BAD SOTUS ของหวงวิศวะ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

บทที่ 30 กลับมาที่เดิมกลางดึกวันเดียวกันสตางค์นอนขดตัวอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ พื้นที่กว้างเกินไปทำให้เธอรู้สึกใจหายแปลกๆ หนำซ้ำยังนอนไม่หลับอีก แม้พยายามหลับตา ทั้งนับแกะ ทั้งทำทุกอย่างตามเน็ตบอกก็ยากจะข่มตาให้หลับได้ติ้ง! ติ้ง!เสียงออดหน้าห้องดังสองครั้ง ตอนแรกเธอคิดว่าหูฝาดไป แต่พอเงียบฟังอีกสักครู่ก็มีเสียงกดรหัสปลดล็อกประตูสตางค์คว้าไม้ตีแบดจากมุมห้องมาถือไว้ ก่อนจะเดินไปส่องตาแมวดูว่าใครมากดออดตอนนี้ ทว่าพอได้เห็นหน้าคนที่มากดออดแล้ว หัวใจเธอก็หล่นวูบอยู่ตาตุ่ม มือกำไม้แบดแน่นขึ้นอย่างลืมตัว“ตังค์! เปิดประตูหน่อย…” เสียงยานครางดังขึ้น ก่อนเสียงเคาะประตูจะดังขึ้นสองที ตามด้วยเสียงเรียกชื่อเธออีกสตางค์ยืนพิงประตู มือกำไม้แบดแน่นกว่าเดิม หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติ ตอนนี้มันผิดจังหวะไปหมด“ตังค์…” เสียงของไต้ฝุ่นดังขึ้นเรื่อยๆ “เปิดประตู…” เขาเคาะประตูอีกครั้งสตางค์กัดริมฝีปากแน่น แผ่นหลังพิงบานประตูเย็นเฉียบเหมือนจะถ่ายเทความหนาวเข้ามาในอก เธอพยายามกลั้นหายใจ ไม่ตอบ ไม่ขยับ แม้ชื่อของตัวเองจะถูกเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ตาม“พี่รู้ว่าตังค์ยังไม่หลับ” เสียงไต้ฝุ่นเบาลง คล้าย

บทที่ 32 การเปลี่ยนแปลงคำพูดนั้นไม่ได้ดัง ไม่ได้หวือหวา แต่มันหนักแน่นกว่าครั้งไหนๆ ที่ไต้ฝุ่นเคยพูดอะไรออกมาในชีวิต“…” สตางค์นิ่งไป เธอไม่ดึงหน้า ไม่ผลักมือเขาออก ไม่พูดแทรก ไม่โต้เถียง เพียงยืนนิ่งๆ รับฟัง เหมือนตั้งใจฟังให้จบ เป็นครั้งสุดท้ายหรือไม่ เธอเองก็ไม่แน่ใจไต้ฝุ่นถอนหายใจช้าๆ หน้าผากยังแนบกับเธอ เสียงเขาต่ำและจริงจัง“พี่ไม่ได้รักเพราะเมา ไม่ได้รักเพราะกลัวเสียตังค์ไป ไม่ได้รักเพราะไม่มีใครดีกว่า” มือที่จับแก้มเธอสั่นเล็กน้อย เขาไม่ปิดบังมัน “พี่รักตั้งแต่วันที่ตังค์มองพี่ด้วยสายตาแบบนั้น วันที่พี่รู้ว่าตัวเองทำร้ายคนที่สำคัญที่สุดไปเรื่อยๆ แต่ก็ยังโง่พอจะไม่ยอมหยุด”สตางค์หลุบตาลง น้ำหนักของคำพูดกดทับหัวใจเธอจนแน่น แต่เธอยังไม่พูดอะไร“พี่กลัวความรู้สึกตัวเอง” เขายอมรับเสียงแผ่ว “กลัวว่าถ้ายอมรับว่ารักจริง พี่จะไม่มีทางหนี ไม่มีข้ออ้าง ไม่มีทางทำเหมือนไม่รู้สึกได้อีก” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะพูดต่ออย่างชัดเจน “เมื่อคืนพี่อาจจำไม่ได้ แต่วันนี้พี่จำทุกอย่างได้ดี พี่เลือกจะพูด และพี่รับผิดชอบกับคำพูดนี้”สตางค์เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาแดงนิดๆ แต่ยังนิ่งเธอยังไม่ถามว่า แล้วต่อไ

บทที่ 34 ขออนุญาตก่อนเสมอลมหายใจของไต้ฝุ่นยังคงใกล้เธอเกินไป ใกล้พอให้เขารู้ตัวดีว่าถ้าเผลออีกนิด เขาอาจทำในสิ่งที่เกินกว่าที่เธอพร้อมจะรับ เขาหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะถอยหลังออกมาเองหนึ่งก้าวเป็นก้าวเล็กๆ แต่ตั้งใจ มือที่เคยยกขึ้นเหมือนจะดึงเธอไว้กลับกำแน่นข้างลำตัวแทนเหมือนเขากำลังห้ามใจตัวเองอย่างจริงจัง“ขอโทษนะ” ไต้ฝุ่นพูดเสียงต่ำ “พี่เกือบเผลออีกแล้ว”สตางค์มองเขา สีหน้าไม่ได้ตกใจ ไม่ได้ไม่พอใจ แต่รับรู้ได้ถึงความพยายามนั้นชัดเจน“พี่ไม่ได้อยากเร่ง” เขาเงยหน้ามาสบตาเธอ “พี่แค่คิดถึง” เขาหัวเราะเบาๆ กับตัวเอง ก่อนจะพูดต่ออย่างหนักแน่น“แต่ถ้าตังค์ไม่ชอบอะไรแบบนี้ พี่สัญญาว่าจะไม่บังคับ ไม่ฝืน และไม่ใช้คำว่าคนสำคัญไปกดดันตังค์”คำพูดนั้นทำให้สตางค์นิ่งไป ไม่ใช่เพราะไม่เชื่อแต่เพราะไม่คุ้น เธอเคยชินกับไต้ฝุ่นที่ดึง ที่รุก ที่ไม่รอ ไม่ใช่คนที่ยอมหยุดเพราะกลัวเธออึดอัด“ตังค์ไม่ได้ไม่ชอบค่ะ” เธอพูดเบาๆ แต่ตรง “แค่ยังอยากให้มันค่อยเป็นค่อยไป”ไต้ฝุ่นพยักหน้าทันทีไม่มีลังเล ไม่มีต่อรอง“พี่เข้าใจ” เขายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความดื้อดึงหลงเหลืออยู่เลย “พี่รอได้” เขาหันไปหยิบผ้าขนหนู

