All Chapters of มากรัก : Chapter 11 - Chapter 20

คณานางจ้องหน้านายแพทย์หนุ่ม เรียวปากอิ่มเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่หวานยามนี้มีน้ำใสไหลเอ่อคลอ แต่เจ้าหล่อนรู้ดีว่าอิชย์ไม่สะทกสะท้านกับน้ำตาที่รินไหลอาบใบหน้าเธอสักนิด ตรงกันข้าม.. เขาดูหงุดหงิดที่เห็นมันด้วยซ้ำ“เหมยไม่ได้ทำอะไรผิด เหมยกับปกเราเป็นเพื่อนกัน”อิชย์เบะปากทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาคู่คมที่กำลังทอดมองคณานาง มันฉายชัดว่ากำลังเย้ยหยันและดูแคลนหญิงสาว “เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อน่ะสิ พี่ไม่สนหรอกนะว่าเหมยกับไอ้นั่นจะรู้สึกยังไงต่อกัน แต่ที่พี่สนคือตอนนี้เหมยเป็นของของพี่ ของที่พี่ ‘ซื้อ’ มาแล้วยังใช้งานไม่เบื่อ เพราะฉะนั้นจำเอาไว้ให้ดี ต่อจากนี้ไปห้ามยุ่งเกี่ยวกับไอ้หมอนั่นอีก เข้าใจมั้ย”ทุกคำที่พ่นออกจากปากเขา ราวกับมีดปลายแหลมที่กรีดกลางหัวใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า หญิงสาวเจ็บปวดกับสิ่งที่ถูกอิชย์กระทำจนแทบขาดใจ แต่คณานางรู้ดี ต่อให้เธอร้องไห้จนขาดใจตายตรงนี้ อิชย์ก็ไม่แยแส เพราะสำหรับเขาแล้ว เธอไร้ค่า ไร้ศักดิ์ศรี ผู้ชายคนนี้ตีค่าเธอเสมือนของชิ้นหนึ่งที่สามารถซื้อได้ด้วยเงินแค่นั้น..คณานางเบือนหน้าไปทางอื่น เธอยกมือปาดน้ำตาจากแก้มทั้งสองข้างแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันก

อิชย์ค่อยๆ ดันหญิงสาวลงบนโซฟา ร่างหนาทับทาบโดยไม่ยอมละริมฝีปากจากคนใต้ร่าง ชายหนุ่มรู้ดีว่าจุดไหนที่สามารถทำให้คณานางอ่อนไหว และอะไรที่ทำให้เจ้าหล่อนอ่อนระทวยจนยอมเขาทุกอย่างสองร่างกอดรัดจนแทบหลอมหลวมกันเป็น ความช่ำชองของอิชย์ทำให้หญิงสาวใต้อาณัติหลงลืมทุกสิ่งที่เกิดขึ้นแทบสิ้น เธอโอนอ่อนผ่อนเขาทุกอย่าง ยอมให้ ชายหนุ่มกระทำตามความปรารถนาโดยไม่คิดขัดขืน มือใหญ่หนาบีบเคล้นคลึงสองเต้างามสองข้างสลับซ้ายขวา เจ้าของร่างอวบอั๋นแอ่นอกรับสัมผัสจากนายแพทย์หนุ่มราวกับหญิงสาวร่านรัก เธอตอบสนองเขากลับอย่างเช่นทุกคราที่ทั้งคู่ร่วมรักกัน“อื้อ~” เสียงหวานเปล่งเสียงหวานด้วยว่าซ่านเสียวเจ้าของร่างอวบอั๋นสะดุ้งทุกคราที่หนวดสากครูดผิวเนื้อตรงจุดอ่อนไหวบริเวณลำคอ อิชย์รู้ดี.. เขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ชอบแบบไหนเมื่อหยอกเย้าซอกคอขาวจนหนำใจ อิชย์จึงเงยหน้าขึ้นมองสบตาคนใต้ร่างแล้วกระหยิ่มยิ้ม ดวงตากลมโตล้อมรอบด้วยแพขนตาหนางอนหวานหยาดเยิ้มบ่งบอกว่าตอนนี้เจ้าหล่อนคงร้อนรุ่มเพราะถูกไฟตัณหาสุมรุมไม่ผิดแผกแตกต่างจากเขานิ้วมือเรียวยาวราวกับถูกปั้นแต่งลากไล้ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่ออย่างแสนหลงใหล “ทุกตารางนิ

“เหมย” น้ำเสียงคุ้นเคยของใครบางคนทำให้คณานางที่กำลังนั่งทำงานส่งอาจารย์เงยหน้าขึ้นมอง เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาขาวสะอาดดูอบอุ่นยังคงส่งรอยยิ้มละมุนให้เธอเหมือนอย่างเคย ปรมัตถ์ทำราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ชายหนุ่มหายไปเกือบสองอาทิตย์หลังจากที่รู้เรื่องเธอกับอิชย์ในวันนั้นเรียวปากอิ่มฉีกยิ้มกว้าง คณานางรู้สึกเบาใจขึ้นมากโขเมื่อเห็นท่าทีของปรมัตถ์เช่นนี้ ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องเจ้าหล่อนยอมรับเลยว่ากังวลเป็นอย่างมาก กลัวว่าปรมัตถ์จะรู้สึกไม่ดีกับเธอจนทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนของเราสองคนสั่นคลอน“หายหน้าหายตาไปเลยนะ” ปรมัตถ์ยิ้มเมื่อเธอพูดเช่นนั้นออกไป ชายหนุ่มวางกระเป๋าเป้สะพายหลังของเขาไว้บนม้านั่งหินอ่อน ก่อนที่เจ้าตัวจะหย่อนสะโพกนั่งบนม้านั่งตัวนั้น เขาหันมายิ้มให้เธออีกครั้ง“ทำไม คิดถึงปกเหรอ”ตลอดเวลาที่หายหน้าไป เขาใช้ทุกวินาทีคิดว่าตัวเองควรจะทำอย่างไรกับเรื่องของคณานาง ระหว่างวางตัวเป็นเพื่อนสนิทผู้ห่วงใยหญิงสาวอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ หรือก้าวขาเข้าไปสาระแนเรื่องเจ้าหล่อนในฐานะของผู้ชายที่หวังดีกับผู้หญิงคนหนึ่งเพราะ.. รักดวงตาหวานละมุนที่มองมา มันทำให้คณานางรู้สึกว่าผ

