หรงซูส่งเสื้อโค้ตให้ชายหนุ่ม เปลี่ยนมาใส่รองเท้าสลิปเปอร์แล้วก้าวยาว ๆ เดินเข้าไปหา“ช้า ๆ หน่อย ระวังล้มนะ”ไม่ว่าจะเจอคุณแม่ตอนไหน เหมยเหม่ยก็มักจะดูเหมือนลูกกระต่ายน้อยที่แสนร่าเริงอยู่เสมอ เธอดูสดใสขึ้นมากแล้ว เพียงแต่อาการไอยังไม่หายดีช่วงนี้อากาศไม่ค่อยดี ท้องฟ้ามืดครึ้ม อากาศหนาวเย็น พาเหมยเหม่ยออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกไม่ได้ ทำได้แค่อยู่แต่ในบ้านเธอนั่งเล่นต่อบล็อกไม้เป็นเพื่อนเหมยเหม่ยอยู่บนพรมเซิ่งถิงเชินยกน้ำขิงแก้วหนึ่งมาให้เธอ “จิบให้ร่างกายอบอุ่นหน่อย”หรงซูรับมาเซิ่งถิงเชินนั่งลงบนโซฟาด้านข้าง มองดูสองแม่ลูก แล้วพูดกับหรงซูว่า “วันปีใหม่กลับไปกินข้าวที่บ้านใหญ่ฝั่งนู้นนะ”หรงซูดื่มน้ำขิงไปหนึ่งอึก สองมือกุมแก้วไว้เพื่อให้มืออบอุ่นพลางเอ่ย “ฉันได้ยินมาว่าอันชิงเยว่รถชน”พูดพลางเธอก็หันหน้าช้อนตามองเซิ่งถิงเชิน ทว่าชายหนุ่มยังคงมีสีหน้าราบเรียบเช่นเดิม เขาตอบกลับอย่างสงบนิ่ง “อืม เธอไม่อยากไปต่างประเทศน่ะ”ริมฝีปากแดงระเรื่อของหรงซูยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน เอ่ยว่า “ที่เธอไม่อยากไปก็เป็นเพราะคุณไม่ใช่หรือไง ฉันว่าในบรรดาผู้ชายตั้งมากมายของเธอ คนที่เธอชอบที่สุดก็
더 보기
