BAD SOTUS ของหวงวิศวะ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

บทที่ 21 ทำกลับบ้างเสียงข่วนประตูเงียบไปได้ไม่ถึงสองนาที ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดอีกครั้งอย่างช้าๆ เหมือนเจ้าของจงใจระวังไม่ให้เธอตกใจไต้ฝุ่นยืนพิงกรอบประตู หายใจแผ่วเหมือนพยายามตั้งสติ“มันหลับแล้ว คราวนี้ไม่มีอะไรมาขัดอีกแน่นอน”สตางค์มองเขาเงียบๆ ร่างกายจมอยู่ในน้ำอุ่นที่เริ่มอุ่นน้อยลง แต่แก้มกลับร้อนขึ้นอย่างประหลาด เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว จนเธอไม่รู้ว่าควรจะหนีหรือมองหน้าเขาต่อดี“จะ จะพูดคำตอบใช่ไหมคะ” เธอถามเสียงเบา ริมฝีปากเม้มแน่นเล็กน้อยไต้ฝุ่นไม่ตอบ เขาเพียงนั่งยองๆ ลงข้างอ่างน้ำ ระดับสายตาอยู่ใกล้ใบหน้าเธอพอดี ความใกล้นั้นทำให้สตางค์ต้องกลืนน้ำลายลงคอ ทั้งจากไออุ่นของน้ำและสายตาคมที่ไม่ยอมหลบมือใหญ่ของไต้ฝุ่นค่อยๆ ยื่นเข้ามา สัมผัสปลายนิ้วลงบนปลายคางเธอเบาๆ“ตังค์ มองพี่หน่อย” น้ำเสียงเขาต่ำ แต่นุ่มนวลจนหัวใจเธอสะท้านสตางค์ยอมเชยหน้าขึ้นตามแรงที่เขาประคอง สบสายตาเขาตรงๆ แม้ก้อนในอกจะเต้นแรงจนแทบหลุดไต้ฝุ่นมองเธอนิ่งราวกับกำลังตัดสินใจครั้งสุดท้ายในชีวิต จากนั้นเขาก้มลงช้าๆ ริมฝีปากแตะลงบนปากเธออย่างอ่อนโยนที่สุด นุ่มนวลและระวังราวกับกลัวเธอจะแตกสลายสตางค์เผลอหลับตา

บทที่ 23 เปลี่ยนไปจากเดิม“ตังค์จะเข้าไปนอนแล้ว” เธอหันหลังเดินกลับเข้ามาในห้องเขาอีกครั้ง แต่ก็หยุดยืนอยู่หน้าประตู แล้วเอ่ยเสียงเบา “พี่ฝุ่นเคยคิดบ้างไหม ว่าถ้าตังค์ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ พี่จะรู้สึกยังไง”ไต้ฝุ่นเงียบไปพักหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาหยิบบุหรี่มาจุดสูบ พ่นควันสีขาวออกจากปากท่ามกลางสายลมเย็นในเวลานี้ ให้ความเงียบพัดพาความคิดเขาให้ลอยไปกับสายลมเช้าวันถัดมา แสงแดดอ่อนจากม่านบางๆ สาดเข้ามาในห้องครัวอย่างเงียบสงบ ไต้ฝุ่นตื่นก่อนนาฬิกาปลุกเสียอีก ทั้งที่เมื่อคืนเขานั่งสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียงนานเกินไปเพราะคำถามของเธอ คำถามที่ยังตามหลอกเขาจนถึงตอนนี้‘ถ้าตังค์ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ พี่จะรู้สึกยังไง’เมื่อคืนเขาไม่ตอบ แต่เช้านี้ คำตอบมันสะท้อนในทุกการกระทำของเขาโดยไม่ต้องพูดเป็นคำไต้ฝุ่นล้างหน้าเร็วๆ แล้วเดินเข้าครัว เปิดตู้เย็นหยิบของออกมาเป็นชุด ไข่สองฟอง ขนมปัง แฮม และนมสด เขาทอดไข่ดาวแบบที่เธอชอบ ไข่แดงกึ่งสุก ก่อนจะจัดแฮมลงกระทะ ให้มันหอมฉุยพอแค่กรอบนิดๆเสียงน้ำเดือดเบาๆ จากกาแฟทำให้เขามองนาฬิกา ตอนนี้ 07:23 น. ยังไม่สายเกินไป เธอน่าจะตื่นอีกไม่นานเขาตักไข่ดาวลงจาน

บทที่ 25 พลิกโอกาสให้เป็นวิกฤตย้อนกลับไปเมื่อคืนไต้ฝุ่นนั่งพิงพนักโซฟามองหน้าซานอย่างเอือมๆ ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ“ทำหน้าอย่างกับไม่เคย” ซานว่า“ก็เคย แต่ไม่ได้หนักแบบมึง แล้วนี่เพื่อนรักมึงไม่อยากมาด้วยเหรอ”“กิ่งน่ะนะ?”“เออ”“กูไม่ให้มาเองแหละ” ซานตอบเสียงเบา ก่อนตะกระซิบข้างหูหญิงสาวที่นั่งอย่าบนตักเขา “เด็กๆ ไปบริการพี่ฝุ่นหน่อย”“ไอ้ซาน” ไต้ฝุ่นถลึงตาใส่ แต่ก็ช้าไป เมื่อสาวๆ เดินมานั่งข้างเขา บ้างก็นั่งตัก“อะไรๆ กูกำลังบริการความสุขให้มึงอยู่นะเว้ย หรือว่ากลัวใคร?”“ไม่ได้กลัว”“ทำหน้าซะขนาดนั้น ปากไม่ค่อยตรงกับใจนะมึง” ไทเกอร์พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มมุมปากไต้ฝุ่นเหลือบตามองไทเกอร์แบบเบื่อหน่าย แต่ก็ไม่เถียงอะไรอีก เขายกแก้วขึ้นกระดกรวดเดียวหมด รสขมเฝื่อนของเหล้าไหลลงคอจนรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งตัว เสียงเพลงในร้านดังขึ้นเรื่อยๆ แสงไฟสีส้มสลัวทำให้บรรยากาศดูเลือนๆ เหมือนภาพฝันซานกับไทเกอร์สั่งเหล้ามาเพิ่มไม่หยุด แก้วต่อแก้ว ไต้ฝุ่นก็ดื่มตามเหมือนอยากตัดภาพทุกอย่างออกจากหัว“พอเหอะ มึงหน้าแดงละ” ไทเกอร์ว่า“กูยังไหว” ไต้ฝุ่นตอบยานคาง แต่ตาเริ่มปรืออย่างเห็นได้ชัด หญิงสาวที่นั่งบนตักเ

