All Chapters of มากรัก : Chapter 41 - Chapter 50

“พ่อเขากำลังจะไปแต่งงาน ไม่เป็นไรนะลูก เราอยู่ด้วยกันสองคนก็ได้เนอะ” เธอนั่งเหม่อลอยมองที่ตรวจครรภ์ หญิงสาวยิ้มเย้ยหยันชีวิตตัวเองทั้งน้ำตา หากว่าไม่มีอีกหนึ่งชีวิตในท้อง เธอคงตัดสินใจหลับไปตลอดกาล แต่เมื่อรู้ว่ามี ‘ลูก’ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปภายในพริบตา ที่ผ่านมาทุกลมหายใจเข้าออกของเธอคืออิชย์ แต่จากนี้ชีวิตและลมหายใจ จะมีไว้เพื่อลูกเพียงคนเดียวเท่านั้นห้องตรวจครรภ์“ยินดีด้วยนะคะ คุณแม่ท้องได้สี่สัปดาห์แล้วค่ะ” แพทย์ผู้ตรวจครรภ์ยิ้มแสดงความยินดีกับว่าที่คุณแม่คนใหม่เมื่อได้รับการยืนยันจากแพทย์หญิงตรงหน้า น้ำตาก็ไหลออกมาด้วยว่าหัวใจปีติยินดีที่มีชีวิตน้อยๆ ในอุทรของตัวเอง “เรื่องจริงใช่ไหมคะคุณหมอ” เธอถามย้ำอีกครั้ง“ใช่ค่ะ คุณแม่ตั้งครรภ์ได้สี่สัปดาห์แล้ว ตอนนี้ตัวเล็กมีขนาดประมาณหนึ่งเซนติเมตรหรือเท่าเล็บนิ้วโป้ง เริ่มพัฒนาหลอดประสาทแล้วด้วยค่ะ”“แล้วหนูต้องระวังอะไรเป็นพิเศษไหมคะคุณหมอ” เธอถามพลางก้มมองหน้าท้องตัวเอง มือน้อยของหญิงสาววางแนบหน้าท้องแบนราบ แม้ยังไม่เห็นหน้า แต่เพียงรับรู้ว่ามีเขาอยู่ในท้อง เธอก็เหมือนได้รับพลังวิเศษ ทำให้มีแรงลุกขึ้นยืนหยัดอีกครั้ง พร้อมเผชิญกับทุกอย

สิ่งที่ออกจากปาก ทำให้หัวใจเจ็บปวดแสนสาหัส แต่เธอก็ต้องยอมรับว่านี่คือความจริงที่ต้องสำเหนียกให้ขึ้นใจ“แสดงวาเหมยตั้งใจให้ตัวเองมีเด็กอย่างนั้นเหรอ” คณานางไม่ได้ใช้ยาคุมกำเนิดตามที่เขาสั่ง เจ้าหล่อนตั้งใจปล่อยให้ตัวเองท้อง “ทำไมเหมยทำแบบนี้! เหมยรู้ไหมว่าเด็กคนนี้จะทำให้ชีวิตเราสองคนยุ่งยากแค่ไหน”คณานางโกรธจนเลือดขึ้นหน้า “งั้นพี่อิชย์ก็คิดซะว่าเด็กที่กำลังจะลืมตาดูโลกไม่ใช่ลูกพี่สิคะ เหมยไม่ได้บังคับให้พี่ยอมรับเขาเป็นลูก เหมยจะเลี้ยงเด็กคนนี้ด้วยตัวเหมยเอง ส่วนพี่จะไปแต่งงานสร้างครอบครัวกับใครก็เชิญ! หรือถ้ากลัวว่าลูกจะสร้างปัญหาให้พี่มากขนาดนั้น เชิญไปทำเรื่องโอนบ้านโอนรถให้เหมยซะ เพราะอีกสองอาทิตย์เหมยก็จะเรียนจบแล้ว หลังจากนั้นเราสองคนก็แยกย้ายไปใช้ชีวิตใครชีวิตมัน ถ้าพี่รักและเทิดทูนผู้หญิงคนนั้นมาก พี่ก็ไปแต่งงานตามที่พี่ตั้งใจไว้แล้วมีลูกกับเธอซะ ส่วนลูกของเหมย ถ้าเขาโตขึ้นมาแล้วถามหาพ่อ เหมยจะบอกลูกว่าพ่อมันน่ะตายไปแล้ว”“โธ่เว้ย!” อิชย์ทึ้งผมตัวเองเพราะโมโหที่ทำอะไรไม่ได้ ควบคุมอะไรไม่ได้สักอย่าง แม้คณานางจะพูดว่าไม่ต้องการให้รับผิดชอบลูกที่กำลังจะเกิดมา แต่จะให้ทำเช่นนั้น

