All Chapters of BAD SOTUS ของหวงวิศวะ: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 10 ‘เด็กดื้อไม่ได้น่ารักสำหรับพี่’ภายในรถสตางค์นั่งกอดอกปั้นปึ่งอยู่บนเบาะ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ“จะงอแงอะไร” ไต้ฝุ่นเอ่ยถาม ที่เห็นเธอตั้งท่าจะงอแงกับเขาหญิงสาวหันขวับมามองเขม็ง“ครั้งหน้าตังค์จะไม่ไปไหนมาไหนกับพี่อีก ขอให้ไปยังไงก็จะไม่ไป!”“คิดดีแล้ว?”“ดีแล้วค่ะ แล้วพี่ฝุ่นก็อย่ามาบังคับตังค์ด้วย” สตางค์กำมือแน่นจนเล็บจิกลงไปในฝ่ามือ ความอึดอัดในอกตีขึ้นมาจนหายใจไม่ทั่ว ร่างบางนั่งตัวแข็งอยู่ในมุมเบาะ รถทั้งคันเหมือนจะแคบลงเพราะความเงียบหนักอึ้งที่กดทับระหว่างทั้งสองไต้ฝุ่นเหยียบคันเร่งเบาๆ ดวงตาคมยังมองถนนด้านหน้า แต่สีหน้าเรียบนิ่งจนคนมองรู้ทันทีว่าเขาไม่คิดจะประนีประนอมสตางค์กัดฟันแน่น“พี่ฝุ่นไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นก็ได้ค่ะ ตังค์พูดจริง คิดจริงด้วย”เขาเอียงหน้าเล็กน้อยเหมือนไม่ได้ใส่ใจนัก“ก็พูดไปแล้ว จะให้พี่ทำอะไรล่ะ”คำตอบเรียบๆ นั่นยิ่งทำให้ความเจ็บจุกขึ้นกลางอก สตางค์สูดลมหายใจแรง กลั้นไม่ให้เสียงสั่น แต่สุดท้ายก็ห้ามไม่อยู่“พี่เคย…เห็นตังค์สำคัญบ้างไหมคะ” เธอถามเสียงสั่นพร่า ดวงตาแดงวาบขึ้นมาทันที “หรือว่าพี่ก็แค่…อยากให้ตังค์อยู่ใกล้ๆ ตอนที่พี่

บทที่ 12 ‘ของแบบนี้ มีไวก็อุ่นใจ’03:50 น.สตางค์นอนนิ่งบนเตียง ผ้าห่มที่ไต้ฝุ่นดึงขึ้นมาคลุมให้เมื่อครู่ยังอุ่นอยู่ ร่างกายของเธอหอบถี่ ราวกับเพิ่งผ่านพายุโหมกระหน่ำที่ดูดเอาลมหายใจและสติทั้งหมดไปด้วย เธอพยายามควบคุมจังหวะหายใจ แต่หน้าอกยังขยับขึ้นลงไม่เป็นจังหวะนักภายในห้องเงียบมาก เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจหนักๆ ของตัวเองชัดเจนไต้ฝุ่นยืนอยู่ปลายเตียง หลังเพิ่งเช็ดตัวและสวมเสื้อยืดหลวมๆ ไล่ความร้อนที่เกาะตามผิว เขาไม่ได้พูดอะไรหลังจากผละตัวออกมา เพียงมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก นิ่งเกินไป แต่ก็ไม่ใช่เฉยเมยแบบเดิมสตางค์หลับตาแน่น พยายามไม่ให้ความรู้สึกถาโถมขึ้นมาอีก เธอเหนื่อยเกินกว่าจะสู้กับเขาหรือกับตัวเองต่อแล้วหัวใจยังเต้นแรง ไม่รู้ว่าเพราะเหนื่อยหรือเพราะเขาเมื่อไต้ฝุ่นเดินกลับมาที่ข้างเตียง น้ำเสียงของเขาจึงดังขึ้นแผ่วๆ“กินน้ำหน่อยไหม”มันเป็นประโยคธรรมดาที่ไม่เข้ากับบุคลิกเย็นชาของเขาเลยสักนิดแต่สตางค์กลับเม้มปากแน่น เหมือนไม่อยากรับไมตรีเล็กๆ น้อยๆ นี้ด้วยซ้ำ เธอไม่รู้ว่าหลังจากนี้ควรทำตัวอย่างไร ควรโกรธ ควรหนี หรือควรนิ่งเฉยเหมือนเขาเธอเพียงขยับตัวช้าๆ เพื่อหาหมอนประ

