Todos los capítulos de หย่ารักทวงใจ: Capítulo 511 - Capítulo 520

ครูใหญ่นึกย้อนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “หิมะปีนี้น้อยกว่าในอดีตมาก ฉันจำได้ว่าตอนนั้นเธอยังเอ่ยปากชมเสี่ยวซูเลยนะ”เซิ่งถิงเชินมองหญิงสาวบนเวทีที่ปราศรัยได้อย่างชัดถ้อยชัดคำฉะฉานชัดเจน แสงไฟสาดส่องลงบนร่างกายเธอ ราวกับทั่วทั้งร่างเปล่งประกายเขายิ้มบาง ๆ กล่าวว่า “จำไม่ค่อยได้แล้วครับ”“ผ่านมาหลายปีแล้ว จำไม่ได้ก็ไม่แปลก” ครูใหญ่มองทั้งสองคนบนเวที แล้วนึกถึงอดีตอย่างอดไม่ได้ แล้วก็เล่าเรื่องต่อ “ถิงเจ๋อกับเสี่ยวซูหนุ่มหล่อสาวสวยเป็นคู่ที่เหมาะสมกันจริง ๆ ฉันจำได้ว่าตอนม.ห้า เสี่ยวซูป่วยเลยพักเรียนไปหนึ่งปี เพราะป่วยเลยทำให้เสี่ยวซูไม่สวย แต่ถิงเจ๋อก็อยู่เคียงข้างเธอมาตลอด ยังห้ามนักเรียนคนอื่นหัวเราะเยาะเธอ ตอนนี้ทั้งสองคนยังสนิทสนมกันขนาดนี้ ไม่รู้ว่าจะมีข่าวดีเมื่อไหร่ ฮ่า ๆ!”เซิ่งถิงเชินได้ยินคำพูดของครูใหญ่ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ อยู่ตลอดเวลา เขาไม่ตอบรับคำพูดของครูใหญ่หลังจบคำปราศรัยพิธีบริจาคเงิน ต่อจากนี้คือกิจกรรมศิษย์เก่า ช่วงค่ำยังมีแสดงศิลปวัฒนธรรมมีนักเรียนไม่น้อยมาขอถ่ายรูปและลายเซ็นของหรงซูกับเซิ่งถิงเจ๋อเมื่อเผชิญหน้ากับคำร้องขอของพวกนักเรียน ทั้งสองไม

นักเรียนรอบด้านต่างมองพวกเขาด้วยความตะลึงหรือว่ารุ่นพี่ผู้ชายคนนั้นกับรุ่นพี่ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นแฟนกัน ทำไมดูเหมือนความสัมพันธ์ของสองคนนี้จะคลุมเครือแปลก ๆหรงซูหันไปพูดกับนักเรียนหญิงด้านข้าง “รบกวนน้องนักเรียนคนนี้ช่วยเขาถือแป๊บหนึ่งค่ะ ตอนนี้ในมือพี่ถือเสื้ออยู่ไม่สะดวก”นักเรียนหญิงอึ้งไปครู่หนึ่ง เมื่อเงยหน้ามองดูชายหนุ่มสูงใหญ่ตรงหน้า ติ่งหูก็แดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัวสายตาของเซิ่งถิงเชินเลื่อนจากหรงซูมาอยู่ที่นักเรียนหญิง แล้วพูดอย่างสุภาพบุรุษและมีมารยาท “รบกวนด้วยครับ!”หัวใจนักเรียนหญิงสั่นสะท้าน ยื่นมือไปรับมา แล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องเกรงใจค่ะ”ต่อมาเซิ่งถิงเชินถอดนาฬิกาข้อมือแล้วยื่นให้หรงซู ใบหน้าหล่อมองเธออย่างอ่อนโยนหรงซูช้อนตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วยื่นมือไปรับมุมปากเซิ่งถิงเชินยกขึ้นเล็กน้อย ต่อมาหันหลังเดินเข้าสนามบาส มองเซิ่งถิงเจ๋อ พูดว่า “นายจะรุกหรือรับ?”เซิ่งถิงเจ๋อกล่าว “ได้หมดครับ”สุดท้ายเซิ่งถิงเจ๋อเลือกเป็นฝ่ายรุกหลังแข่งกันสองสามรอบทั้งสองคนกลับเสมอกันไม่ว่าจะเป็นเกมรับหรือรุกของทั้งสองต่างสูสีกัน แทบจะกินกันไม่ลงหรงซูเองก็อดไม่ได้มองดูการแข่