แล้วก็สมใจจริงๆ เธอได้เห็นภาพที่อยากเห็น ได้รับรู้ว่าวันนี้อิชย์ดูมีความสุขมากแค่ไหนกับผู้หญิงที่เขาเลือก ซึ่งก็ดีแล้ว.. เธอไม่ได้ต้องการมาเพื่อทำลายหรือทำร้ายใคร เธอเพียงแค่ต้องการเห็นกับตาตัวเองว่าผู้ชายที่รักสุดหัวใจ เวลานี้เขามีความสุขดีก็เท่านั้นอีกไม่นานทายาทตัวน้อยของอิชย์กับคีรติคงถือกำเนิดขึ้นมาบนโลก เมื่อวันนั้นมาถึง อิชย์คงได้ทำหน้าที่พ่ออย่างที่เขาต้องการ มีครอบครัวสุขสันต์พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งพ่อ แม่ และเจ้าตัวเล็กหลายๆ คน เพียงแค่คิดก็อดยิ้มตามกับความสุขที่อิชย์จะได้พานพบในวันข้างหน้าไม่ได้ เขากำลังจะมีชีวิตใหม่ กำลังจะได้เริ่มต้นชีวิตคู่กับผู้หญิงที่เพียบพร้อมคณานางมองไปยังคู่บ่าวสาวที่เดินทักทายแขกเหรื่อในงานแล้วระบายยิ้มออกมาเพราะรู้สึกปีติยินดีกับความสุขที่ทั้งคู่ได้รับ ในเมื่ออิชย์เลือกแล้ว เธอก็ขออวยพรให้เขาพบแต่ความสุขในเส้นทางชีวิตที่จะดำเนินต่อไป ส่วนเรื่องระหว่างเราสองคนก็ขอให้มันจบสิ้นกันเท่านี้ นับแต่นี้เป็นต้นไป ขอให้อย่าได้วนเวียนกลับมาพบเจอกันอีกเลยจบสิ้นเสียที รักที่เคยมอบให้ เธอไม่ขอรับคืน เมื่อยื่นหัวใจให้เขาแล้ว มันจะเป็นของอิชย์ตลอดไป “ขอให้พี่มี

ขายาวๆ รีบวิ่งตามคณานางไปยังลานจอดรถ แต่ทว่ากลับไม่พบรถยุโรปของเจ้าหล่อนจอดอยู่แล้ว มีเพียงร่องรอยและกลิ่นอายของหญิงสาวที่ยังติดตรึงอยู่กลางหัวใจ“ไม่นะเหมย” กลัวเหลือเกินว่าเรื่องที่สังหรณ์ใจจะเกิดขึ้นจริงๆ “เธอจะพาลูกหนีไปไม่ได้ ไม่ได้นะเหมย” เขาแทบเป็นบ้า เมื่อนึกถึงกาลข้างหน้าที่ข้างกายไร้คณานาง ทั้งยังลูกน้อยที่ติดท้องเจ้าหล่อนไปอีก ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวจะดูแลอีกหนึ่งชีวิตยังไงไหวสมาร์ตโฟนเครื่องบางที่พึ่งไปหยิบมาจากห้องแต่งตัวถูกล้วงออกมาจากกระเป๋า อิชย์ต่อสายหาหญิงสาวที่อยู่ในห้วงคะนึงทันที แต่ทว่าเสียงที่ตอบรับกลับมากับเป็นเสียงจากระบบอัตโนมัติ‘เลขหมายปลายทางที่ท่านเรียกขณะนี้ยังไม่เปิดใช้บริการ’ราวกับฟ้าถล่มดินทลายลงตรงหน้า หัวใจแน่นหนักที่เคยทระนงว่ายิ่งใหญ่หนักหนา เวลานี้มันกำลังแตกหักออกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อผู้หญิงที่ตัวเองตราหน้าตลอดมาว่าเป็นแค่นางบำเรอเดินจากไป สิ่งสุดท้ายที่เธอทิ้งไว้ให้มีเพียงคำอวยพรและแววตายินดี ไม่มีแม้กระทั่งคำด่าทอต่อว่า“เหมยยย!” เขาทรุดลงตรงนั้นแล้วตะโกนเรียกคณานางสุดเสียง น้ำตาลูกผู้ชายหลั่งไหลรินรดกลบสองตา พึ่งรับรู้วันนี้เองว่าความรู้สึกสูญเส

เจ้าของร่างสูงกำยำทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ครั้งหนึ่งเขาเคยทระนงตัวเองว่าสามารถควบคุมชีวิตผู้หญิงตัวเล็กๆ ให้เดินในเส้นทางที่ตัวเขาเองต้องการได้ ไม่เคยนึกถึงหัวใจหรือความรู้สึกเจ้าหล่อน มองเพียงความสุขของตัวเอง แต่วันนี้เมื่อได้รับรู้รสชาติของความสูญเสีย จึงทำให้อิชย์เริ่มสำนึกได้ว่าสิ่งที่เคยทำไว้กับคณานาง มันเลวร้ายแค่ไหน“เหมย.. กลับมาได้ไหม” เขามองไปรอบบ้าน ทุกซอกทุกมุมล้วนมีแต่ภาพคณานางติดตรึงอยู่ทุกตารางนิ้วรอยยิ้มอ่อนหวาน สายตาห่วงใยจากหัวใจที่ไม่เคยเสแสร้งซึ่งครั้งหนึ่งผู้ชายคนนี้เคยมองข้าม ตอนนี้เขาอยากสัมผัสมันอีกครั้ง อยากกอดแนบคนตัวเล็กไว้กับอกแล้วทำทุกอย่างเพื่อชดใช้ให้หญิงสาวกับทุกสิ่งที่เขาเคยทำไม่ดีไว้กับเธอ“ได้โปรด.. พาลูกกลับมาหาพี่นะเหมย”การใช้ชีวิตลำพังในช่วงตั้งครรภ์ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต้องดูแลร่างกาย ทั้งยังพยายามประคับประคองจิตใจตัวเองไม่ให้ดำดิ่งเมื่อสมองเผลอหวนนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา“แม่จะอดทนเพื่อหนูนะลูก”ท้องแรกไร้ประสบการณ์ ไม่มีคนเคียงข้าง ไม่มีใครมาบอกมาปลอบเวลารู้สึกหวาดกลัว บางครั้งก็อดน้อยใจโชคชะตาไม่ได้ แต่เธอก็พยายามพาตัวเองก้าวผ่านมันไป อาการแพ้ท้