ดวงตาคู่หวานมองตามเจ้าของร่างระหงสง่างามที่ก้าวย่างห่างออกไปเรื่อยๆ คณานางได้แต่นึกชื่นชมและอิจฉาคีรติในใจ ผู้หญิงคนนี้เพียบพร้อมทุกอย่างทั้งฐานะ การศึกษา หน้าที่การงาน รูปร่างหน้าตา สมแล้วที่อิชย์ทั้งยกย่องและเชิดชูขนาดนั้นช่างแตกต่างจากเธอนัก.. เขาซ่อนเธอเอาไว้ภายใต้เงามืดมิด ไม่มีใครรับรู้ถึงความสัมพันธ์ของเราสองคน นอกจากเพื่อนสนิทของชายหนุ่มทั้งหกคน คณานางนึกน้อยเนื้อต่ำใจ แต่รู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์ไปเรียกร้องอะไร เพราะเมื่อไหร่ที่เธอทำตัวงี่เง่า อิชย์คงไม่ลังเลที่จะผลักไสเธอออกจากชีวิตเขา ซึ่งเจ้าหล่อนรู้แท้แน่นอนว่าตัวเองคงอยู่ไม่ได้หากขาดผู้ชายคนนี้“ปกไม่รู้หรอกนะว่าเหมยกับหมออิชย์อยู่ในสถานะไหนกันแน่ แต่ที่ปกรู้คือหมออิชย์เขาบอกทุกคนว่ามีเจ๊กุ้งเป็นแฟน” ปรมัตถ์เหลือบตามองคนตรงหน้าที่หลุบตาต่ำตั้งแต่เขาเริ่มพูดประโยคนี้ “ส่วนเหมย.. หมออิชย์เขาไม่เคยพูดถึง”ปรมัตถ์รู้ดีว่าประโยคเมื่อครู่ทำให้คณานางเสียใจไม่น้อย แต่เขาก็ต้องพูด พูดเพื่อเรียกสติและสามัญสำนึกของเจ้าหล่อนให้กลับคืนมา ก่อนที่เธอจะถลำลึกไปมากกว่านี้ เขาไม่รู้ว่าใครมาก่อนมาหลัง แต่ที่รู้ตอนนี้นั้นนายแพทย์อิชย์ยกย่องคี

เวลานี้ไร้ประโยชน์ที่จะพูดอะไรกับคณานาง เพราะหัวใจของหญิงสาวนั้นถูกมอบไว้ในมือของนายแพทย์อิชย์จนหมดสิ้น เธอหลงเขาหน้ามืดตามัว ไม่สนผิดสนถูกอะไรทั้งนั้น สนใจเพียงแค่ว่าทำอย่างไรถึงจะรักษาผู้ชายคนนี้เอาไว้ได้“เหมยขอร้อง..”คราวนี้เธอเดินเข้าไปหาปรมัตถ์แล้วจับแขนเขาเขย่าเบาๆ ส่งสายตาอ้อนวอนขอร้อง หญิงสาวต้องการให้เขารับปากว่าจะปกปิดเรื่องของเธอกับอิชย์เป็นความลับ ไม่เช่นนั้นแล้วถ้าหากปรมัตถ์นำความนี้ไปบอกกล่าวแก่คีรติ เจ้าหล่อนรู้เลยว่าระหว่างเธอกับทันตแพทย์หญิงผู้เพียบพร้อมในทุกด้าน อิชย์จะเลือกใครดวงตาคู่หวานอ้อนวอนเขา ปรมัตถ์อยากรู้เหลือเกินว่าผู้ชายคนนั้นมีดีอะไรนักหนา ทำไมถึงทำให้คีรติและคณานางหลงหัวปักหัวปำได้ถึงเพียงนี้“เจ๊กุ้งเป็นพี่สาวปก ปกคงยอมให้พี่สาวของปกคบหากับผู้ชายนิสัยแบบนั้นไม่ได้” แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่คิดทำลายคณานางเช่นกันราวกับโลกทั้งใบถล่มทลายลงตรงหน้า คณานางแทบไร้แรงหยัดยืนเมื่อได้ยินปรมัตถ์พูดเช่นนั้น “ปกจะบอกหมอกุ้งเรื่องของเหมยกับพี่อิชย์เหรอ ทำไมล่ะปก ในเมื่อเหมยก็ไม่คิดจะไปแย่งชิงอะไรกับหมอกุ้ง เหมยขอแค่พื้นที่เล็กๆ และเพียงเศษเสี้ยวเวลาที่เหมยได้อยู่กั