ตอนบ่ายสามโมงหรงซูส่งทั้งสองคนไปสนามบินพอไปถึงสนามบินนึกไม่ถึงว่าจะบังเอิญได้เจอคนที่เกลียดหน้ากันที่สุดอันชิงเยว่กอดซูชิงจือเอาไว้ มองเขาด้วยน้ำตาพร่าเลือน พูดเสียงสะอื้น “พี่คะ พี่ไม่กลับไปกับพวกเราจริงเหรอ?”ฝ่ามือใหญ่ของซูชิงจือวางไว้บนหัวอันชิงเยว่ แล้วพูดปลอบ “ทางนี้พี่ยังมีงานต้องจัดการ”“พี่...”อันชิงเยว่ยังอยากจะขอร้อง ก็สังเกตเห็นสามคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล แววตาเธอเย็นชาลงทันทีซูชิงจือหันกลับไปมอง“เสี่ยวซู ส่งถึงแค่ตรงนี้แหละ หลังวันหยุดพวกเราค่อยเจอกัน” เจียงหวยซวี่กล่าวหรงซูพยักหน้าเบา ๆ กล่าวว่า “ศาสตราจารย์กับพี่เหยียน เดินทางปลอดภัยนะคะ”ซ่งเหยียนกับหรงซูกอดกันหลังบอกลากันเรียบร้อยก็มองดูทั้งสองคนจากไปหรงซูหันหลังเดินย้อนกลับไปตอนเดินผ่านซูชิงจือ เจียงหวยซวี่เพียงพยักหน้าให้เขาเบา ๆ แล้วเดินไปข้างหน้ากับซ่งเหยียนต่อซูจิ่นซียืนอยู่ที่เดิม สายตาจดจ้องแผ่นหลังนั้นที่ค่อย ๆ จากไปไกล จากนั้นเก็บสายตากลับมา มองอันชิงเยว่แล้วบอกว่า “ชิงเยว่ ไปเถอะ!”อันชิงเยว่ยังคงอาลัยอาวรณ์ หลังเธอกับแม่จากมาแล้ว พูดอย่างเสียใจ “แม่คะ หนูไม่อยากให้พี่ยอมรับหรงซู พี่ต้

“แต่ว่าอดีตสามีของเสี่ยวอวี่ยังอยู่เมืองจิงหรือเปล่า?”สำหรับเรื่องจ้าวอี้โจว เจียงอวี่เป็นฝ่ายบอกเขาเอง แน่นอนว่าเจียงอวี่ไม่อยากให้เผยอวี้เข้าใจผิด ให้เขาคิดว่าตัวเองยังมีเยื่อใยให้จ้าวอี้โจวก่อนจ้าวอี้โจวปรากฏตัวยังดี แต่ตอนนี้เจียงอวี่อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าเผยอวี้จะถือสาเรื่องที่เธอเคยหย่าและมีลูกติดไหมช่วงเวลานั้นเจียงอวี่กระวนกระวายมาก ติดต่อกับหรงซูตลอดเวลาและเป็นหรงซูที่แนะนำให้เธอเป็นฝ่ายบอกเผยอวี้ เรื่องที่จ้าวอี้โจวมาเมืองจิงเพียงแต่เขางานยุ่ง เวลาส่วนใหญ่เจียงอวี่เป็นฝ่ายติดต่อเขาเอง พอเผยอวี้เห็นข้อความก็จะติดต่อกลับไปเป็นอันดับแรกคืนก่อนจะพาหยาหย่ากลับเมืองไห่ ทั้งสองคนนัดทานข้าวกันเจียงอวี่สามารถรับรู้จากท่าทีของเผยอวี้ ว่าเขาไม่ถือสาเลยสักนิดเธอถึงได้วางใจ“เรื่องนี้ฉันเองก็ไม่แน่ใจ”เผยอวี้พยักหน้า แล้วไม่ซักถามต่อหรงซูกอดหมอนอิง แล้วอดเป็นห่วงไม่ได้ “แต่ตอนนี้ดูจากท่าทีของจ้าวอี้โจว เหมือนยังไม่ตายใจกับเสี่ยวอวี่”จ้าวอี้โจวกับจ้าวเจิงต่างก็เป็นคนบ้า เธอเป็นห่วงจริง ๆ ถ้าเกิดเขารู้ว่าเสี่ยวอวี่ชอบผู้ชายคนอื่น เขาจะทำเรื่องบ้าคลั่ง“ต่อให้ยังไม่ตายใจ

หรงชิงเหวินตอบ “เผยอวี้นะ เขาเป็นลูกชายของป้าเผยลูก วันนี้ช่วงเช้าบริษัทเขายังมีงานต้องจัดการ เพิ่งออกไปเมื่อกี้ รอให้เขาทำงานเสร็จกลับมา พวกลูกทำความรู้จักกันได้ เผยอวี้เองก็เป็นเด็กดีที่มีความมุ่งมั่นมีความพยายาม และดีกับน้องสาวของลูกมาก”เมื่อพูดถึงเผยอวี้ หรงชิงเหวินภูมิใจเหมือนพูดถึงลูกตัวเอง เขากำลังหยอกลูกน้อย ชั่วขณะหนึ่งจึงไม่สังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงของซูชิงจือเขาไม่ได้ยินเสียงตอบรับของซูชิงจือ ถึงได้เงยหน้ามองเขา แล้วถามว่า “ชิงจือ ลูกเป็นอะไรไป?”ซูชิงจือดึงสติกลับมาจากความตะลึงและสับสน มุมปากพยายามฉีกยิ้ม กล่าวว่า “ไม่...ไม่มีอะไรครับ”ชั่วขณะหนึ่งสมองของเขาว่างเปล่า หัวใจเหมือนถูกไม้กระบองฟาดเข้าอย่างแรง ทำให้ไม่ว่ายังไงเขาก็หายใจไม่ออก เลือดทั่วร่างกายไหลย้อนกลับ ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อยอย่างคุมไม่อยู่ สิ่งที่อยากพูด ทันใดนั้นยังไงก็ถามออกมาไม่ได้อากาศที่อึมครึมตั้งแต่เช้า ในที่สุดก็มีเกล็ดหิมะร่วงลงมาบ้านใหญ่ตระกูลเซิ่ง วันนี้ถูกจัดตกแต่งอย่างมงคลเป็นพิเศษรถหรูค่อย ๆ ทยอยขับเข้าไปในโรงจอดรถใต้ดินของตัวบ้านวันนี้ตระกูลฟู่มาร่วมรับประทานอาหารที่ตระกูลเซ