บทที่ 14 เรียนรู้จากความเจ็บปวดสตางค์เดินเรื่อยๆ จนถึงป้ายรถเมล์ใกล้คอนโดฯ เธอนั่งลงบนม้านั่งเย็นๆ เหมือนคนหมดแรง น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลยังทิ้งรอยเปียกไว้บนแก้ม แต่ครั้งนี้เธอไม่ซ่อน ไม่เช็ด ไม่รีบทำเป็นเข้มเธอแค่ปล่อยให้หัวใจหายใจอีกครั้ง ปล่อยให้ความเจ็บปวดออกมาทั้งหมด โดยไม่ต้องเก็บไว้เพื่อรักษาหน้าใครเสียงข้อความจากไต้ฝุ่นยังดังเป็นระยะๆ แต่เธอไม่หยิบขึ้นมา ไม่สน ไม่แตะ ครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เธอเลือกตัวเองก่อนหนึ่งชั่วโมงต่อมาสตางค์เดินเข้าร้านกาแฟเล็กๆ ในละแวกใกล้มหา’ลัยหลังจากกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วมาเรียน เธอนั่งลงตรงโต๊ะริมกระจกแล้วสั่งลัตเตร้อน เมนูที่เธอชอบ แต่ไม่เคยได้กินตอนอยู่กับไต้ฝุ่น เพราะเขาไม่ชอบเครื่องดื่มหวานพอแก้วถูกยกมาเสิร์ฟ เธอก็ยิ้มจางๆ กับตัวเอง นี่คือสิ่งแรกที่เธอทำเพื่อใจตัวเองในสายวันนี้ สตางค์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง หน้าจอเต็มไปด้วยข้อความจากเขา แต่เธอเลื่อนผ่านทั้งหมดเหมือนมันเป็นเพียงประกาศประกอบฉาก แล้วกดปิดการแจ้งเตือนเงียบๆ ไม่บล็อก ไม่ลบ แค่… ไม่รับมันเข้ามาในพื้นที่ใจของเธออีกเธอมองภาพสะท้อนตัวเองบนกระจก คนที่กำลังจิบกาแฟ ใส่ชุดนักศึก

บทที่ 16 มาตามกระต่ายกลับกรงสตางค์กลืนน้ำลายฝืดๆ พยายามฝืนยิ้ม ทั้งที่ในอกเหมือนถูกมือมองไม่เห็นบีบแน่นจนแทบหายใจไม่ออก“เราไปกินร้านอื่นดีไหม” เธอกระตุกแขนเพื่อนเบาๆ เสียงเบาจนแทบเป็นกระซิบ แต่เพื่อนกลับเลิกคิ้ว“ไหนแกบอกอยากกินร้านนี้?”“กับข้าวมันเหลือน้อยอะ ไปร้านอื่นเถอะ” เธอรีบกลบเกลื่อน แต่ก็ถูกเรียกชื่อเสียก่อน“สตางค์”เสียงนั้นคุ้นหูจนหัวใจเธอสะดุด ไม่เข้ม ไม่อ่อน แต่แฝงแรงกดดันประหลาดอย่างที่มีแค่ไต้ฝุ่นเท่านั้นทำได้ สตางค์จำใจเงยหน้าไปมองโต๊ะด้านในที่เขานั่งอยู่“มานั่งกับพี่” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มที่ดูสุภาพในสายตาคนทั่วไป แต่สำหรับเธอ มันไม่มีอะไรอ่อนโยนเลยสักนิด ดวงตาของเขานิ่ง เย็น และเฉียบจนสตางค์ต้องข่มตัวเองไม่ให้สะท้าน “ชวนเพื่อนมาด้วย”คำว่ามานั่ง ไม่ใช่คำเชิญ มันคือคำสั่ง และเธอรู้ดีที่สุด เพื่อนข้างๆ เอียงหน้าเข้ามากระซิบ“ไปเถอะ ยังไงแกกับพี่เขาก็เป็นแฟนกันนี่ ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยสิ”แฟนกัน… คำที่เคยทำให้ใจเต้น แต่ตอนนี้กลับบาดลึกเหมือนมีดบางๆ เธอเป็นฝ่ายคิดเองฝ่ายเดียว เจ็บเองฝ่ายเดียวทุกอย่าง“อืม…” เธอรับคำในลำคอ ก่อนจะเดินไปสั่งข้าว พยายามไม่มองโต๊ะนั้น ถึงอย

บทที่ 18 ‘อยู่กับพี่ก่อน’สตางค์นิ่งไปเกือบสองนาทีเต็ม มองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ไม่เคยไว้วางใจของเขาอย่างลังเล“พี่ฝุ่น…”“กลัวว่าพี่จะหลอกเหรอ” น้ำเสียงเขาเบา แต่แฝงความรู้ทัน“แน่นอนค่ะ พี่ก็จะทำอยู่แล้วถ้ามีโอกาส” เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนลุกออกจากเบาะ “พี่รู้จักตังค์ดีแค่ไหน ตังค์ก็รู้จักพี่ดีเท่านั้น” มือเรียวกระชับสายกระเป๋า แล้วเดินนำหน้าเขาไป ทิ้งระยะห่างพอสมควรและถ้าเธอหันกลับมามองสักแวบเดียว คงได้เห็นรอยยิ้มเอ็นดูเล็กๆ ของไต้ฝุ่นที่ไม่ยอมหลุดให้เธอเห็นจากมุมตรงหน้าขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นที่เขาอยู่ ไต้ฝุ่นเดินนำไปเปิดประตูด้วยคีย์การ์ดเสียง ติ๊ด! และระบบปลดล็อกดังขึ้น กลบความเงียบทั้งชั้น ก่อนเขาจะผลักประตูให้เปิดกว้างแล้วเดินเข้าไปก่อนสตางค์สูดหายใจ เขยิบกระเป๋าขึ้นบนไหล่ ก่อนเดินตามเข้าไปด้านในกลิ่นสะอาดคุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศที่เขาชอบ และความเรียบหรูของห้อง ทั้งหมดมันยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แต่ทว่า…บ๊อก! บ๊อก!เท้าของเธอหยุดชะงักโดยอัตโนมัติ เธอหันมองรอบห้องหาต้นเสียง ก่อนลูกสุนัขตัวอ้วนกลมสีครีมจะวิ่งต้วมเตี้ยมออกมาจากห้องนอนของเขา“อย่าเห่า” ไต้ฝุ่นทำเสียงดุใส่มัน แต่ดูเหมื