Lahat ng Kabanata ng หย่ารักทวงใจ: Kabanata 491 - Kabanata 500

หรงซูส่งเสื้อโค้ตให้ชายหนุ่ม เปลี่ยนมาใส่รองเท้าสลิปเปอร์แล้วก้าวยาว ๆ เดินเข้าไปหา“ช้า ๆ หน่อย ระวังล้มนะ”ไม่ว่าจะเจอคุณแม่ตอนไหน เหมยเหม่ยก็มักจะดูเหมือนลูกกระต่ายน้อยที่แสนร่าเริงอยู่เสมอ เธอดูสดใสขึ้นมากแล้ว เพียงแต่อาการไอยังไม่หายดีช่วงนี้อากาศไม่ค่อยดี ท้องฟ้ามืดครึ้ม อากาศหนาวเย็น พาเหมยเหม่ยออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกไม่ได้ ทำได้แค่อยู่แต่ในบ้านเธอนั่งเล่นต่อบล็อกไม้เป็นเพื่อนเหมยเหม่ยอยู่บนพรมเซิ่งถิงเชินยกน้ำขิงแก้วหนึ่งมาให้เธอ “จิบให้ร่างกายอบอุ่นหน่อย”หรงซูรับมาเซิ่งถิงเชินนั่งลงบนโซฟาด้านข้าง มองดูสองแม่ลูก แล้วพูดกับหรงซูว่า “วันปีใหม่กลับไปกินข้าวที่บ้านใหญ่ฝั่งนู้นนะ”หรงซูดื่มน้ำขิงไปหนึ่งอึก สองมือกุมแก้วไว้เพื่อให้มืออบอุ่นพลางเอ่ย “ฉันได้ยินมาว่าอันชิงเยว่รถชน”พูดพลางเธอก็หันหน้าช้อนตามองเซิ่งถิงเชิน ทว่าชายหนุ่มยังคงมีสีหน้าราบเรียบเช่นเดิม เขาตอบกลับอย่างสงบนิ่ง “อืม เธอไม่อยากไปต่างประเทศน่ะ”ริมฝีปากแดงระเรื่อของหรงซูยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน เอ่ยว่า “ที่เธอไม่อยากไปก็เป็นเพราะคุณไม่ใช่หรือไง ฉันว่าในบรรดาผู้ชายตั้งมากมายของเธอ คนที่เธอชอบที่สุดก็

เนื้อแท้ของหรงซูเป็นคนแบบนี้มาตลอดเพียงแต่อาการป่วยหนักในตอนนั้น ทำให้เธอเก็บเนื้อเก็บตัวและรู้สึกต้อยต่ำเธอหันไปมองซูจิ่นซีอีกครั้ง “ฉันก็ไม่เคยเห็นใครส่งเสริมให้ลูกสาวตัวเองไปเป็นเมียน้อยเหมือนกัน แต่บางทีคุณนายอันก็คงจะเป็นคนแบบนี้ น่าเสียดายที่ลูกสาวของคุณยังห่างชั้นอยู่อีกเยอะ เกิดมาสวยซะเปล่าจริงๆ”“หรงซู เธอพูดพอหรือยัง” เสิ่นอวี้หรงตวาดด้วยความโกรธทว่าหรงซูกลับมองเสิ่นอวี้หรงอย่างสงบนิ่ง เอ่ยว่า “คุณนายเซิ่งทำให้ฉันได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ น่าเสียดายที่ตอนนี้ต่อให้คุณจะไม่พอใจยังไงก็ทำได้แค่ยอมรับ ลูกชายอกตัญญูขนาดนี้ ไม่เข้าใจความรู้สึกของคนเป็นแม่เลย ฉันเห็นใจคุณจริง ๆ ถ้าลูกชายฉันกล้าทำแบบนี้ละก็ ฉันจะตัดขาดกับเขาทันทีเลย”“เอาละ” เซิ่งถิงเชินเอ่ยปากหรงซูหันกลับไปมองเขาได้ยินเพียงเขาพูดว่า “พวกเรากลับกันก่อนเถอะ เหมยเหม่ยน่าจะตื่นแล้ว”หรงซูยกมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน หันกลับไปมองอันชิงเยว่ที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะพูดทิ้งท้ายประโยคหนึ่งว่า “คุณนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ”คิดว่าอาศัยแค่ความสวยของตัวเองก็จะไขว่คว้าได้ทุกสิ่งทุกอย่าง ทำให้ผู้ชายยอมสยบได้หรงซูหั

