《หย่ารักทวงใจ》全部章節：第 471 章 - 第 478 章

หรงซูนอนหมดสติอย่างสิ้นเชิงอยู่บนเตียงผู้ป่วย สีหน้าขาวซีดเจียงหวยซวี่นั่งอยู่ขอบเตียง มือของเขาจับมือเธอไว้แน่น เมื่อเห็นสีหน้าขาวซีดของหญิงสาว เขาผ่อนลมหายใจยาว โชคดีที่เรื่องทุกอย่างยังไม่เกิดขึ้นขณะนั้นประตูห้องผู้ป่วยเปิดออกเจียงหวยซวี่เงยหน้า มองทางเข้าอย่างระแวงเซิ่งถิงเชินเปิดประตูเข้ามา บรรยากาศเยือกเย็น ใบหน้าด้านขวาบวมอย่างเห็นได้ชัด สายตาของเขาหยุดที่หญิงสาวซึ่งหมดสติอยู่บนเตียง ต่อมาเลื่อนไปที่มือของทั้งสองที่จับกัน ดวงตาสีดำหรี่ลงอย่างอันตรายเขาก้าวเท้าเข้าไป “ที่แท้คุณชอบของของคนอื่นมากขนาดนี้เลย”เจียงหวยซวี่จ้องเขา ดวงตาหลังเลนส์แว่นแฝงประกายคมกริบ “เสี่ยวซูไม่ใช่สิ่งของของใคร เธอเป็นแค่ตัวเธอ ส่วนคุณไม่คู่ควรครอบครองเธอ”เซิ่งถิงเชินหยุดฝีเท้า ยืนอยู่ข้างเตียง แล้วแค่นหัวเราะ “เจียงหวยซวี่ เหมือนคุณจะไม่เข้าใจนะว่าเธอคือภรรยาของใคร!”เจียงหวยซวี่เผชิญหน้ากับเขา “คุณเองก็ไม่เข้าใจว่าอะไรเรียกว่าภรรยา คุณไม่เคยเคารพเธอเลย นอกจากทะเบียนสมรสที่เหมือนไม่เคยมีอยู่ พวกคุณไม่มีความสัมพันธ์เป็นอะไรกันทั้งนั้น”ดวงตาสีดำของเซิ่งถิงเชินเหมือนเคลือบด้วยหิมะ“แต่น

จ้าวเจิง “ใช่เหรอ! งั้นฉันจะตั้งตารอ!”“ก็ไม่รู้ว่าเซิ่งถิงเชินจะลงโทษอันชิงเยว่เพราะเอเวอลินไหม ผู้หญิงที่ยิ่งบริสุทธิ์ก็ยิ่งโหดเหี้ยมจริง ๆ”อันชิงเยว่เป็นน้องสาวที่ซูชิงจือรัก ตอนนี้เขาเองก็ไม่อยากหย่ากับเอเวอลิน ระหว่างอันชิงเยว่กับเอเวอลิน ตกลงเขาจะเลือกใคร?“ไม่ว่ายังไงเรื่องนี้ก็ทำให้เขาเจ็บใจไม่น้อย ใช่สิ ทางของซูชิงจือยังไม่มีข่าวอีกเหรอ?”เรื่องชาติกำเนิดของซูชิงจือสืบต่อไปไม่ได้ มีคนขัดขวาง เขาสงสัยว่าจะเป็นเซิ่งถิงเชิน อำนาจของเขาในเมืองจิงยิ่งใหญ่ไม่น้อยเขาอยากหลอกถามจากอันชิงเยว่ แต่เธอระมัดระวังตัวเรื่องนี้มาก จะเห็นได้ว่าบนตัวซูชิงจือต้องมีความลับแน่นอน“อืม ตอนนี้ยังไม่มี ต้องใช้เวลาอีกหน่อย”......หรงซูไม่รู้ว่าตัวเองหมดสติไปนานแค่ไหน เมื่อสติเริ่มกลับมา เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วรู้สึกเพียงปวดหัวตุบ ๆ เป็นระลอกเธอค่อย ๆ ลืมตาด้วยเปลือกตาที่สั่นระริก สิ่งที่เห็นคือเพดานที่คุ้นเคยยังไม่ทันได้ตั้งสติว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ได้ยินเสียงเหมยเหม่ยดังขึ้น “คุณแม่!”การมองเห็นของหรงซูค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น เธอหันข้างไปมอง ก็เห็นใบหน้าเรียบร้อย ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของ

ชายหนุ่มมีน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งท่าทีคุกคามบีบบังคับเหมือนแต่ก่อนอย่างสิ้นเชิงหรงซูเพ่งสายตาจ้องมองเขา ราวกับต้องการจะมองให้ทะลุปรุโปร่งถึงอะไรบางอย่างบนใบหน้าของเขา ทว่าเธอกลับไม่เห็นอะไรเลยเมื่อเห็นท่าทางระแวดระวังของหญิงสาว เขาก็หัวเราะเบา ๆ พลางเอ่ย “ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก ก็แค่อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเหมยเหม่ยเท่านั้น เธอจะกลัวอะไร?”“แน่นอนว่าถ้าเธอยืนกรานที่จะไป ฉันก็คงไม่ขัดขวางไม่ให้เธอไปหรอก”การเปลี่ยนท่าทีของเซิ่งถิงเชินทำให้หรงซูรู้สึกตั้งตัวไม่ติดจริง ๆ สรุปว่าเขาจะยกให้เธอโดยไม่ต้องการอะไรเลยจริง ๆ งั้นเหรอ?หรงซูย่อมไม่เชื่ออยู่แล้ว เธอเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ วางสัญญาในมือลงได้ยินเพียงเธอเอ่ยว่า “ฉันไม่ต้องการสัญญาฉบับนี้ค่ะ ในเมื่อฉันเอากลับมาเองไม่ได้ ก็แสดงว่าความร่วมมือนี้ไม่ใช่ของฉัน”เซิ่งถิงเชินมองดูสัญญาฉบับนั้น จากนั้นก็ยื่นมือไปหยิบกลับมา เอ่ยว่า “ในเมื่อเธอไม่ต้องการ ฉันก็จะไม่ฝืนใจเธอ”เขาเก็บสัญญาฉบับนั้นให้เรียบร้อยสำหรับพฤติกรรมที่ผิดปกติของชายหนุ่ม ไม่รู้ว่าเขากำลังวางแผนจะทำอะไรอีก“เรื่องในวันนี้ ต้องเกี่ยวข้องกับอันชิงเยว่แน่”ตอนที

นอกหน้าต่างลมหนาวพัดกรรโชก ทว่าภายในห้องกลับเป็นภาพที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความรักหลังจากเหมยเหม่ยหลับไปหรงซูนั่งพิงหัวเตียง นิ้วมือเลื่อนดูไฟล์เอกสารอิเล็กทรอนิกส์บนแท็บเล็ต นี่คือสิ่งที่เซิ่งถิงเชินเพิ่งจะให้เธอมา เป็นข้อมูลรายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับโปรเจกต์ทีซีเซิ่งถิงเชินเป็นพวกที่ยึดถือผลประโยชน์เป็นที่ตั้งอย่างถึงที่สุด การที่เขายอมสละผลประโยชน์มากมายมหาศาลขนาดนี้ อธิบายได้เพียงอย่างเดียวว่าจุดประสงค์ที่เขาต้องการบรรลุนั้นสำคัญกว่าโปรเจกต์นี้มากดังนั้นครอบครัวจึงสำคัญสำหรับเขามากกว่างั้นเหรอ?เมื่อคิดมาถึงตรงนี้มุมปากของหรงซูเหยียดยิ้มเย็นชาที่ยากจะคาดเดาเธอวางแท็บเล็ตไว้ที่หัวเตียง มองดูเหมยเหม่ยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่อย่างเงียบสงบข้างกาย เธอค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนอย่างระมัดระวัง และจูบลงบนหน้าผากของเหมยเหม่ยวันต่อมาหลังจากพักผ่อนไปหนึ่งคืนหรงซูก็รู้สึกว่าร่างกายไม่เป็นอะไรมากแล้วเหมยเหม่ยตื่นขึ้นมาแล้วก็ยังนอนอิดออดอยู่บนเตียงไม่อยากลุก เอาแต่อ้อนซุกอยู่ในอ้อมกอดของคุณแม่ตอนนั้นเองเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นตามมาด้วยบานประตูที่ถูกผลักออกเซิ่งถิงเชินเดินเข้ามา ชายหน