บทที่ 27 ก่อกวนหลายวันต่อมาสตางค์นั่งอยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่น ขณะที่เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ โทรศัพท์ก็สั่นครืดหนึ่ง เธอรีบยกขึ้นมาเปิดอ่าน: มาถึงแล้วครับ กำลังเดินเข้าไปสตางค์กดปิดหน้าจอ ก่อนจะจ้องไปที่ประตูร้าน ไม่นานชายหนุ่มหน้าตาดีก็เดินเข้ามาพร้อมช่อดอกไม้ขนาดพอดีมือเขานั่งลงฝั่งตรงข้ามสตางค์ ก่อนจะยื่นช่อดอกไม้ให้“ให้ตังค์ครับ”“ขอบคุณค่ะ สวยจัง”“แล้วตังค์มารอนานหรือยัง ขอโทษที่สายนะครับ พอดีรถติดนิดหน่อย”“ไม่นานค่ะ”“สั่งอาหารเลยไหม”“อืม” สตางค์ไล่นิ้วไปตามเมนูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา “ตังค์เอาแซลมอนซาชิมิกับข้าวหน้าปลาไหลค่ะ แล้วก็ซุปมิโสะ”“เหมือนกันเลยครับ งั้นผมเอาเพิ่มเป็นเทมปุระกุ้งด้วยดีกว่า” ชายหนุ่มยิ้ม ก่อนจะกดเรียกพนักงานมารับออเดอร์อย่างสุภาพระหว่างรออาหาร บรรยากาศบนโต๊ะค่อนข้างเงียบ แต่ไม่ถึงกับอึดอัด เสียงดนตรีญี่ปุ่นเบาๆ คลออยู่ด้านหลัง สตางค์ก้มจัดดอกไม้ให้เข้าที่แล้ววางไว้ข้างตัว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง“ร้านนี้บรรยากาศดีนะครับ”“ค่ะ ตังค์ชอบ ไม่วุ่นวายดี”เขาพยักหน้าเหมือนโล่งใจเล็กน้อย“ผมกลัวตังค์จะไม่ชอบน่ะ เลยเลือกอยู่นาน”คำพูดธรรมดาๆ

บทที่ 29 ขอโอกาส (ในวันที่สายไป)เย็นวันนั้น ฝนโปรยลงมาไม่หนักนัก แค่พอให้ถนนเป็นเงาสะท้อนแสงไฟ ไต้ฝุ่นจอดรถริมฟุตพาทหน้าตึกคณะเดิม ที่เขาไม่คิดว่าจะกลับมาเหยียบอีกในสภาพหัวใจแบบนี้เขาไม่ได้ตั้งใจมาเจอ อย่างน้อยก็พยายามบอกตัวเองแบบนั้นไต้ฝุ่นยืนพิงรถ สูดลมหายใจลึก เหมือนกำลังเตรียมใจรับอะไรบางอย่างที่อาจเจ็บและชา เขามองนาฬิกา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นในจังหวะเดียวกับที่นักศึกษาบางกลุ่มเดินออกมาสตางค์ก้าวออกมา เสื้อฮู้ดสีอ่อน ผมยาวถูกรวบลวกๆ ไว้ด้านหลัง ใบหน้าดูเหนื่อยแต่สงบกว่าครั้งก่อนที่เขาเห็นหัวใจไต้ฝุ่นกระตุกแรงโดยไม่ขออนุญาต เธอเดินมาเรื่อยๆ จนเกือบจะผ่านเขาไปแล้ว ก่อนจะชะงักเมื่อรับรู้ถึงสายตาที่คุ้นเคยเกินไปสตางค์เงยหน้าขึ้น สบตาเขาเต็มๆ ความเงียบแผ่คลุมระหว่างคนสองคน ราวกับโลกตั้งใจหยุดให้เหลือแค่พวกเขาไม่มีคำทักทาย ไม่มีรอยยิ้ม“มาทำอะไรคะ” เธอเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน เสียงแข็งกว่าทุกครั้ง “นักศึกษามหา'ลัยอื่นมาที่นี่ได้เหรอ”ไต้ฝุ่นกลืนน้ำลาย ความดื้อดึงในแววตาเก่าหายไป เหลือแค่ความจริงใจที่ไม่เคยถนัดจะพูด“แค่อยากรู้ ว่ามีไอ้หน้าอ่อนที่ไหนมารับเราไปอีกไหม”สตางค์หัวเราะเบาๆ แต่ไม่ถึ