All Chapters of มากรัก : Chapter 21 - Chapter 30

รู้ตัวอีกทีก็อยู่หน้าบ้านที่มีคณานางอาศัยอยู่เสียแล้ว อิชย์ไม่รู้ว่าทำไมเขาจึงต้องมาที่นี่ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าดึกขนาดนี้แล้วทำไมถึงไม่กลับบ้านทำไม.. ต้องขับรถมาหาคณานางในเวลานี้ หรืออาจเป็นเพราะอยากหาที่ปลดปล่อยความต้องการทางร่างกายอย่างนั้นหรือดวงตาคู่คมมองชั้นสองของบ้าน ป่านนี้คณานางคงนอนหลับแล้ว เพียงแค่รู้ว่าหากเขาก้าวขาเข้าไปข้างใน ก็จะพบกับดวงพักตร์ใสของหญิงสาว ริมฝีปากบางหยักพลันยกยิ้มโดยที่เจ้าของมันไม่รู้ตัวอิชย์ล้วงกระเป๋ากางเกงหากุญแจบ้าน เมื่อพบมันแล้วเขาจึงตรงดิ่งไปที่ประตูอย่างมาดหมาย ชายหนุ่มใช้กุญแจไขเปิดประตูบานใหญ่ก่อนจะพาตัวเองเข้าไปข้างใน เขากดเปิดสวิตซ์ไฟแล้วต้องตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า“เหมย!” อิชย์ถลาเข้าไปหาคณานางที่นอนคุดคู้อยู่บนโซฟาหน้าทีวีเจ้าของร่างเล็กสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินคนเรียกชื่อตัวเองเสียงดัง “พี่อิชย์เหรอคะ” เธอปรือตาขึ้นมองแล้วเอ่ยถาม“พี่เอง เหมยมานอนอะไรตรงนี้” ร่างสูงหย่อนสะโพกลงนั่งบนโซฟาข้างหญิงสาว“เหมยดูละครแล้วเผลอหลับน่ะค่ะ” เธอตอบพลางลุกขึ้นนั่ง หญิงสาวขยี้ตาไล่ความง่วงงุนที่กำลังครอบงำเธอก่อนจะเอ่ยถามนายแพทย์อิชย์ “แล้วพี่อิช

ริมฝีปากสีระเรื่อยิ้มหยันตัวเอง บ้าจริง! เธอกล้าหลงระเริงดีใจไปได้ยังไงว่าผู้ชายที่นอนกกกอดอยู่ตอนนี้ มีเยื่ยใยอาลัยอาวรณ์เธอ ที่อิชย์เป็นเช่นนี้ก็แค่หวงก้าง เขาเพียงแค่กลัวโดนหยามน้ำหน้า ไม่ใช่เพราะกลัวเสียเธอไปฮึ! เธอช่างน่าสมเพชเหลือเกินเหมย กล้าดียังไงไปคิดว่าเขารู้สึกลึกซึ้งกับตัวเอง ทั้งที่ความจริงแล้ว.. อิชย์ตีค่าเธอเพียงคู่นอน“กุ้งจะไม่มีทางรู้เรื่องของเรา พี่จะพยายามให้เราได้อยู่ด้วยกัน”เอามีดปลายแหลมทาเกลือมากรีดลงกลางขั้วหัวใจยังเจ็บน้อยกว่าคำพูดที่ได้ฟังจากปากอิชย์ยิ่งได้ฟังแบบนี้ ยิ่งตอกย้ำว่าเธอนั้นไร้ค่าไร้ศักดิ์ศรีเพียงใดคณานางทำได้แค่เพียงยิ้มบางๆ แล้วก้มหน้ายอมรับทุกอย่างอย่างยอมจำนน แม้ว่าจะรู้สึกไม่ยุติธรรมเอาเสียเลยที่ต้องคอยอยู่แบบหลบๆ ซ่อนๆ รอเขามาหาแล้วมอบเศษเวลาให้ ทั้งที่เธอมาก่อนคีรติ แต่กระนั้นหญิงสาวก็รู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร เธอมีทางเลือกเพียงสองทาง คือการยอมทนอยู่แบบนี้ต่อไป หรือ.. พาตัวเองเดินออกจากชีวิตอิชย์แล้วเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน คนที่ให้เกียรติเธอ คนที่ทำให้เธอแนะนำกับคนอื่นได้เต็มปากว่าผู้ชายคนนี้คือคนรักที่คบหาดูใจออกหน้าออกตาร