หรงซูแค่นหัวเราะเบา ๆ เอ่ยว่า “งั้นเหรอ!”จู่ ๆ เซิ่งถิงเชินก็เอียงตัวเข้ามาใกล้ มือข้างหนึ่งยันไว้ที่ตำแหน่งอีกฝั่งของหญิงสาว เงาจากร่างสูงใหญ่ร่วงหล่นลงมาบดบังร่างของเธอเอาไว้จนมิดระยะห่างที่ใกล้ชิด กลิ่นอายของชายหนุ่มวนเวียนอยู่ที่ปลายจมูก ทว่าในระหว่างที่สบตากัน ในแววตากลับไร้ซึ่งความลุ่มหลงใด ๆริมฝีปากบางของชายหนุ่มขยับเปิดออก น้ำเสียงทุ้มต่ำและมีเสน่ห์ดึงดูดเอ่ยว่า “งั้นอยากลองดูไหมล่ะ?”หรงซูยื่นมือออกไปผลักชายหนุ่มออกโดยตรงร่างของเซิ่งถิงเชินเอนไปด้านหลังเล็กน้อย เขาก็ไม่โกรธ ยกมุมปากยิ้ม “งั้นไว้คราวหน้าค่อยลองก็ได้”ตอนนั้นเองแม่บ้านเดินลงมาบอกว่าเหมยเหม่ยตื่นแล้วหรงซูลุกขึ้นยืนแล้วเดินขึ้นไปชั้นบนเซิ่งถิงเชินกำลังจะตามขึ้นไป เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังสั่นเตือนขึ้นมา เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ดูสายเรียกเข้าแวบหนึ่ง แล้วกดรับสาย “ฮัลโหลครับ คุณย่า”ปลายสายมีเสียงของคุณนายใหญ่เซิ่งดังมา ถามว่า “ถิงเชิน แกกับหรงซูคืนดีกันแล้วเหรอ?”วันนี้เสิ่นอวี้หรงโกรธจนแทบคลั่งจริง ๆ เธอเคยถูกหยามหน้าแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่สำคัญคือเซิ่งถิงเชินดันนิ่งเฉยไม่รู้ร้อนร

ฟังทั้งสองคนเถียงกันหรงซูก็รู้สึกมีความสุขเช่นกันตอนนั้นเองเสียงโทรศัพท์มือถือของหรงชิงเหวินก็ดังสั่นเตือนขึ้นมาเขาหยิบโทรศัพท์มือถือบนโซฟาขึ้นมาดู เผยหลานหัวที่ปรายตามองก็เห็นเช่นกัน จากนั้นก็ดึงหรงซูลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ย “ไม่สนใจพ่อของลูกแล้ว พวกเราพาเสี่ยวเป่าขึ้นข้างบนกันเถอะ”หรงซูยิ้มพลางรับคำ “ค่ะ”เธออุ้มเสี่ยวเป่ามา หอมแก้มเขา แล้วก็ขึ้นไปชั้นบนกับเผยหลานหัวส่วนใครเป็นคนโทรศัพท์มาหาพ่อนั้น เธอก็ไม่ได้สนใจจนกระทั่งพวกเธอขึ้นไปชั้นบนแล้วหรงชิงเหวินรับสายโทรศัพท์ เอ่ยว่า “ชิงจือ เลิกงานแล้วเหรอ?”ซูชิงจือเอ่ย “ยังอยู่ที่บริษัทครับ พักผ่อนนิดหน่อย พ่อกินข้าวหรือยังครับ?”หรงชิงเหวินเอ่ย “กินเรียบร้อยแล้วล่ะ ลูกกินมื้อค่ำหรือยัง?”“ยังเลยครับ”“งานจะยุ่งแค่ไหน ก็ยังต้องกินข้าวให้ตรงเวลาอยู่ดี ทำงานเหนื่อยจนเสียสุขภาพมันไม่คุ้มกันหรอกนะ ช่วงนี้อากาศหนาว ต้องรักษาความอบอุ่นให้ดีด้วยล่ะ”ซูชิงจือตอบรับอืมคำหนึ่ง “ผมทราบแล้วครับ มื้อค่ำให้ผู้ช่วยไปเอามาแล้ว รอให้ช่วงงานยุ่งนี้ผ่านไป วันปีใหม่ก็จะได้พักผ่อนดี ๆ สักทีครับ”“วันหยุดก็ต้องพักผ่อนให้เต็มที่ วันปีใหม่ลูกจะ

หรงซูไม่ได้ตอบรับนี่ก็เป็นแค่เรื่องแทรกเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งสามฝ่ายทยอยกันนั่งลงการหารือครั้งนี้กินเวลาไปกว่าสองชั่วโมงถึงอวิ๋นซานและหรงเอินจะมีความสัมพันธ์แบบคู่แข่งกัน แต่ในการร่วมมือครั้งนี้ ทั้งสองฝ่ายต่างก็กระตือรือร้นเป็นอย่างมาก ดังนั้นจนถึงตอนนี้โปรเจกต์จึงดำเนินไปได้อย่างราบรื่นมากตอนค่ำมีการจัดงานเลี้ยงอาหารค่ำขึ้นเมื่อมาถึงห้องวีไอพีในร้านอาหารโต๊ะอาหารสามารถรองรับคนได้ถึงสิบหกคนทุกคนทยอยกันนั่งประจำที่เจียงหวยซวี่ดึงเก้าอี้ตัวที่อยู่ข้าง ๆ เขาออกให้หรงซูหรงซูนั่งลงตอนที่เจียงหวยซวี่กำลังจะนั่งลง ก็เห็นเซิ่งถิงเชินเดินมาตรงหน้าตัวเองแล้วเอ่ยว่า “ประธานเจียง พวกเราเปลี่ยนที่นั่งกันได้ไหมครับ?”เมื่อได้ยินดังนั้นหรงซูอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วจ้องมองเซิ่งถิงเชินเขารู้หรือเปล่าว่านี่มันที่สาธารณะไม่มีใครรู้จักคำว่าได้คืบจะเอาศอกได้ดีไปกว่าไอ้ผู้ชายสารเลวนี่อีกแล้วจริง ๆเจียงหวยซวี่ปฏิเสธกลับไปตรง ๆ อย่างเด็ดขาด “ขอโทษด้วยนะครับ ไม่ได้”เมื่อคนรอบข้างเห็นดังนั้นยังมีอะไรที่ไม่เข้าใจอยู่อีกเล่าเซิ่งถิงเชินกับเอเวอลินต้องมีความสัมพันธ์กันอย่างแน่นอนการท