Todos los capítulos de หย่ารักทวงใจ: Capítulo 501 - Capítulo 510

เซิ่งถิงเชินได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว หันกลับไปมองหรงซูที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมา หญิงสาวสวมชุดนอนกางเกงสีแชมเปญ ปล่อยผมยาวสยายตามธรรมชาติ ผมม้าปรกหน้าผากเปียกชื้นไปด้วยน้ำ ดวงตากลมโตคู่สวยดูชุ่มฉ่ำ พวงแก้มขาวเนียนเจือไปด้วยสีแดงระเรื่อหรงซูเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งของเหมยเหม่ยเซิ่งถิงเชินเอ่ยถาม “กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”หรงซูตอบ “เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนค่ะ”เซิ่งถิงเชินมองดูหญิงสาวหยิบขวดออยล์บำรุงผิวบนโต๊ะขึ้นมาเริ่มบำรุงผิว ตามด้วยครีมทาผิว... และใช้เครื่องนวดหน้าเพื่อยกกระชับผิวเดิมทีเธอคิดจะทำเป็นเมินเฉย แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจริง ๆ ลดมือลงแล้วหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงขอบเตียงและเอาแต่จ้องมองเธอมาตลอด ด้วยสายตาที่ตรงไปตรงมา ไร้ซึ่งการหลบเลี่ยงใด ๆเมื่อเห็นหญิงสาวหันมามอง เขาก็ยกยิ้มพลางเอ่ยว่า “เป็นอะไรไป?”หรงซู “จ้องฉันขนาดนี้ คุณชอบฉันหรือไงคะ?”เซิ่งถิงเชินยกริมฝีปากบางขึ้นเล็กน้อย ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหาหรงซู หยุดยืนอยู่ด้านหลังเธอ โน้มตัวลงมา สองมือยันโต๊ะเครื่องแป้งเอาไว้ ทาบทับบดบังร่างของหญิงสาวเอาไว้ใต้ร่างของตัวเองจนมิด หลุบตามองเธอพลางเอ่ยว่า “การ

หรงซูนั่งอยู่บนรถ มองดูเนื้อหาในสัญญาที่อยู่ในมือ แววตาค่อย ๆ มืดมนลง ในที่สุดก็มาถึงจุดนี้จนได้เซิ่งถิงเชิน ทางที่ดีคุณควรจะเล่นละครแบบนี้ต่อไปให้ได้ตลอดนะเธอเก็บสัญญาเอาไว้ในกระเป๋าอย่างดีเมื่อกลับมาถึงบริษัทซ่งเหยียนก็มาหาเธอ อยากให้เธอไปเป็นเพื่อนดูตัวตอนนี้ซ่งเหยียนยอมโอนอ่อนอย่างสิ้นเชิงแล้ว ยอมให้ที่บ้านจัดการเรื่องคู่ครองให้ หลายปีมานี้การดึงดันไปก็เป็นเพียงเรื่องเพ้อฝันที่ไร้ความหมาย บางครั้งเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังดึงดันอะไรอยู่ดังนั้นคู่ดูตัวที่ทางบ้านจัดหาให้ในครั้งนี้ เธอจึงปล่อยวางและเปิดใจคุยกับอีกฝ่ายเนื่องจากอีกฝ่ายอยู่ที่เมืองไห่ ช่วงที่ผ่านมาเลยได้คุยกันทางออนไลน์อยู่พักหนึ่ง และได้เห็นรูปถ่ายของกันและกันแล้วหรงซูก็เคยเห็นรูปถ่ายของฝ่ายชาย ถึงแม้จะนำไปเทียบกับผู้ชายที่หน้าตาและบุคลิกโดดเด่นระดับท็อปอย่างซูชิงจือไม่ได้เลยสักนิด แต่ก็ถือว่าเป็นผู้ชายหน้าตาธรรมดาที่จัดว่าโปรไฟล์ดีเยี่ยมอย่างแน่นอนอีกฝ่ายแสดงความกระตือรือร้นต่อซ่งเหยียนเป็นอย่างมาก ส่งของดี ๆ มาให้ซ่งเหยียนไม่น้อย ทั้งยังคอยถามสารทุกข์สุกดิบเธอเป็นอย่างดีช่วงแรกซ่งเหยียนต่อต้าน