บทที่ 36วันต่อมา 07:30 น.ไต้ฝุ่นขยับร่างกายเบาๆ เพื่อไม่ให้คนที่นอนอยู่ข้างๆ รู้สึกตัวตื่น วันนี้เป็นวันเสาร์ด้วย เธออยากพักผ่อนให้เต็มที่“อื้อ~ พี่ฝุ่น นี่มันกี่โมงแล้วเหรอคะ”“ตื่นแล้วเหรอ พี่ทำให้ตื่นหรือเปล่า”“ตังค์รู้สึกตัวตั้งแต่โดนพี่มองแล้วค่ะ”“ถูกจับได้เหรอเนี่ย”“หึหึ อื้อ~” เธอยืดแขนออกมาจากผ้าห่มแล้วบิดกายไปมาเบาๆ ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นมานั่ง “อาหารเช้า เราจะกินอะไรดีคะ”“ไม่รู้สิ เราอยากกินอะไร พี่ทำให้”“ไม่มีอุปกรณ์หรอกค่ะ ของสดอะไรก็ไม่มีสักอย่าง สั่งเถอะ”“อืม อยากกินอะไรล่ะ”“อะไรก็ได้ที่ไม่เลี่ยนเกินไปค่ะ เมื่อคืนกินหนักไปแล้ว” สตางค์เอียงคอคิด ก่อนจะหันไปยิ้มให้เขา “โจ๊กไหม หรือไม่ก็กาแฟกับแซนด์วิชง่ายๆ”ไต้ฝุ่นพยักหน้ารับ“งั้นสั่งโจ๊กแล้วกัน เดี๋ยวพี่เอากาแฟ ตื่นเช้ามาเราจะได้ไม่ปวดท้อง”“ดูแลเก่งจังนะคะ” เธอแกล้งแซว พลางก้มลงควานหาโทรศัพท์บนหัวเตียง“ก็ต้องดูแลสิ คนข้างๆ พี่ทั้งคน” เขาตอบเสียงเรียบ แต่แววตากลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดสตางค์ชะงักนิดหนึ่งก่อนจะหลุดยิ้มบางๆ แล้วกดสั่งอาหาร ระหว่างรอ เธอเดินไปเปิดม่านให้แสงเช้าอ่อนๆ สาดเข้ามาในห้อง กลิ่นอากาศยามเช้

บทที่ 38 ยอมรับแต่โดยดีรถของไต้ฝุ่นจอดสนิทอยู่หน้าร้านอาหารเล็กๆ สไตล์โฮมคุก เขาเปิดประตูลงจากรถก่อนแล้วค่อยเดินอ้อมมาเปิดให้สตางค์“บริการดีจริงๆ แล้วนี่แวะทำไมเหรอคะ”“ไม่หิวเหรอ พี่หิวไส้จะขาดแล้วเนี่ย”“อ๋อ งั้นก็เข้าไปเถอะค่ะ เดี๋ยวตังค์นั่งเป็นเพื่อน เพราะตังค์ยังไม่ค่อยหิวเท่าไร”“โอเค”ทั้งสองเดินเข้ามาในร้าน แต่กลับชะงักเท้ากันทั้งสองเพราะเพื่อนสนิทของไต้ฝุ่นกำลังนั่งกินสปาเกตตีกันอย่างเอร็ดอร่อยไทเกอร์เงยหน้ามองเขาก่อน ตามด้วยซานที่เอียงคอทองเล็กน้อย ก่อนมุมปากจะยิ้มบางๆ“หายหัวไปนาน ที่แท้ก็อยู่กับเด็กนี่เอง” ซานวางช้อนลงบนจานอาหาร ยกแขนขึ้นกอดอกมองหน้าสตางค์ “นี่น้องตังค์ให้อภัยมันแล้วเหรอครับ”“ก็…ยังไม่เต็มร้อยค่ะ”“ว้า กำลังอยากเห็นคนหอนหนักๆ อยู่พอดีเลย เสียดายจัง”ไทเกอร์หัวเราะหึในลำคอ วางส้อมลงก่อนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองเพื่อนรักตั้งแต่หัวจรดเท้า“ดูสภาพมันก่อนสิซาน ตั้งแต่โดนบล็อกนี่เหมือนหมาโดนทิ้งอะ ขับรถวนทั้งวัน โทรก็โทรไม่ได้ แชตก็ไม่อ่าน”ซานพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย สายตาเจ้าเล่ห์เลื่อนไปทางสตางค์“จริงครับน้องตังค์ มันนี่ขั้นคลั่งแล้วนะ ระดับที่ยอมลดศักด