“ถ้าอยากให้พี่ใจดีกับเหมย เหมยก็ต้องเป็นเด็กดีของพี่รู้ไหมครับ” เขาจับมือเจ้าหล่อนมาจูบเบาๆดวงตากลมโตจ้องมองนายแพทย์หนุ่ม “แล้วตอนนี้เหมยไม่เป็นเด็กดีของพี่อิชย์ตรงไหนเหรอคะ” เธอย้อนถามทันที“ตอนนี้เหมยไม่ใช่เด็กดี แต่เป็นเด็กดื้อ ดื้อที่ไม่ยอมเชื่อฟังพี่เรื่อง.. เพื่อนผู้ชายคนนั้น”หากไม่เป็นการคิดเข้าข้างตัวเองเกินไป คณานางก็พอจะรู้แล้วว่าอะไรทำให้อิชย์เป็นเช่นนี้ เขาคงกำลังรู้สึกไม่แตกต่างจากเธอตอนที่รู้เรื่องคีรติแรกๆอิชย์กำลังกลัว..ชายหนุ่มกลัวว่าเธอจะเลือกปกแล้วเดินจากเขาไปอย่างนั้นหรือหรือจริงๆ แล้วเธอเพียงแค่คิดเข้าข้างตัวเองกันแน่“พี่อิชย์หมายถึงปกน่ะเหรอคะ แล้วทำไมพี่อิชย์ต้องไม่อยากให้เหมยคบกับปกล่ะ ในเมื่อปกเขาก็เป็นคนดี อีกอย่างปกไม่ได้ผิดอะไร ไม่ดีเหรอคะที่เหมยได้รู้จักคนดีๆ”ดวงตาคมคู่วาวฉายชัดว่าเจ้าของมันไม่พอใจกับสิ่งที่ได้ยินเพียงแค่นี้ก็ยืนยันความคิดคณานางได้แล้วอิชย์กำลังแหกกฎที่เขาเป็นคนตั้งเองมนุษย์เราแม้มีอย่างอื่นที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน แต่เรื่องหัวใจ.. ไม่ว่าจะสูง ต่ำ ดำ ขาว ฐานะมั่งมี หรือยาจก มันก็คงไม่แตกต่างกันมากไม่มีใครรู้สึกรักสองคนได้ในเวลาเ

“คุณอิชย์คะ คุณท่านบอกว่าถ้าคุณอิชย์กลับมาแล้วให้เชิญคุณอิชย์ที่ห้องทำงานคุณท่านค่ะ”อิชย์พยักหน้าเล็กน้อย “เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนชุดก่อน แล้วจะไป” เขาบอกเด็กรับใช้ในบ้านก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองทว่าขายาวคู่นั้นก้าวได้เพียงครึ่งทาง มันก็หยุดลงกะทันหัน ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบๆ บ้านหลังใหญ่โตโอ่อ่า สวยงามตระการตาหรูหรา แต่กลับไร้ชีวิตชีวาสิ้นดี อิชย์อยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิด แทบไม่มีในความทรงจำเลยว่าบ้านหลังนี้มีความอบอุ่นให้สัมผัส หรือว่า..มันไม่เคยมีภาพจำที่ฝังหัวมาตั้งแต่เด็กจนโตคือภาพที่แม่นั่งร้องไห้น้ำตานองหน้า ด้วยเพราะว่าพ่อมีผู้หญิงมาพัวพันมากมาย จนสุดท้ายอรอิสราทนไม่ไหวจึงตัดสินใจฟ้องหย่า ชายหนุ่มยังจำได้ดี.. แม่พยายามพาเขาไปด้วย แต่มีหรือที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ จะสู้อำนาจบารมีผู้บริหารโรงพยาบาลเอกชนผู้มั่งมีด้วยทรัพย์สินเงินตราและเส้นสายอย่างบารมีได้ หลังจากวันที่แม่เดินออกจากบ้านไป เขาก็ไม่ได้พบหน้าแม่อีกเลยหลายปีที่ผ่านมา อิชย์เพียรพยายามตามหาท่าน แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววว่าจะพบเจอ ไม่ว่าจะใช้วิธีการหรือหนทางใด ก็คว้าไว้ได้เพียงความว่างเปล่าริมฝีปากบางหยักเหยียดยิ้มเมื่อนึกถึงเรื่อ

‘สวัสดีค่ะพี่อิชย์’ คณานางที่พี่งก้าวขาออกจากห้องเรียนรีบโทรกลับหาอิชย์ทันทีที่เห็นสายไม่ได้รับจากชายหนุ่ม‘ตอนนี้เหมยอยู่ไหนเหรอ’‘เหมยอยู่มหา’ ลัยค่ะ พึ่งเรียนเสร็จ’‘แล้วมีเรียนต่ออีกไหม’‘ไม่นะคะ วิชาต่อไปอาจารย์ยกคลาสค่ะ’คณานางนึกแปลกใจที่อิชย์โทรมาเวลานี้ เพราะปกติถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญจริงๆ เขาจะไม่โทรมา มีอะไรหรือเปล่า? หญิงสาวนึกหวั่นใจ‘พี่อิชย์.. มีอะไรหรือเปล่าคะ’ เธอเห็นปลายสายเงียบไป จึงเอ่ยถามอย่างทนไม่ไหว‘พี่พึ่งผ่าตัดคนไข้เคสสุดท้ายเสร็จ พรุ่งนี้วันเสาร์ เราไปต่างจังหวัดกันไหม ไปที่ที่เหมยอยากไป’อิชย์ชวนเธอไปต่างจังหวัดงั้นหรือนี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่อยู่กับชายหนุ่มมา ปกติเราสองคนพบหน้ากันแค่ที่บ้าน และเขาเองที่เป็นคนออกปากห้ามว่าไม่ให้ทักหากเจอกันข้างนอก ให้ทำเหมือนคนไม่รู้จักกันไปเลยแล้วทำไม..คณานางยิ้มกว้างจนส่งให้ดวงตาคู่หวานทอประกายสดใส ‘จริงเหรอคะ นี่เหมยได้ยินไม่ผิดใช่ไหม พี่อิชย์จะพาเหมยไปต่างจังหวัดจริงๆ เหรอคะ’ ‘จริงสิ ทำไมต้องทำเสียงตื่นเต้นขนาดนั้นด้วย ทำอย่างกับว่าไม่เคยไปเที่ยวต่างจังหวัดอย่างนั้นแหละ’ อิชย์นึกเอ็นดูหญิงสาวอยู่ลึกๆ‘เคยไป แต่ไม่เคย