “มันร้อน มันรู้สึกแปลก ๆ จริง ๆ นะ” เธอสับสนกับความรู้สึกตอนนี้ เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว “ช่วยฉันที” “หืม...” เขายื่นมือไปจับมือเธอไว้แล้วยกขึ้นมาจูบ “ให้ช่วยยังไง” “ไม่รู้” ดารินทร์เริ่มหายใจแรงขึ้น มันร้อนรุ่มจนเธอเริ่มอยู่ไม่สุข เธอสะบัดมือจากเขาแล้วเริ่มปลดกระดุมเสื้ออีกสามเม็ดที่เหลือ “ขับรถไปเลย ห้ามมอง” ทิศตะวันหักพวงมาลัยเข้าจอดรถตรงฟุตบาท เขาหันไปมองเธอที่ตอนนี้ท่อนบนเหลือเพียงบราเซียร์สีดำ “กำลังทำอะไรรู้ตัวหรือเปล่า” “จะ...จอดรถทำไมคะ” ต่อให้เธอมีอาการแปลก ๆ แต่การรับรู้ของเธอไม่ได้ขาดผึ่งซะทีเดียว “สภาพคุณเป็นแบบนี้ผมขับต่อไม่ไหวหรอกครับ ผมคงเอาแต่หันมองคุณจนเกิดอุบัติเหตุแน่ ๆ” “ช่วยฉันทีสิ” เธออ

“รีบจัดการเข้า ฉันอยากอุ้มหลานเพิ่ม”“ไม่แน่ วันดีคืนดีอาจจะเป็นคุณตหลานสี่ก็ได้ครับ”“หมายความว่าไง”“คืนเดียวไข่มุกยังท้องลูกแฝดเลยครับ นี้ก็หลายอาทิตย์แล้วพ่ออาจจะได้หลานแฝดอีกคู่” เขาพูดด้สยท่าทางมั่นอกมั่นใจ“บ้าน่า แกหลงตัวเองหรือเปล่า”“ไม่เชื่อพ่อก็คอยดูนะ” เขากระซิบบอกภาสกรด้วยความมั่นใจที่ไม่ได้ลดน้อยลงเลยสักนิด“เลวจริง ๆ”“อะไรครับ ถึงขั้นว่าผมเลวเลยเหรอ”“อย่างน้อย ๆ ก่อนที่จะมีลูกอีกแกควรแต่งงานกับเขาให้เรียบร้อย ท้องคราวนี้ไม่กลัวคนจะนินทาว่าหนูมุกเสีย ๆ หาย ๆ เหรอ”“จริงสิ” ทิศตะวันใจเต้นตึกตัก รู้สึกเหมือนกำลังทำผิดต่อเธออีกแล้ว “ผมจะแถลงข่าวเรื่องงานหมั้น”“เขาตกลงแล้วยัง”“ลำดับแรกต้องพาไปเลือกแหวน”“เขาตกลงหมั้นกับแกแล้วยัง”“ต้องเอาเพ็ชรเม็ดโต ๆ เธอจะได้ไม่อายใคร”“ไอ้นี้ ท่าจะบ้า” ภาสกรลุกขึ้นเดินออกไป รู้สึกเหนื่อยใจกับลูกชาย ทำอย่างกับคนเพิ่งหัดรักทิศตะวันกลับขึ้นมบริหารบริษัทอย่างเต็มตัว ส่วนทิศเหนือก็เดินทางไปพักผ่อนที่ต่างประเทศ“ท่านประธานครับ” กิตติชัยเดินเข้ามาในห้องทำงานของทิศตะวัน “วันนี้จะมีสัมภาษท์งานสไตลิสคนใหม่ ท่านประธานจะเข้าร่วมด้วยหรือเปล่า”“แ

“อะไรนะคะ” เขมมิกาไม่อยากจะเชื่อหู “แฟนเหรอ คุณเรียกผู้หญิงมักง่ายคนนี้ว่าแฟนเหรอ” “ฉันน้อยใจแล้วนะคะ” ดารินทร์กอดเอวของทิศตะวันแล้วซบไปบนอกของเขา “ไหนเวลาอยู่กับฉันสองคนคุณบอกว่าฉันเป็นเมียไง ทำไมอยู่ต่อหน้าคนอื่นถึงบอกว่าเป็นแฟนล่ะ” “...” ทิศตะวันนิ่งไป เขาไม่รู้ว่าดารินทร์จะมาไม้ไหน แต่เขาชอบแบบนี้ที่สุด “นังหน้าด้าน เขาเป็นคู่หมั้นของฉันนะ” “หยุดพูดเรื่องไร้สาระเดี๋ยวนี้เลย ผมกับคุณเราไม่เกี่ยวข้องอะไรกันตั้งนานแล้ว” “พี่ตะวัน” ไข่มุกเงยหน้าขึ้นมองเขา “ทำไมเขาถึงยังพูดแบบนั้นล่ะ” “พี่ถอนหมั้นไปนานแล้ว ข่าวก็ออกโครม ๆ ไม่เชื่อเดี๋ยวพี่จะให้คุณกฤษหาข่าวมาให้ที่รักดูนะ” “ค่ะ” เธอเอาจมูกถูคางของเขาเชิงหยอกล่อ แต่ทิศตะวันไม่คิดแบบนั้น นี่มันเป็นการยั่วกันชัด ๆ เขาอดใจไม่ไหววางมือตรงท้ายทอยของเธอแล้วกดจูบลงไปต่อหน้าต่อตาของเขมมิกา ทั้งคู่จูบกันจนเกิดเสียงหน้าอาย “อ่า” ดารินทร์ครางออกมาแล้วซบหน้าไปตรงอกของเขา “นังหน้าด้าน” เธอชี้หน้าด่าดารินทร์โดยที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น “ไ