เธอสงสัยมาโดยตลอด แต่เธอไม่เคยถามมาก่อน สิ่งสำคัญคือกลัวซ่งเหยียนจะนึกถึงเรื่องที่เสียใจในอดีตซ่งเหยียนหันหลังพิงกับขอบอ่างล้างหน้า แล้วแหงนหน้ามองเพดาน กล่าวว่า “ฉันเองก็ไม่รู้ แต่ฉันรู้ว่าต่อให้ไม่มีอันชิงเยว่ เราก็คงไปกันไม่รอดหรอก”“เพราะอะไรคะ?”“ในใจเขาเหมือนยังมีคนอีกคนที่สำคัญมาก”หรงซูขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยถาม “คนที่เขาชอบเหรอคะ?”ซ่งเหยียนถอนหายใจ “น่าจะใช่มั้ง เขาเก็บรูปของเธอไว้กับตัวเองตลอด จะเห็นได้ว่ามันสำคัญกับเขามาก เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ในรูปตกลงคือใครกันแน่ เขาถึงได้ให้ความสำคัญขนาดนี้”หรงซูอดนึกถึงตอนอยู่เมืองไห่แล้วเก็บนาฬิกาพกของเขาได้ ด้านในนั้นเหมือนมีรูปภาพใบหนึ่งสามารถเก็บเอาไว้มาโดยตลอด จะเห็นได้ว่าเป็นสิ่งที่ล้ำค่ามากสำหรับเขา“แล้วอันชิงเยว่รู้ไหม?” เธอถาม“นี่เป็นความลับของเขา ฉันเองก็รู้เข้าโดยบังเอิญเหมือนกัน อันชิงเยว่น่าจะไม่รู้” ระหว่างที่พูด ก็ยิ้มเยาะเย้ย แล้วกล่าวว่า “ถ้าอันชิงเยว่รู้ก็คงได้ร้องไห้ฟูมฟายโวยวาย เธอให้ความสำคัญกับความรักที่ซูชิงจือมีให้ตัวเองขนาดนี้ บางครั้งฉันก็อยากบอกเธอมากจริง ๆ อยากจะเห็นท่าทางคลุ้มคลั่งของเธอ”“ในเมื

เซิ่งถิงเชินมองนาฬิกาแขวนผนังในห้องทำงาน เป็นเวลาเที่ยงคืนการเข้านอนเวลานี้ถือว่าเร็วไปสำหรับเขาเขาจึงหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านอีกสักพักหลังผ่านไปครึ่งชั่วโมงเขาออกจากห้องทำงาน เปิดประตูเข้าห้องนอน ภายในห้องมืดสนิท เขาได้กลิ่นหอมจาง ๆ กลิ่นหนึ่งที่เดิมทีไม่ใช่กลิ่นในห้องนอนเขาเขาเปิดไฟสีเหลืองนวลดวงหนึ่งมองเห็นจุดที่นูนขึ้นบนเตียงในแวบเดียว ร่างนั้นนอนตะแคงใกล้หน้าต่าง ด้านหลังคือพื้นที่ว่าง เธอที่นอนอยู่บนเตียงสองเมตรหกสิบเซนติเมตร ดูเล็กและบอบบางอย่างเห็นได้ชัดเซิ่งถิงเชินยืนมองอยู่ที่เดิม หยุดไปชั่วครู่แล้วชะลอฝีเท้าก้าวเข้าไป จากนั้นนั่งลงตรงขอบเตียง มองดูใบหน้าสงบนิ่งของหญิงสาวที่นอนหลับไปแล้วจู่ ๆ เขายื่นมือออกไป นิ้วเรียวยาวปัดเส้นผมของเธอที่ตกลงบนแก้มอย่างแผ่วเบาดวงตาล้ำลึกหยุดที่ใบหน้าด้านข้างของเธอไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหนชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วเดินไปทางห้องน้ำหลังจากเขาไปแล้วหญิงสาวที่เดิมทีนอนหลับสนิท ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ในดวงตามีแต่ความเย็นชาสิบนาทีต่อมาพื้นที่เตียงด้านหลังยุบลงไปชัดเจน ต่อมาคือกลิ่นตัวเฉพาะของชายหนุ่มเธอรับรู้อย่างชัดเจนว่าระหว่างทั้งสองก

เขาพูดแค่พอประมาณ ไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ตอนก้าวเท้าจากไป จู่ ๆ ซูจิ่นซีก็เอ่ยปาก “น้องสาวแกโดนรังแกขนาดนี้ ชิงจือแกรักชิงเยว่ขนาดนั้น ไม่ควรไปทวงความยุติธรรมให้เธอหน่อยเหรอ?”ฝีเท้าซูชิงจือชะงัก แล้วหันมองแม่ พร้อมเอ่ยเสียงต่ำ “แล้วแม่คิดว่าผมควรไปทวงความยุติธรรมจากใคร? เซิ่งถิงเชิน จ้าวอี้โจว หรือเจียงหวยซวี่ หรือว่ากับภรรยาของเซิ่งถิงเชินดี?”ซูจิ่นซีมองดูลูกชาย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตึงเครียด “ชิงจือ สำหรับแก มีเพียงผลประโยชน์ของแกสำคัญที่สุดใช่ไหม?”ซูชิงจือได้ยินแบบนั้น สีหน้าเย็นชา กล่าวว่า “ผมต้องการอะไร เคยมีความสำคัญในใจแม่ด้วยเหรอ?”ซูจิ่นซีอึ้งไปสักครู่ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไรซูชิงจือละสายตาอย่างเย็นชาแล้วสาวเท้าจากไป“ชิงจือ!”ซูจิ่นซีตะโกนเรียกฝีเท้าซูชิงจือก้าวต่อไป เขาขึ้นรถ แล้วให้คนขับรถขับออกจากวิลล่าตอนเที่ยงวันจู่ ๆ เขาได้รับข้อความที่ซูจิ่นซีส่งมา “ชิงจือ ขอโทษนะ ช่วงนี้แม่อารมณ์ไม่ค่อยดี เมื่อกี้พูดผิดไป แม่สำนึกผิดแล้ว”ซูชิงจือมองข้อความบนมือถืออยู่เนิ่นนาน ไม่รู้ว่าขณะนี้ในใจของเขาคิดยังไงกันแน่ เขาวางมือถือไว้ด้านข้าง ไม่ตอบข้อความกลับขณ